24 maart was het dan zover. Mijn moeder en zusje zouden weer vertrekken naar Nederland. Eerst overdag nog lekker geluncht bij een Thais restaurantje op Boat Quay. Daarna zijn de dames nog even de stad ingegaan voor een massage en winkelen.
’s Avonds nog wat gegeten en daarna op naar het vliegveld. We waren ruim op tijd, hebben de koffers ingecheckt en zijn daarna nog wat gaan drinken op het vliegveld. Daar hebben we kort de vakantie nog even de revue laten passeren, waarbij er vol enthousiasme verteld werd over alles wat ze gezien en meegemaakt hadden.
Uiteindelijk was dan toch het moment om door de douane te gaan en afscheid te nemen. Het was niet leuk na 2 leuke weken, maar ook dat hoort erbij. Ik denk dat het wel goed is dat ze geweest zijn en nu een beeld hebben van het leven hier.
Van alle mensen die in Singapore op bezoek komen zal ik een reactie op mijn blog plaatsen. Hieronder die van mijn moeder en zusje.
"De vakantie naar Singapore, al een paar weken naar uitgekeken en eindelijk was het zover. Na een lange maar goede vlucht met een tussenstop in Frankfurt kwamen we aan op Changi Airport in Singapore.
Het was meteen overweldigend, de mooie bloemen en planten daar in het gebouw echt prachtig en zo schoon alles daar. Het was donker toen we in de taxi stapten maar onderweg was genoeg te zien en ook allemaal verschillende kleuren lichtjes overal.
Het klimaat was wel even wennen. Het regende zelfs een beetje toen we aankwamen maar het was gewoon echt warm.
Singapore zelf is een grote stad met veel contrasten van grote flatgebouwen en kantoorgebouwen, tot oude klassieke gebouwen en bruggen. Van ondergrondse winkelcentra en eettentjes de metro en drukkestraten met veel taxi's en voetgangers. Van foodcourts en Mc. Donalds tot sjieke restaurants.
Overal is het zo schoon en ook op straat de mooiste tropische plantsoentjes. Het openbaar vervoer is ook heel goed geregeld, je kunt met de metro overal naartoe en alles staat ook heel duidelijk aangegeven in de MRT. Ook de taxi is een heel goed vervoermiddel en ook goedkoop om van punt A naar B te gaan. Zoveel indrukken in deze stad die echt gemaakt is voor de moderne mens, alles is snel praktisch en gemakkelijk.
Singapore een prachtige stad! Dank voor de prachtige vakantie. We hebben genoten."
De figuuurlijke eerste schapen zijn over de dam. Wie volgen er? :-)
Friday, April 3, 2009
Batam
De dames wilden graag nog een dagje gaan shoppen. Dus besloten we de zaterdag van het tweede weekend dat mijn moeder en zusje hier waren naar Batam te gaan. Batam schijnt namelijk een shopping-paradijs te zijn. Zeker als je fan bent van bepaalde merkkleding.
We zijn met de metro naar “Harbourfront” gegaan waarvan de ferry’s vertrekken naar Batam. Daar bleek dat het niet 1 ferry is, maar dat er verschillende maatschappijen zijn die naar verschillende locaties op Batam varen. Een kaartje gekocht en vervolgens door de douane en naar de ferry. Ik had begrepen dat het ongeveer een half uurtje varen zou zijn, maar dat bleek achter bijna een uur te zijn.
Aangekomen op Batam begon het feest. In de rij voor de douane. Toen we eindelijk aan de beurt waren, werden we vrolijk terugverwezen naar een andere balie voor “Visa on Arrival”. We hadden braaf een visum-kaart meegekregen en voor landen als Maleisie en Singapore is dat dan ook voldoende, maar hier moesten we met die kaart naar een speciale balie om een visum te kopen (USD 10) en vervolgens door naar een tweede balie waar 2 mensen achter zaten. De eerste ging vervolgens heel aandachtig alle documenten bekijken. Na dit gedaan te hebben en besloten te hebben dat het akkoord was, ging het door naar de tweede persoon die uiteindelijk het daadwerkelijke visum afgeeft. Deze persoon plakt vervolgens een pagina grote sticker in je paspoort. Tja je moet er even wachten en wat voor betalen, maar dan heb je ook wat. Aangezien we met zijn 3’en waren duurde dat even en vervolgens gingen we via een zijdeur langs de douane (die waren inmiddels allemaal verdwenen (koffiepauze vermoed ik) en daarna door een security check (waar ook niemand meer stond). Op zich wel grappig om onder zo’n scanner door te lopen, die vervolgens afgaat en er niemand komt kijken wat er aan de hand is.
In de aankomsthal al meteen 3 shops gespot van het merk waar we naar op zoek waren. Dan merk je meteen dat dit 1 van de belangrijke peilers is van het eiland. Het eerste wat het winkelpersoneel tegen je zegt is welke korting krijgt. Dus het ging meteen: “Buy one, get 20%, buy 2 get 30%”. Beetje cru gezegd, weet je dan eigenlijk al meteen dat je afgezet wordt waar je bij staat, maar goed aangezien het altijd nog stukken goedkoper is dan in Nederland, neem je dat maar voor lief.
Niet heel goed naar de prijzen van de verschillende items gekeken aangezien ik naar iets op zoek was, wat ze daar niet bleken te hebben en ik begrepen had dat er van dit merk op het eiland ook ergens een outlet store moest zijn.
Bij het verlaten van de ferry terminal zie je meteen hoe chaotisch en druk Batam is vergeleken met Singapore. Meteen allerlei mensen die in de aankomsthal van de ferry al tegen je beginnen te roepen: “taxi, taxi”. Besloten dit te negeren en eerst maar even overgestoken naar de shopping mall om daar eens te gaan kijken. Niet echt kunnen vinden wat we zochten, dus eerst maar wat gaan eten. De inwendige mens moet tenslotte ook verzorgd worden.
Voor ongeveer 8-10 Euro hadden voor 3 man een hele tafel vol met warm eten en nog 2 drankjes per persoon. Daarna verder op shoppingjacht. Na veel moeite een adres achterhaald waar mogelijk die outlet zou kunnen zijn en toch maar besloten een taxi te nemen. Dan was achteraf maar beter ook, want het was toch wel een klein stukje lopen en we zaten nog niet in de taxi en het begon enorm te spoelen. We werden door de taxi naar een achteraf straatje gereden en hadden er een hard hoofd in waar we uit zouden komen, maar inderdaad de enige winkel die in het blok zat was een winkel van het merk waar we naar op zoek waren. Bij aankoms had het er alleen erg van weg dat de winkel dicht was. Immers alle lampen waren uit. Echter de 2 mannen die ervoor op het trottoir zaten zeiden dat de winkel toch open was en inderdaad dat was ook zo.
We hadden alleen nog maar de deur geopend en wat er toen gebeurde was zo apart. Ineens vlogen alle lampen aan en kwamen er uit alle hoeken van de winkel in totaal wel 7 of 8 man aan winkelpersoneel toegesneld. Na wat rondgekeken te hebben, nog niet echt kunnen vinden wat we zochten, maar wel enkele leuke alternatieven. Toen we aangaven dat we nog naar een shopping mall een stukje verderop wilden, bood een van de mensen zelfs aan om ons weg te brengen. Heel erg aardig en we maakten daar dan ook dankbaar gebruik van. Achteraf besef je dan natuurlijk wel meteen dat je veel te veel betaald hebt voor wat je gekocht hebt, maar goed dat terzijde.
