Zaterdag waren we helemaal klaar voor deel 2 van de koninginnedag festiviteiten. Alle Nederlanders waren uitgenodigd voor een hapje en een drankje bij de ambassadeur thuis.
Dus weer in het oranje, vervolgens in de taxi en op naar het huis van de ambassadeur. Ik was er al geweest voor lezing over de activiteiten van het WWF hier in de regio eerder die week, dus ik had enigszins een idee waar ik moest zijn. Dat is toch wel handig aangezien niet alle taxichauffeurs hier even goed de weg weten.
De ambassadeur woont in een zeer goede buurt en heeft daar een alleraardigst optrekje. Er zou daar een borrel zijn met hapjes van ongeveer 18.30 tot 21.30. De borrel werd goed gesponsord door Nederlandse bedrijven, dus we waren van alle gemakken voorzien. Zo was er overheerlijke haring, heineken bier, echte Nederlands kaas en niet te vergeten bitterballen. Dat was het enige minpuntje van de avond. De bitterballen smaakten ergens naar kokos of kaneel. De kans bestaat dat ze in een bepaalde olie gebakken zijn waar het door komt.
Er waren ook frikandellen besteld, maar die mochten het land niet in van de douane. Als reden werd gegeven dat men niet kon definieren wat er nu precies in een frikandel zit. Nu sta ik daar niet zo van te kijken, want volgens mij is dat nog steeds 1 van de best bewaarde geheimen. :-)
Ik moet toegeven de haring was overheerlijk en het was wederom een gezellig feestje. Zeker als alle drank en happen gratis zijn :-)
Tegen 21.30 was het dan ook tijd om naar het oranjebal te gaan op de Hollandse Club hier voor deel 3 van de koninginnedag festiviteiten.
Saturday, May 2, 2009
Koninginnedag - Deel 1
Ook hier in Singapore wordt Koninginnedag gevierd en ik kan jullie vertellen, het was een uitermate gezellig feestje. De festiviteiten begonnen als op 23 april met “Koninginnenach @ Harry’s Bar”. Harry’s bar voor de mensen die het niet kennen is een keten van bars hier in Singapore waar veel Nederlanders gaan borrelen. Harry’s bar op Boat Quay en Harry’s, The Sail zijn zeer populair.
Koninginnenach @ Harry’s werd gevierd op Boat Quay en de gedachte was dat als je iets oranjes zou dragen je tussen 19.00 en 21.00 gratis bier zou krijjgen. Van een aantal mensen veel positieve verhalen gehoord, dus besloten toch maar eens te gaan kijken. We kregen zelfs een Chinese collega zo gek om iets oranjes aan te trekken en mee te gaan.
Aangekomen op Boat Quay was het 1 groot oranje mensenmassa. Gelukkig even omgekleed thuis en in het oranje. Meteen maar de bar opgezocht, maar daar was het redelijk druk. Dit was een mooie gelegenheid om onze Chinese collega iets van de Nederlandse cultuur mee te geven. Hem gevraagd om in de rij te gaan staan en bier te gaan halen. Alleen Singaporeans en Chinezen hebben een andere definitie van queue’en (in de rij staan) dan Nederlanders. Zij gaan allemaal netjes achter in de rij staan en wachten geduldig op hun beurt. En dat is nu net iets wat Nederlanders niet doen. Zeker niet als er gratis bier te krijgen is. Dus zelf maar mee aangeschoven in de rij en dan sta je met een beetje oud-Hollands duw- en trekwerk zo vooraan of zoals het beschaafder heet, je tactisch tussen de mensenmassa doorbewegen.
Het was een uitermate gezellige avond. Het gaat hier alleen wel iets harder met bier omdat alles per halve liter gaat, maar goed dat merk je vaak pas de volgende ochtend. Verdere hoogtepunten waren dat we nog met een Brit gesproken die vertelde dat hij heel verbaasd was omdat wij aan het feesten waren terwijl hij dacht te weten dat de koningin pas de week erop jarig zou zijn (Heel goed, een Brit met cultural awareness :-)). En dat het eigenlijk St George’s day was, wat een nationale feestdag is in de UK, maar dat de UK bar (naast Harry’s) helemaal leeg was. Tja blijkbaar weten Nederlanders nu eenmaal beter hoe ze in het buitenland een feestje moeten bouwen dan Britten.
Daarnaast was het een beetje sneu dat onze Chinese collega graag met de Nederlanders mee wilde drinken, maar de volgende dag ziek thuis was. Blijkbaar kunnen ze er toch niet zo goed tegen. Dit gaf in nieder geval moed voor de rest van de koninginnedag festiviteiten die nog gepland stonden.