De taxirit naar de shopping mall was al een ervaring op zich. Ik voelde me weer net terug in de Dominicaanse Republiek of Jamaica. Hoofdwegen zijn allemaal geasfalteerd en de zijstraten zijn vaak nog onverhard. Auto’s die heel kort op elkaar rijden, veel toeteren en kris kris alle beschikbare delen van de weg gebruiken. Ik geloof dat het met name voor mijn moeder een zusje weer een hele ervaring op zich was.
De shopping mall zelf was 1 groot drama. Zodra je een winkel binnenstapt staan er meteen 2-3 mensen naast je. Even rustig rondkijken is er dus niet bij. Ik vond ook niet dat ze hele mooie spullen hadden. Heel veel namaak-varianten van merkkleding. Na een rondje gedaan te hebben door de mall en niet echt iets hebben kunnen vinden, maar voorgesteld om terug te gaan naar de terminal om terug te gaan naar (de rust van) Singapore.
De taxirit terug was weer een hele beleving op zich. Terug op de ferryterminal aangekomen bleek echter (we hadden immers nog wat tijd over en zijn dus nog maar wat rond gaan snuffelen in de merkwinkels die we eerder op de terminal gezien hadden) dat de prijzen in de winkels op de terminal goedkoper waren dan de prijzen in wat ik dacht dat de outlet was. Tip voor een volgende keer. Het enige wat we niet gedaan hebben en wel hadden kunnen doen, bedacht ik me achteraf, was naar “Kelong” gaan. Hier kun je namelijk heel erg lekker seafood eten en volgens mij ook sateh, eten. Echter aangezien we alle 3 niet hele grote seafood liefhebbers zijn, bewaren we dat voor een volgende keer.
Terug in Singapore valt meteen de rust en geordend weer op. Dat viel nog het meest op op de weg terug naar de metro. Er was namelijk uitverkoop van golfspullen. Blijkbaar waren de prijzen (zeer) aantrekkelijk want er stond een grote rij belangstellenden. De rij ging dan wel kris-kras door de hele hal, maar iedereen stond wel netjes in de rij te wachten tot ze aan de beurt waren en het was nu niet bepaald een korte rij.
We zijn met de metro naar “Harbourfront” gegaan waarvan de ferry’s vertrekken naar Batam. Daar bleek dat het niet 1 ferry is, maar dat er verschillende maatschappijen zijn die naar verschillende locaties op Batam varen. Een kaartje gekocht en vervolgens door de douane en naar de ferry. Ik had begrepen dat het ongeveer een half uurtje varen zou zijn, maar dat bleek achter bijna een uur te zijn.
Aangekomen op Batam begon het feest. In de rij voor de douane. Toen we eindelijk aan de beurt waren, werden we vrolijk terugverwezen naar een andere balie voor “Visa on Arrival”. We hadden braaf een visum-kaart meegekregen en voor landen als Maleisie en Singapore is dat dan ook voldoende, maar hier moesten we met die kaart naar een speciale balie om een visum te kopen (USD 10) en vervolgens door naar een tweede balie waar 2 mensen achter zaten. De eerste ging vervolgens heel aandachtig alle documenten bekijken. Na dit gedaan te hebben en besloten te hebben dat het akkoord was, ging het door naar de tweede persoon die uiteindelijk het daadwerkelijke visum afgeeft. Deze persoon plakt vervolgens een pagina grote sticker in je paspoort. Tja je moet er even wachten en wat voor betalen, maar dan heb je ook wat. Aangezien we met zijn 3’en waren duurde dat even en vervolgens gingen we via een zijdeur langs de douane (die waren inmiddels allemaal verdwenen (koffiepauze vermoed ik) en daarna door een security check (waar ook niemand meer stond). Op zich wel grappig om onder zo’n scanner door te lopen, die vervolgens afgaat en er niemand komt kijken wat er aan de hand is.
In de aankomsthal al meteen 3 shops gespot van het merk waar we naar op zoek waren. Dan merk je meteen dat dit 1 van de belangrijke peilers is van het eiland. Het eerste wat het winkelpersoneel tegen je zegt is welke korting krijgt. Dus het ging meteen: “Buy one, get 20%, buy 2 get 30%”. Beetje cru gezegd, weet je dan eigenlijk al meteen dat je afgezet wordt waar je bij staat, maar goed aangezien het altijd nog stukken goedkoper is dan in Nederland, neem je dat maar voor lief.
Niet heel goed naar de prijzen van de verschillende items gekeken aangezien ik naar iets op zoek was, wat ze daar niet bleken te hebben en ik begrepen had dat er van dit merk op het eiland ook ergens een outlet store moest zijn.
Bij het verlaten van de ferry terminal zie je meteen hoe chaotisch en druk Batam is vergeleken met Singapore. Meteen allerlei mensen die in de aankomsthal van de ferry al tegen je beginnen te roepen: “taxi, taxi”. Besloten dit te negeren en eerst maar even overgestoken naar de shopping mall om daar eens te gaan kijken. Niet echt kunnen vinden wat we zochten, dus eerst maar wat gaan eten. De inwendige mens moet tenslotte ook verzorgd worden.
Voor ongeveer 8-10 Euro hadden voor 3 man een hele tafel vol met warm eten en nog 2 drankjes per persoon. Daarna verder op shoppingjacht. Na veel moeite een adres achterhaald waar mogelijk die outlet zou kunnen zijn en toch maar besloten een taxi te nemen. Dan was achteraf maar beter ook, want het was toch wel een klein stukje lopen en we zaten nog niet in de taxi en het begon enorm te spoelen. We werden door de taxi naar een achteraf straatje gereden en hadden er een hard hoofd in waar we uit zouden komen, maar inderdaad de enige winkel die in het blok zat was een winkel van het merk waar we naar op zoek waren. Bij aankoms had het er alleen erg van weg dat de winkel dicht was. Immers alle lampen waren uit. Echter de 2 mannen die ervoor op het trottoir zaten zeiden dat de winkel toch open was en inderdaad dat was ook zo.
We hadden alleen nog maar de deur geopend en wat er toen gebeurde was zo apart. Ineens vlogen alle lampen aan en kwamen er uit alle hoeken van de winkel in totaal wel 7 of 8 man aan winkelpersoneel toegesneld. Na wat rondgekeken te hebben, nog niet echt kunnen vinden wat we zochten, maar wel enkele leuke alternatieven. Toen we aangaven dat we nog naar een shopping mall een stukje verderop wilden, bood een van de mensen zelfs aan om ons weg te brengen. Heel erg aardig en we maakten daar dan ook dankbaar gebruik van. Achteraf besef je dan natuurlijk wel meteen dat je veel te veel betaald hebt voor wat je gekocht hebt, maar goed dat terzijde.
De taxirit naar de shopping mall was al een ervaring op zich. Ik voelde me weer net terug in de Dominicaanse Republiek of Jamaica. Hoofdwegen zijn allemaal geasfalteerd en de zijstraten zijn vaak nog onverhard. Auto’s die heel kort op elkaar rijden, veel toeteren en kris kris alle beschikbare delen van de weg gebruiken. Ik geloof dat het met name voor mijn moeder een zusje weer een hele ervaring op zich was.
De shopping mall zelf was 1 groot drama. Zodra je een winkel binnenstapt staan er meteen 2-3 mensen naast je. Even rustig rondkijken is er dus niet bij. Ik vond ook niet dat ze hele mooie spullen hadden. Heel veel namaak-varianten van merkkleding. Na een rondje gedaan te hebben door de mall en niet echt iets hebben kunnen vinden, maar voorgesteld om terug te gaan naar de terminal om terug te gaan naar (de rust van) Singapore.
De taxirit terug was weer een hele beleving op zich. Terug op de ferryterminal aangekomen bleek echter (we hadden immers nog wat tijd over en zijn dus nog maar wat rond gaan snuffelen in de merkwinkels die we eerder op de terminal gezien hadden) dat de prijzen in de winkels op de terminal goedkoper waren dan de prijzen in wat ik dacht dat de outlet was. Tip voor een volgende keer. Het enige wat we niet gedaan hebben en wel hadden kunnen doen, bedacht ik me achteraf, was naar “Kelong” gaan. Hier kun je namelijk heel erg lekker seafood eten en volgens mij ook sateh, eten. Echter aangezien we alle 3 niet hele grote seafood liefhebbers zijn, bewaren we dat voor een volgende keer.
Terug in Singapore valt meteen de rust en geordend weer op. Dat viel nog het meest op op de weg terug naar de metro. Er was namelijk uitverkoop van golfspullen. Blijkbaar waren de prijzen (zeer) aantrekkelijk want er stond een grote rij belangstellenden. De rij ging dan wel kris-kras door de hele hal, maar iedereen stond wel netjes in de rij te wachten tot ze aan de beurt waren en het was nu niet bepaald een korte rij.
Tuesday, March 24, 2009
Verjaardag
Hoe hard ik het ook geprobeerd heb te ontkennen en eraan te ontkomen door zelfs naar Maleisie te gaan, zondag 15 maart was mijn verjaardag. Op zich is het heel apart om die zover weg te vieren en in een relatief klein gezelschap, maar het was zo leuk. Het was alleen erg jammer dat mijn vader er niet bij kon zijn, maar goed ik wist van te voren dat hij geen vrij kon krijgen van zijn werk.
Even een positief zijstapje en dat is dat Singapore bijna overal een oplossing voor heeft. Zo bijvoorbeeld ook prijzen in de horeca en hotels. Je moet namelijk altijd goed of prijzen inclusief BTW en service charges/overige belastingen zijn. Voor hotels geldt dan ook nog of het inclusief dan wel exclusief ontbijt is. Dit wordt vaak aangeven door middel van +, ++ of +++, waarbijj aan het aantal +-jes aangeeeft wat er al dan niet in de prijs zit.
Ideaal! Ik heb dan ook besloten mijn echte leeftijd te ontkennen en dat ik 15 maart gewoon mijn 29+ verjaardag kon vieren. Volgend jaar wordt het mijn 29++ verjaardag en het jaar daarop mijn 29+++ verjaardag. Dat geeft me in ieder geval even tijd om er aan te wennen en na mijn 29+++ verjaardag heeft het waarschijnlijk geen zin meer om mijn echte leeftijd te ontkennen en zal ik er echt aan moeten geloven, maar in de tussentijd heb ik in ieder geval nog voor 3 jaar een oplossing :-D
De verjaardag op zich helemaal top. Heerlijk onder de palmbomen en in de zee die ongeveer tussen de 27 eb 29 graden is qua temperatuur met de mensen om je heen die het dichtst bij je staan. In de loop van de zondag terug gegaan naar Singapore en ’s avonds gegeten bij een heel leuk restaurant genaamd Little Bali. Daar een varieteit aan gerechtjes gegeten vooraf en als hoofdgerecht een Indonesische rijsttafel en ;ekker een paar flessen wijn erbij, Voor de prijs hoef je het daar namelijk niet te laten.
Villa Bali is een beetje een restaurant wat Indonesich aandoet. Wel overdekt, maar geen muren en deuren. Alles ingericht in leuke hoekjes, maar je kunt ook je “prive-tafel” krijgen in de vorm van een hut. Het doet bijna idyllisch aan met alle mooie planten, water en beelden en hoe ze daartussen de hutjes gesitueerd hebben. Ik was er al eerder geweest, maar mijn moeder en zus waren zwaar onder de indruk.
Heerlijk gegeten, lekker nagetafeld en daarna was het helaas weer tijd om de taxi terug te pakken. Maandag werd ik immers weer fris en fruitig op kantoor verwacht.
Even een positief zijstapje en dat is dat Singapore bijna overal een oplossing voor heeft. Zo bijvoorbeeld ook prijzen in de horeca en hotels. Je moet namelijk altijd goed of prijzen inclusief BTW en service charges/overige belastingen zijn. Voor hotels geldt dan ook nog of het inclusief dan wel exclusief ontbijt is. Dit wordt vaak aangeven door middel van +, ++ of +++, waarbijj aan het aantal +-jes aangeeeft wat er al dan niet in de prijs zit.
Ideaal! Ik heb dan ook besloten mijn echte leeftijd te ontkennen en dat ik 15 maart gewoon mijn 29+ verjaardag kon vieren. Volgend jaar wordt het mijn 29++ verjaardag en het jaar daarop mijn 29+++ verjaardag. Dat geeft me in ieder geval even tijd om er aan te wennen en na mijn 29+++ verjaardag heeft het waarschijnlijk geen zin meer om mijn echte leeftijd te ontkennen en zal ik er echt aan moeten geloven, maar in de tussentijd heb ik in ieder geval nog voor 3 jaar een oplossing :-D
De verjaardag op zich helemaal top. Heerlijk onder de palmbomen en in de zee die ongeveer tussen de 27 eb 29 graden is qua temperatuur met de mensen om je heen die het dichtst bij je staan. In de loop van de zondag terug gegaan naar Singapore en ’s avonds gegeten bij een heel leuk restaurant genaamd Little Bali. Daar een varieteit aan gerechtjes gegeten vooraf en als hoofdgerecht een Indonesische rijsttafel en ;ekker een paar flessen wijn erbij, Voor de prijs hoef je het daar namelijk niet te laten.
Villa Bali is een beetje een restaurant wat Indonesich aandoet. Wel overdekt, maar geen muren en deuren. Alles ingericht in leuke hoekjes, maar je kunt ook je “prive-tafel” krijgen in de vorm van een hut. Het doet bijna idyllisch aan met alle mooie planten, water en beelden en hoe ze daartussen de hutjes gesitueerd hebben. Ik was er al eerder geweest, maar mijn moeder en zus waren zwaar onder de indruk.
Heerlijk gegeten, lekker nagetafeld en daarna was het helaas weer tijd om de taxi terug te pakken. Maandag werd ik immers weer fris en fruitig op kantoor verwacht.