Koninginnenach @ Harry’s werd gevierd op Boat Quay en de gedachte was dat als je iets oranjes zou dragen je tussen 19.00 en 21.00 gratis bier zou krijjgen. Van een aantal mensen veel positieve verhalen gehoord, dus besloten toch maar eens te gaan kijken. We kregen zelfs een Chinese collega zo gek om iets oranjes aan te trekken en mee te gaan.
Aangekomen op Boat Quay was het 1 groot oranje mensenmassa. Gelukkig even omgekleed thuis en in het oranje. Meteen maar de bar opgezocht, maar daar was het redelijk druk. Dit was een mooie gelegenheid om onze Chinese collega iets van de Nederlandse cultuur mee te geven. Hem gevraagd om in de rij te gaan staan en bier te gaan halen. Alleen Singaporeans en Chinezen hebben een andere definitie van queue’en (in de rij staan) dan Nederlanders. Zij gaan allemaal netjes achter in de rij staan en wachten geduldig op hun beurt. En dat is nu net iets wat Nederlanders niet doen. Zeker niet als er gratis bier te krijgen is. Dus zelf maar mee aangeschoven in de rij en dan sta je met een beetje oud-Hollands duw- en trekwerk zo vooraan of zoals het beschaafder heet, je tactisch tussen de mensenmassa doorbewegen.
Het was een uitermate gezellige avond. Het gaat hier alleen wel iets harder met bier omdat alles per halve liter gaat, maar goed dat merk je vaak pas de volgende ochtend. Verdere hoogtepunten waren dat we nog met een Brit gesproken die vertelde dat hij heel verbaasd was omdat wij aan het feesten waren terwijl hij dacht te weten dat de koningin pas de week erop jarig zou zijn (Heel goed, een Brit met cultural awareness :-)). En dat het eigenlijk St George’s day was, wat een nationale feestdag is in de UK, maar dat de UK bar (naast Harry’s) helemaal leeg was. Tja blijkbaar weten Nederlanders nu eenmaal beter hoe ze in het buitenland een feestje moeten bouwen dan Britten.
Daarnaast was het een beetje sneu dat onze Chinese collega graag met de Nederlanders mee wilde drinken, maar de volgende dag ziek thuis was. Blijkbaar kunnen ze er toch niet zo goed tegen. Dit gaf in nieder geval moed voor de rest van de koninginnedag festiviteiten die nog gepland stonden.
Friday, April 3, 2009
Bezoek - Deel 2
24 maart was het dan zover. Mijn moeder en zusje zouden weer vertrekken naar Nederland. Eerst overdag nog lekker geluncht bij een Thais restaurantje op Boat Quay. Daarna zijn de dames nog even de stad ingegaan voor een massage en winkelen.
’s Avonds nog wat gegeten en daarna op naar het vliegveld. We waren ruim op tijd, hebben de koffers ingecheckt en zijn daarna nog wat gaan drinken op het vliegveld. Daar hebben we kort de vakantie nog even de revue laten passeren, waarbij er vol enthousiasme verteld werd over alles wat ze gezien en meegemaakt hadden.
Uiteindelijk was dan toch het moment om door de douane te gaan en afscheid te nemen. Het was niet leuk na 2 leuke weken, maar ook dat hoort erbij. Ik denk dat het wel goed is dat ze geweest zijn en nu een beeld hebben van het leven hier.
Van alle mensen die in Singapore op bezoek komen zal ik een reactie op mijn blog plaatsen. Hieronder die van mijn moeder en zusje.
"De vakantie naar Singapore, al een paar weken naar uitgekeken en eindelijk was het zover. Na een lange maar goede vlucht met een tussenstop in Frankfurt kwamen we aan op Changi Airport in Singapore.
Het was meteen overweldigend, de mooie bloemen en planten daar in het gebouw echt prachtig en zo schoon alles daar. Het was donker toen we in de taxi stapten maar onderweg was genoeg te zien en ook allemaal verschillende kleuren lichtjes overal.
Het klimaat was wel even wennen. Het regende zelfs een beetje toen we aankwamen maar het was gewoon echt warm.
Singapore zelf is een grote stad met veel contrasten van grote flatgebouwen en kantoorgebouwen, tot oude klassieke gebouwen en bruggen. Van ondergrondse winkelcentra en eettentjes de metro en drukkestraten met veel taxi's en voetgangers. Van foodcourts en Mc. Donalds tot sjieke restaurants.
Overal is het zo schoon en ook op straat de mooiste tropische plantsoentjes. Het openbaar vervoer is ook heel goed geregeld, je kunt met de metro overal naartoe en alles staat ook heel duidelijk aangegeven in de MRT. Ook de taxi is een heel goed vervoermiddel en ook goedkoop om van punt A naar B te gaan. Zoveel indrukken in deze stad die echt gemaakt is voor de moderne mens, alles is snel praktisch en gemakkelijk.