Rest mij nog iedereen te bedanken voor de kaartjes en de felicitaties die ik heb mogen ontvangen de afgelopen weken.
Het Restaurant
Het eten.
Friday, March 20, 2009
Eerste Trip
Gedurende de eerste week dat mijn moeder en zusje hier waren de opties geinventariseerd om een tripje te maken. Mijn zusje wilde namelijk heel graag naar Maleisie. Al snel bleven Maleisie en Indonesie als de 2 opties over.
Uiteindelijk is het Maleisie geworden, Pulau Sibu om precies te zijn. Vrijdag zouden we om 18.00 vanaf metrostation Somerset vertrekken met busjes richting Johor Bahru wat ligt in Maleisie aan de grens met Singapore. Singapore kent blijkbaar ook een spits en daar hebben we heerlijk van mee mogen genieten. Ik zal het proberen uit te leggen.
In Singapore wordt veel gebouwd. Het “echte” werk op de bouwplaatsen wordt met name gedaan door goedkope arbeidskrachten uit landen als India, Bangladesh en Pakistan. De mensen die in de posities zitten die deze werkers aansturen komen veelal uit Maleisie en zij worden weer aangestuurd door mensen uit Singapore. Een hele hierarchie dus. Echter veel van die Maleisiers gaan tegen die tijd terug naar Maleisie, veelal op motor/brommer en dat is ook te zien ook.
Voor de grens met Maleisie stond een enorme file van enkele kilometer met alleen maar brommers en motoren. Een foto hiervan zien jullie hieronder. Echt ongelofelijk. Ook hoe mensen hier op de motor/brommer rijden. Korte broek, t-shirts en slippers zie je hier veelvuldig. Beschermende kleding zal wel te warm zijn hier. Gelukkig worden bussen en auto’s redelijk snel gescheiden van de motoren en brommers waardoor we snel door konden, maar goed aangezien het vrijdag de 13e was kon tegenslag niet uitblijven en dat zou ook gebeuren.
Een klein deel van de file voor de grens met Maleisie.
Voordat je het land uit mag/kan, moet je eerst langs de douane van Singapore. Daarna ga je door een stukje wat lijkt op niemandsland en vervolgens kom je bij de Maleisische douane. Het begon bij de Singapore douane. Als je in Singapore woont en werkt krijg je een visum in de vorm van een employment pass. Echter zordra je je baan kwijt raakt, moet je die pass ook meteen inleveren en krijg je een brief van het ministerie of manpower waarin aangegeven staat hoe lang je nog mag blijven. Veelal is dit 14 of 30 dagen. Echter die brief is dus redelijk cruciaal en heb je echt nodig om het land in en uit te kunnen en laat nu net iemand bij ons in de bus die brief vergeten zijn.
Dan zijn is douane van Singapore ook vrij strikt. Je wordt apart genomen en je mag je verhaal uit gaan leggen. Vervolgens zeggen ze doodleuk dat je die brief maar even moet gaan halen, wat toch lastig is als jje met een georganiseerde reis op stap bent en je geen idee hebt waar je heen moet in Maleisie aangezien het vanaf de grens nog zeker 2-3 uur rijden was tot aan de ferry terminal. Echter ze geven geen krimp en maken geen uitzondering. Toch maar geprobeerd of we met praten een oplossing konden vinden, maar ze zijn niet heel welwillend. De opties die je krijgt zijn of de brief gaan halen of je ex-werkgever bellen om 19.30 ’s avonds en vragen of zij die even een kopie van die brief willen faxen. Beide zijn natuurlijk niet echt aantrekkelijk. Men beweert namelijk bij hoog en laag dat ze bij de douane geen toegang hebben tot de systemen van het ministerie of manpower. Erg bedenkelijk, maar goed, je kunt ze moeilijk verwijten gaan maken aangezien je wil dat ze je helpen.
Echter toen ze de woorden bus en georganiseerde reis hoorden, besloten ze dat buschauffeur dan maar opgehaald moest worden. Dus 1 van de 2 ging met de douane mee om de buschauffeur op te halen.
Die werd vervolgens op een stoel gezet en mocht zijn verhaal doen. Nadat we daar uiteindelijk alles bij elkaar anderhalf uur gezeten hadden, besloten ze ons het voordeel van de twijfel te geven en mochten we toch door reizen. Ze zeiden dat ze inmiddels 10 systemen gecheckt hadden (blijkbaar hadden ze toch toegang :S), maar ze hadden niks kunnen vinden. Dus bij hoge uitzondering en gezien dat het een georganiseerde reis was, hadden ze toch maar beslotene ons door te laten.
Gelukkig ging de rest van de reis redelijk voorspoedig. Vanaf de ferry terminal was het nog een klein half uurtje varen voor we aankwamen op het resort van Pulau Sibu wat bestaat uit allemaal kleine hutjes die bijna allemaal aan het strand liggen. Afgezien van een beetje regen op zondagmorgen waardoor er niet gedoken kon worden, was het perfect. Gelukkig ging de terugreis een stuk voorspoediger.
Voor de geinteresseerden :-) http://www.siburesort.com/
Het resort met de huisjes en het restaurant.
Het strand en het uitzicht.
Uiteindelijk is het Maleisie geworden, Pulau Sibu om precies te zijn. Vrijdag zouden we om 18.00 vanaf metrostation Somerset vertrekken met busjes richting Johor Bahru wat ligt in Maleisie aan de grens met Singapore. Singapore kent blijkbaar ook een spits en daar hebben we heerlijk van mee mogen genieten. Ik zal het proberen uit te leggen.
In Singapore wordt veel gebouwd. Het “echte” werk op de bouwplaatsen wordt met name gedaan door goedkope arbeidskrachten uit landen als India, Bangladesh en Pakistan. De mensen die in de posities zitten die deze werkers aansturen komen veelal uit Maleisie en zij worden weer aangestuurd door mensen uit Singapore. Een hele hierarchie dus. Echter veel van die Maleisiers gaan tegen die tijd terug naar Maleisie, veelal op motor/brommer en dat is ook te zien ook.
Voor de grens met Maleisie stond een enorme file van enkele kilometer met alleen maar brommers en motoren. Een foto hiervan zien jullie hieronder. Echt ongelofelijk. Ook hoe mensen hier op de motor/brommer rijden. Korte broek, t-shirts en slippers zie je hier veelvuldig. Beschermende kleding zal wel te warm zijn hier. Gelukkig worden bussen en auto’s redelijk snel gescheiden van de motoren en brommers waardoor we snel door konden, maar goed aangezien het vrijdag de 13e was kon tegenslag niet uitblijven en dat zou ook gebeuren.
Een klein deel van de file voor de grens met Maleisie.
Voordat je het land uit mag/kan, moet je eerst langs de douane van Singapore. Daarna ga je door een stukje wat lijkt op niemandsland en vervolgens kom je bij de Maleisische douane. Het begon bij de Singapore douane. Als je in Singapore woont en werkt krijg je een visum in de vorm van een employment pass. Echter zordra je je baan kwijt raakt, moet je die pass ook meteen inleveren en krijg je een brief van het ministerie of manpower waarin aangegeven staat hoe lang je nog mag blijven. Veelal is dit 14 of 30 dagen. Echter die brief is dus redelijk cruciaal en heb je echt nodig om het land in en uit te kunnen en laat nu net iemand bij ons in de bus die brief vergeten zijn.
Dan zijn is douane van Singapore ook vrij strikt. Je wordt apart genomen en je mag je verhaal uit gaan leggen. Vervolgens zeggen ze doodleuk dat je die brief maar even moet gaan halen, wat toch lastig is als jje met een georganiseerde reis op stap bent en je geen idee hebt waar je heen moet in Maleisie aangezien het vanaf de grens nog zeker 2-3 uur rijden was tot aan de ferry terminal. Echter ze geven geen krimp en maken geen uitzondering. Toch maar geprobeerd of we met praten een oplossing konden vinden, maar ze zijn niet heel welwillend. De opties die je krijgt zijn of de brief gaan halen of je ex-werkgever bellen om 19.30 ’s avonds en vragen of zij die even een kopie van die brief willen faxen. Beide zijn natuurlijk niet echt aantrekkelijk. Men beweert namelijk bij hoog en laag dat ze bij de douane geen toegang hebben tot de systemen van het ministerie of manpower. Erg bedenkelijk, maar goed, je kunt ze moeilijk verwijten gaan maken aangezien je wil dat ze je helpen.
Echter toen ze de woorden bus en georganiseerde reis hoorden, besloten ze dat buschauffeur dan maar opgehaald moest worden. Dus 1 van de 2 ging met de douane mee om de buschauffeur op te halen.
Die werd vervolgens op een stoel gezet en mocht zijn verhaal doen. Nadat we daar uiteindelijk alles bij elkaar anderhalf uur gezeten hadden, besloten ze ons het voordeel van de twijfel te geven en mochten we toch door reizen. Ze zeiden dat ze inmiddels 10 systemen gecheckt hadden (blijkbaar hadden ze toch toegang :S), maar ze hadden niks kunnen vinden. Dus bij hoge uitzondering en gezien dat het een georganiseerde reis was, hadden ze toch maar beslotene ons door te laten.
Gelukkig ging de rest van de reis redelijk voorspoedig. Vanaf de ferry terminal was het nog een klein half uurtje varen voor we aankwamen op het resort van Pulau Sibu wat bestaat uit allemaal kleine hutjes die bijna allemaal aan het strand liggen. Afgezien van een beetje regen op zondagmorgen waardoor er niet gedoken kon worden, was het perfect. Gelukkig ging de terugreis een stuk voorspoediger.
Voor de geinteresseerden :-) http://www.siburesort.com/
Het resort met de huisjes en het restaurant.
Het strand en het uitzicht.
Wednesday, March 18, 2009
Bezoek
Na een tijdje van stilte is het weer tijd voor een update van mijn blog. De eerste bezoekers zijn inmiddels gearriveerd in Singapore. Maandag 9 maart was het zover en zouden mijn moeder en zusje aankomen op de luchthaven van Singapore. Ik moet eerlijk toegeven dat ik er wel naar uitgekeken heb naar het moment dat ze zouden komen.
Singapore is namelijk een hele leuke stad en ik wilde ze dat dolgraag laten zien. Aangezien de verwachting was dat ze tegen 18.00 – 18.30 door de douane zouden komen, besloten ze op te gaan halen op het vliegveld om ze te verrassen.
De metro gepakt naar het vliegveld en daar op naar de aankomsthal. Gelukkig hadden alle zitjes goed uitzicht op de bagagebanden en lag de band waar hun bagage op aan zou komen precies midden in het zicht. Perfect dus. Me toch maar enigszins verdekt opgesteld. Nadat ze hun bagage opgehaald hadden, werd meteen de mobiel tevoorschijn getoverd en probeerde ze contact te zoeken. Tja dan moet je natuurlijk wel zorgen dat je de nummers goed opslaat in je mobiel. :-)
Uiteindelijk kregen ze me dan toch te pakken. Verteld dat ik op kantoor zat en dat ze maar een taxi moesten pakken. Wat wel apart is, is om ze dan door de douane zien te komen in een land en stad dat inmiddels toch al voelt als mijn thuis. Inmiddels ware ze op zoek naar de borden met “Taxi”. Gelukkig staat dat duidelijk aangegeven, dus dat was vrij eenvoudig.
Op weg naar de taxi, liep ik achter ze aan (hooguit een halve meter) en het duurde toch een hele tijd voor ze op het idee kwamen om eens om te kijken wie er toch achter hen liep. Het was echt heel leuk om ze te zien in Singapore. Mijn zus was een beetje moeilijk te volgen want die schoot van links naar rechts door de aankomsthal. Er staan daar namelijk nogal wat planten en palmbomen en ze was zeer benieuwd of die allemaal echt waren, wat ze tot haar grote verbazing ook echt waren.
Een taxi gepakt op weg naar het appartement. Gelukkig was het inmiddels droog want het had de hele dag vrij stevig geregend. Ze waren meteen zeer verbaasd hoe schoon en groen Singapore is. Onderweg wat uitleg gegeven over wat er allemaal te zien was. Thuis aangekomen het appartement en de faciliteiten laten zien, inclusief het sky-terrace. Vervolgens in het appartement wat gegeten en een lekker wijntje gedronken. De dagen erop hebben ze vooral gebruikt om wat te relaxen en wat van de stad te zien.
De tweede avond zijn we gaan eten bij Lau Pa Sat (foodcourt). Daar lekker buiten gezeten en allerlei verschillende gerechtjes besteld. Heerlijk gegeten en ze daarna wat van Chinatown laten zien en ze een beetje wegwijs gemaakt in de stad. Wat een foodcourt is, is moeilijk uit te leggen aangezien we dat concept in Nederland, denk ik, niet echt kennen. Je kunt het zien als een ruimte, al dan niet overdekt, waar heel veel stalletjes bij elkaar staan, waar je eten kunt kopen wat daar ter plekke bereid wordt. Ik geloof dat Lau Pa Sat meer dan 120 stalletjes heeft (niet allemaal eten overigens). We zijn daar inmiddels meer gaan eten en volgens mij bevalt het nog steeds goed.
Verder hebben we de tijd met name gebruikt om plannen te maken over hoe en waar we mijn verjaardag zouden gaan vieren, maar daarover meer in een volgende update.
Singapore is namelijk een hele leuke stad en ik wilde ze dat dolgraag laten zien. Aangezien de verwachting was dat ze tegen 18.00 – 18.30 door de douane zouden komen, besloten ze op te gaan halen op het vliegveld om ze te verrassen.
De metro gepakt naar het vliegveld en daar op naar de aankomsthal. Gelukkig hadden alle zitjes goed uitzicht op de bagagebanden en lag de band waar hun bagage op aan zou komen precies midden in het zicht. Perfect dus. Me toch maar enigszins verdekt opgesteld. Nadat ze hun bagage opgehaald hadden, werd meteen de mobiel tevoorschijn getoverd en probeerde ze contact te zoeken. Tja dan moet je natuurlijk wel zorgen dat je de nummers goed opslaat in je mobiel. :-)
Uiteindelijk kregen ze me dan toch te pakken. Verteld dat ik op kantoor zat en dat ze maar een taxi moesten pakken. Wat wel apart is, is om ze dan door de douane zien te komen in een land en stad dat inmiddels toch al voelt als mijn thuis. Inmiddels ware ze op zoek naar de borden met “Taxi”. Gelukkig staat dat duidelijk aangegeven, dus dat was vrij eenvoudig.
Op weg naar de taxi, liep ik achter ze aan (hooguit een halve meter) en het duurde toch een hele tijd voor ze op het idee kwamen om eens om te kijken wie er toch achter hen liep. Het was echt heel leuk om ze te zien in Singapore. Mijn zus was een beetje moeilijk te volgen want die schoot van links naar rechts door de aankomsthal. Er staan daar namelijk nogal wat planten en palmbomen en ze was zeer benieuwd of die allemaal echt waren, wat ze tot haar grote verbazing ook echt waren.
Een taxi gepakt op weg naar het appartement. Gelukkig was het inmiddels droog want het had de hele dag vrij stevig geregend. Ze waren meteen zeer verbaasd hoe schoon en groen Singapore is. Onderweg wat uitleg gegeven over wat er allemaal te zien was. Thuis aangekomen het appartement en de faciliteiten laten zien, inclusief het sky-terrace. Vervolgens in het appartement wat gegeten en een lekker wijntje gedronken. De dagen erop hebben ze vooral gebruikt om wat te relaxen en wat van de stad te zien.
De tweede avond zijn we gaan eten bij Lau Pa Sat (foodcourt). Daar lekker buiten gezeten en allerlei verschillende gerechtjes besteld. Heerlijk gegeten en ze daarna wat van Chinatown laten zien en ze een beetje wegwijs gemaakt in de stad. Wat een foodcourt is, is moeilijk uit te leggen aangezien we dat concept in Nederland, denk ik, niet echt kennen. Je kunt het zien als een ruimte, al dan niet overdekt, waar heel veel stalletjes bij elkaar staan, waar je eten kunt kopen wat daar ter plekke bereid wordt. Ik geloof dat Lau Pa Sat meer dan 120 stalletjes heeft (niet allemaal eten overigens). We zijn daar inmiddels meer gaan eten en volgens mij bevalt het nog steeds goed.
Verder hebben we de tijd met name gebruikt om plannen te maken over hoe en waar we mijn verjaardag zouden gaan vieren, maar daarover meer in een volgende update.
Friday, February 13, 2009
Eindelijk een huis
Jullie hebben er even op moeten wachten, maar eindelijk heb ik tijd voor een update, maar ik heb dan ook wat te vertellen. Wat een aparte weken zijn het geweest, maar het resultaat is er, ik heb eindelijk woonruimte in Singapore.
Uiteindelijk toch een bod gedaan op een appartement wat ik heel leuk vond, maar toen begon het. De agent had een richtprijs aangegeven waarvoor het mogelijk wel te huren zou kunnen zijn. Een bod gedaan, maar werd te laag gevonden. Vervolgens duurde het heel lang voor er weer antwoord kwam vanwege Chinees nieuwjaar. Blijkbaar zijn er nogal wat landlords Chinees hier en dat maakt het er niet altijd makkelijker op.
Eerst begon de agent tegen te stribbelen. Ze had nl een prijsindicatie gegeven, maar achteraf wist ze niet of die nog wel zo reëel was en wilde ze dus eigenlijk de prijs omhoog drijven (lees: haar inkomen is afhankelijk van de commissie die ze krijgt wat weer een percentage is van de maandelijkse huur). Toch voet bij stuk gehouden en niet boven de prijs gaan zitten die ik wilde betalen.
Vervolgens kwam er toch de Letter of Intent wat een eerste stap op weg naar het huren van een appartement is. Bij het tekenen, van de Letter of Intent, stort je vaak een maand borg. Afhankelijk van duur van het huurcontract (1 of 2 jaar) betaal je in het eerste geval alleen nog 1 maand huur en in het tweede geval nog 1 maand borg en 1 maand huur.
Na de niet al te spoedige reactie(s) van de landlord kwam er toch eindelijk een contract. Daarin een huurprijs afgesproken en nadat ik het getekend had, begon het feest weeer van voor af aan opnieuw. De landlord vond de prijs te laag en wilde in het tweejarig contract een dubbele diplomatenclausule op laten nemen dat beide partijen het recht hebben om de huur open te breken na een jaar dan wel de prijs te heronderhandelen. Op zich dacht ik nog: “Dat is leuk” zeker als het twee kanten op kan. De onroerend goed markt is hier namelijk niet meer wat het een half jaar geleden was. Er is redelijk wat beschikbaar en prijzen zijn al redelijk om laag gekomen en de verwachting is dat dat nog wel 1 tot 2 jaar aan kan houden. Nadeel was alleen dat men niet wilde aangeven wat dan acceptabel materiaal is om als basis te gebruiken voor de heronderhandeling. Het maakt namelijk qua prijs nogal uit of je hier een appartement op bij voorbeeld de 10e etage hebt of op de 60e etage. Verder dan marktprijzen als acceptabele maatstaf kwamen we niet. Na een beetje doorvragen kwam echter de aap uit de mouw en de enige achterliggende bedoeling van die dubbele diplommatenclausule is dat de landlord na een jaar de huurprijs wilde verhogen.
Daar was ik het dus niet mee eens. Alternatief was een 1-jarig contract, maar dan met 2 maanden in plaats van 1 maand borg. Nog even overlegd met iemand die er verstand van heeft en die verzekerde me daar vooral niet op in te gaan. Landlords schijnen nl aan het eind van de huur zo ongeveer met een vergrootglas door het huis te gaan en ieder krasje is kassa voor de landlord.
Toen ben ik heel boos geworden en gezegd dat het of 1 jaar met 1 maand borg moest zijn of 2 jaar met 2 maanden borg en dat ik binnen een half uur een antwoord wilde hebben omdat ik anders de volgende dag om half 9 ’s ochtends mijn borg terug zou komen halen en daarna het gesprek verbroken.
De trucjes die ze hier toepassen zijn dat ze eerst wachten tot je je borg betaald hebt en dus denkt dat je geen mogeliijkheden meer hebt en daarna gaan ze vanalles proberen om je toch meer te laten betalen. Dus er zijn momenten dat je je afentoen wat harder op moet stellen. Al is dat nog wel een beetje aanvoelen wanneer het wel en niet kan.
Uiteindelijk kwam er 2 minuten voor het verstrijken van het door mij geestelde ultimatum een antwoord en zijn we dus 1 jaar met 1 maand overeengekomen wat op zich misschien niet ongunstig is gezien de markt en verwachte marktontwikkelingen.
Kort daarop mijn contract getekend en toen ik alles getekend had, begon de agent over een tentants-commission agreement die ik moest tekenen. Aangezien zij zo goed werk had gedaan en zo’n mooie deal had onderhandeld vond ze dat ze wel recht had op minimaal 1 maand huur als commissie. Ik weet niet veel van Singapore, maar het grootste deel van de agents hier krijgen commissie van de landlords. Dus dat heb ik dan ook geweigerd met de boodschap dat als het zo moet ik het contract wel mee terug zou nemen en alsnog mijn borg zou komen halen. Dit is weer zo’n trucje wat ze proberen als je getekend hebt. Na een paar boze woorden van mij, ging dan die agreement ook ineens vrij snel van tafel. Vervolgens de eerste maand huur voldaan en toen wachten op de sleutel. Heb vorige week het contract getekend en wilde de 7e mijn spullen laten bezorgen tot ik de dag ervoor zelf maar even belde wanneer ik toch de sleutel kon komen halen. Tot mijn verbazing werd me toen medegedeeld dat het appartement nog niet klaar was. Ik was hier niet heel erg blij mee, maar goed het was ook allemaal wel wat kortdag. Afgesproken om de 9e sleuteloverdracht te hebben zodat ik er de 10e in kon. Helaas kreeg ik weer tegen het einde van de dag te horen, nadat ik zelf belde, dat het appartement nog niet klaar was. Men was nog bezig met het repareren van de defects. Wat op zich best raar is voor een nieuw appartement.
Woensdag stonden de verhuizers op de stoep met zijn 5’en en alles ging redelijk goed. Inmiddels staan ook al mijn meubels erin en voelt het eigenlijk als thuis. Wees gerust de fotocollage heeft een mooie plaats gekregen :-).
Wel meteen een probleem met de wasmachine. Eerst ging de transportbeugel er niet uit. Daar moest de volgende dag iemand van Miele voor langskomen. Niemand komt hier echter alleen, dus ook zij niet. 3 man voor de deur. Wasmachine gemaakt en aangesloten. Daarna kon ik dus eindelijk wassen, dacht ik. De afvoer van de wasmachine hadden ze mooi aangesloten op de afvoer in huis. Wasmachine aangezet. Alleen aan het eind van het wassen stond de helft van de vloer onder een mooi laagje water. Aangezien ik niet direct kon zien waar het vandaan kwam (in de lekbak die ik onder de wasmachine heb staan, zat nl geen druppel water) eerst alles maar opgegeruimd en daarna opnieuw geprobeerd. Daarna werd het euvel al snel duidelijk. Er was iets mis met de afvoer. Op het moment dat de afvoer van de wasmachine het water in de andere afvoer (die van het huis zelf) pompte kwam het er ook net zo hard weer uit. Inmiddels is de maintenance crew geweest vandaag en hopelijk is het nu opgelost.
Bij deze is dus mijn nieuwe adres
Uiteindelijk toch een bod gedaan op een appartement wat ik heel leuk vond, maar toen begon het. De agent had een richtprijs aangegeven waarvoor het mogelijk wel te huren zou kunnen zijn. Een bod gedaan, maar werd te laag gevonden. Vervolgens duurde het heel lang voor er weer antwoord kwam vanwege Chinees nieuwjaar. Blijkbaar zijn er nogal wat landlords Chinees hier en dat maakt het er niet altijd makkelijker op.
Eerst begon de agent tegen te stribbelen. Ze had nl een prijsindicatie gegeven, maar achteraf wist ze niet of die nog wel zo reëel was en wilde ze dus eigenlijk de prijs omhoog drijven (lees: haar inkomen is afhankelijk van de commissie die ze krijgt wat weer een percentage is van de maandelijkse huur). Toch voet bij stuk gehouden en niet boven de prijs gaan zitten die ik wilde betalen.
Vervolgens kwam er toch de Letter of Intent wat een eerste stap op weg naar het huren van een appartement is. Bij het tekenen, van de Letter of Intent, stort je vaak een maand borg. Afhankelijk van duur van het huurcontract (1 of 2 jaar) betaal je in het eerste geval alleen nog 1 maand huur en in het tweede geval nog 1 maand borg en 1 maand huur.
Na de niet al te spoedige reactie(s) van de landlord kwam er toch eindelijk een contract. Daarin een huurprijs afgesproken en nadat ik het getekend had, begon het feest weeer van voor af aan opnieuw. De landlord vond de prijs te laag en wilde in het tweejarig contract een dubbele diplomatenclausule op laten nemen dat beide partijen het recht hebben om de huur open te breken na een jaar dan wel de prijs te heronderhandelen. Op zich dacht ik nog: “Dat is leuk” zeker als het twee kanten op kan. De onroerend goed markt is hier namelijk niet meer wat het een half jaar geleden was. Er is redelijk wat beschikbaar en prijzen zijn al redelijk om laag gekomen en de verwachting is dat dat nog wel 1 tot 2 jaar aan kan houden. Nadeel was alleen dat men niet wilde aangeven wat dan acceptabel materiaal is om als basis te gebruiken voor de heronderhandeling. Het maakt namelijk qua prijs nogal uit of je hier een appartement op bij voorbeeld de 10e etage hebt of op de 60e etage. Verder dan marktprijzen als acceptabele maatstaf kwamen we niet. Na een beetje doorvragen kwam echter de aap uit de mouw en de enige achterliggende bedoeling van die dubbele diplommatenclausule is dat de landlord na een jaar de huurprijs wilde verhogen.
Daar was ik het dus niet mee eens. Alternatief was een 1-jarig contract, maar dan met 2 maanden in plaats van 1 maand borg. Nog even overlegd met iemand die er verstand van heeft en die verzekerde me daar vooral niet op in te gaan. Landlords schijnen nl aan het eind van de huur zo ongeveer met een vergrootglas door het huis te gaan en ieder krasje is kassa voor de landlord.
Toen ben ik heel boos geworden en gezegd dat het of 1 jaar met 1 maand borg moest zijn of 2 jaar met 2 maanden borg en dat ik binnen een half uur een antwoord wilde hebben omdat ik anders de volgende dag om half 9 ’s ochtends mijn borg terug zou komen halen en daarna het gesprek verbroken.
De trucjes die ze hier toepassen zijn dat ze eerst wachten tot je je borg betaald hebt en dus denkt dat je geen mogeliijkheden meer hebt en daarna gaan ze vanalles proberen om je toch meer te laten betalen. Dus er zijn momenten dat je je afentoen wat harder op moet stellen. Al is dat nog wel een beetje aanvoelen wanneer het wel en niet kan.
Uiteindelijk kwam er 2 minuten voor het verstrijken van het door mij geestelde ultimatum een antwoord en zijn we dus 1 jaar met 1 maand overeengekomen wat op zich misschien niet ongunstig is gezien de markt en verwachte marktontwikkelingen.
Kort daarop mijn contract getekend en toen ik alles getekend had, begon de agent over een tentants-commission agreement die ik moest tekenen. Aangezien zij zo goed werk had gedaan en zo’n mooie deal had onderhandeld vond ze dat ze wel recht had op minimaal 1 maand huur als commissie. Ik weet niet veel van Singapore, maar het grootste deel van de agents hier krijgen commissie van de landlords. Dus dat heb ik dan ook geweigerd met de boodschap dat als het zo moet ik het contract wel mee terug zou nemen en alsnog mijn borg zou komen halen. Dit is weer zo’n trucje wat ze proberen als je getekend hebt. Na een paar boze woorden van mij, ging dan die agreement ook ineens vrij snel van tafel. Vervolgens de eerste maand huur voldaan en toen wachten op de sleutel. Heb vorige week het contract getekend en wilde de 7e mijn spullen laten bezorgen tot ik de dag ervoor zelf maar even belde wanneer ik toch de sleutel kon komen halen. Tot mijn verbazing werd me toen medegedeeld dat het appartement nog niet klaar was. Ik was hier niet heel erg blij mee, maar goed het was ook allemaal wel wat kortdag. Afgesproken om de 9e sleuteloverdracht te hebben zodat ik er de 10e in kon. Helaas kreeg ik weer tegen het einde van de dag te horen, nadat ik zelf belde, dat het appartement nog niet klaar was. Men was nog bezig met het repareren van de defects. Wat op zich best raar is voor een nieuw appartement.
Woensdag stonden de verhuizers op de stoep met zijn 5’en en alles ging redelijk goed. Inmiddels staan ook al mijn meubels erin en voelt het eigenlijk als thuis. Wees gerust de fotocollage heeft een mooie plaats gekregen :-).
Wel meteen een probleem met de wasmachine. Eerst ging de transportbeugel er niet uit. Daar moest de volgende dag iemand van Miele voor langskomen. Niemand komt hier echter alleen, dus ook zij niet. 3 man voor de deur. Wasmachine gemaakt en aangesloten. Daarna kon ik dus eindelijk wassen, dacht ik. De afvoer van de wasmachine hadden ze mooi aangesloten op de afvoer in huis. Wasmachine aangezet. Alleen aan het eind van het wassen stond de helft van de vloer onder een mooi laagje water. Aangezien ik niet direct kon zien waar het vandaan kwam (in de lekbak die ik onder de wasmachine heb staan, zat nl geen druppel water) eerst alles maar opgegeruimd en daarna opnieuw geprobeerd. Daarna werd het euvel al snel duidelijk. Er was iets mis met de afvoer. Op het moment dat de afvoer van de wasmachine het water in de andere afvoer (die van het huis zelf) pompte kwam het er ook net zo hard weer uit. Inmiddels is de maintenance crew geweest vandaag en hopelijk is het nu opgelost.
Bij deze is dus mijn nieuwe adres
2 Marina Boulevard
The Sail, #18-01
Singapore 018987
The Sail, #18-01
Singapore 018987
Monday, February 2, 2009
Gong Chi Fa Xai
Gong Chi Fa Xai allemaal oftewel gelukkig nieuwjaar in het Chinees. Dit is zoals het hier overal geschreven staat. Je spreekt het uit als Kong Si Fa Tjai. Tot en met de 15e februari zijn het hier feestdagen in verband Chinees nieuwjaaar. 25 januari was het het begin van het nieuwe jaar. Aangezien Chinatown op loopafstand van het hotel ligt, besloot ik daar een kijkje te gaan nemen. Bovendien waren maandag en dinsdag toch public holidays hier. Dus als het laat zou worden was dat geen probleem.
Er loopt 1 grote straat dwars door Chinatown (Eu Tong Sen Street) en daar was het dus ook erg druk. Ineens was er vuurwerk. Ik had blijkbaar het aftellen gemist. Normaal is de locale Chinees in Nederland altijd de attractie van oud en nieuw met het meeste en mooiste vuurwerk, maar hier kwam het niet verder dan maximaal een kwartiertje met nou niet uitzonderlijk mooi vuurwerk. Daarna ging iedereen huiswaarts. Er werd wel volop gebeld, maar niet echt dat mensen elkaar over en weer feliciteerden zoals wij dat doen. Vuurwerk is er daarna volgens mij elke avond wel wat afgestoken op verschillende plaatsen tot en met de 31e januari. De reden waarom er maar zo beperkt vuurwerk afgestoken wordt, hoorde ik later pas. Singapore is redelijk gereguleerd door de overheid. Dus ook het afsteken van vuurwerk met name de kwantiteit en de tijd dat het mag duren, is allemaal gereguleerd, maar goed dat mag de pret natuurlijk niet drukken.
30 en 31 januari was Changay parade. Dit is beter bekend als de “drakenparade” wat onderdeel is van het Chinese nieuwjaar. Heel veel verklede mensen op straat die in groepen een optocht vormen en zo door een deel van de stad trekken als een soort carnavalsoptocht. Ik geloof nl dat dat er in Nederland zo ongeveer aan komt. Het zag er echt heel mooi uit. Helaas was het al donker toen de parade van start ging en mijn fototoestel laat me dan in de steek. Dus helaas heb ik hier geen foto’s van kunnen maken.
Daarnaast ligt er hier in de baai nog een groot drijvend ponton, waar een groot dancefeest gehouden is ter ere van het Chinees nieuwjaar. Helaas kwam ik daar te laat achter.
Het is wel mooi om te zien hoe groots en uitgebreid hier alles gevierd wordt rondom Chinees nieuwjaar. Dit jaar was ik nog niet helemaal op de hoogte van alle ins en outs, maar het is zeker erg leuk om een keer mee te maken.
Er loopt 1 grote straat dwars door Chinatown (Eu Tong Sen Street) en daar was het dus ook erg druk. Ineens was er vuurwerk. Ik had blijkbaar het aftellen gemist. Normaal is de locale Chinees in Nederland altijd de attractie van oud en nieuw met het meeste en mooiste vuurwerk, maar hier kwam het niet verder dan maximaal een kwartiertje met nou niet uitzonderlijk mooi vuurwerk. Daarna ging iedereen huiswaarts. Er werd wel volop gebeld, maar niet echt dat mensen elkaar over en weer feliciteerden zoals wij dat doen. Vuurwerk is er daarna volgens mij elke avond wel wat afgestoken op verschillende plaatsen tot en met de 31e januari. De reden waarom er maar zo beperkt vuurwerk afgestoken wordt, hoorde ik later pas. Singapore is redelijk gereguleerd door de overheid. Dus ook het afsteken van vuurwerk met name de kwantiteit en de tijd dat het mag duren, is allemaal gereguleerd, maar goed dat mag de pret natuurlijk niet drukken.
30 en 31 januari was Changay parade. Dit is beter bekend als de “drakenparade” wat onderdeel is van het Chinese nieuwjaar. Heel veel verklede mensen op straat die in groepen een optocht vormen en zo door een deel van de stad trekken als een soort carnavalsoptocht. Ik geloof nl dat dat er in Nederland zo ongeveer aan komt. Het zag er echt heel mooi uit. Helaas was het al donker toen de parade van start ging en mijn fototoestel laat me dan in de steek. Dus helaas heb ik hier geen foto’s van kunnen maken.
Daarnaast ligt er hier in de baai nog een groot drijvend ponton, waar een groot dancefeest gehouden is ter ere van het Chinees nieuwjaar. Helaas kwam ik daar te laat achter.
Het is wel mooi om te zien hoe groots en uitgebreid hier alles gevierd wordt rondom Chinees nieuwjaar. Dit jaar was ik nog niet helemaal op de hoogte van alle ins en outs, maar het is zeker erg leuk om een keer mee te maken.
Subscribe to:
Posts (Atom)