Singapore een prachtige stad! Dank voor de prachtige vakantie. We hebben genoten."
De figuuurlijke eerste schapen zijn over de dam. Wie volgen er? :-)
’s Avonds nog wat gegeten en daarna op naar het vliegveld. We waren ruim op tijd, hebben de koffers ingecheckt en zijn daarna nog wat gaan drinken op het vliegveld. Daar hebben we kort de vakantie nog even de revue laten passeren, waarbij er vol enthousiasme verteld werd over alles wat ze gezien en meegemaakt hadden.
Uiteindelijk was dan toch het moment om door de douane te gaan en afscheid te nemen. Het was niet leuk na 2 leuke weken, maar ook dat hoort erbij. Ik denk dat het wel goed is dat ze geweest zijn en nu een beeld hebben van het leven hier.
Van alle mensen die in Singapore op bezoek komen zal ik een reactie op mijn blog plaatsen. Hieronder die van mijn moeder en zusje.
"De vakantie naar Singapore, al een paar weken naar uitgekeken en eindelijk was het zover. Na een lange maar goede vlucht met een tussenstop in Frankfurt kwamen we aan op Changi Airport in Singapore.
Het was meteen overweldigend, de mooie bloemen en planten daar in het gebouw echt prachtig en zo schoon alles daar. Het was donker toen we in de taxi stapten maar onderweg was genoeg te zien en ook allemaal verschillende kleuren lichtjes overal.
Het klimaat was wel even wennen. Het regende zelfs een beetje toen we aankwamen maar het was gewoon echt warm.
Singapore zelf is een grote stad met veel contrasten van grote flatgebouwen en kantoorgebouwen, tot oude klassieke gebouwen en bruggen. Van ondergrondse winkelcentra en eettentjes de metro en drukkestraten met veel taxi's en voetgangers. Van foodcourts en Mc. Donalds tot sjieke restaurants.
Overal is het zo schoon en ook op straat de mooiste tropische plantsoentjes. Het openbaar vervoer is ook heel goed geregeld, je kunt met de metro overal naartoe en alles staat ook heel duidelijk aangegeven in de MRT. Ook de taxi is een heel goed vervoermiddel en ook goedkoop om van punt A naar B te gaan. Zoveel indrukken in deze stad die echt gemaakt is voor de moderne mens, alles is snel praktisch en gemakkelijk.
Singapore een prachtige stad! Dank voor de prachtige vakantie. We hebben genoten."
De figuuurlijke eerste schapen zijn over de dam. Wie volgen er? :-)
Batam
De dames wilden graag nog een dagje gaan shoppen. Dus besloten we de zaterdag van het tweede weekend dat mijn moeder en zusje hier waren naar Batam te gaan. Batam schijnt namelijk een shopping-paradijs te zijn. Zeker als je fan bent van bepaalde merkkleding.
We zijn met de metro naar “Harbourfront” gegaan waarvan de ferry’s vertrekken naar Batam. Daar bleek dat het niet 1 ferry is, maar dat er verschillende maatschappijen zijn die naar verschillende locaties op Batam varen. Een kaartje gekocht en vervolgens door de douane en naar de ferry. Ik had begrepen dat het ongeveer een half uurtje varen zou zijn, maar dat bleek achter bijna een uur te zijn.
Aangekomen op Batam begon het feest. In de rij voor de douane. Toen we eindelijk aan de beurt waren, werden we vrolijk terugverwezen naar een andere balie voor “Visa on Arrival”. We hadden braaf een visum-kaart meegekregen en voor landen als Maleisie en Singapore is dat dan ook voldoende, maar hier moesten we met die kaart naar een speciale balie om een visum te kopen (USD 10) en vervolgens door naar een tweede balie waar 2 mensen achter zaten. De eerste ging vervolgens heel aandachtig alle documenten bekijken. Na dit gedaan te hebben en besloten te hebben dat het akkoord was, ging het door naar de tweede persoon die uiteindelijk het daadwerkelijke visum afgeeft. Deze persoon plakt vervolgens een pagina grote sticker in je paspoort. Tja je moet er even wachten en wat voor betalen, maar dan heb je ook wat. Aangezien we met zijn 3’en waren duurde dat even en vervolgens gingen we via een zijdeur langs de douane (die waren inmiddels allemaal verdwenen (koffiepauze vermoed ik) en daarna door een security check (waar ook niemand meer stond). Op zich wel grappig om onder zo’n scanner door te lopen, die vervolgens afgaat en er niemand komt kijken wat er aan de hand is.
In de aankomsthal al meteen 3 shops gespot van het merk waar we naar op zoek waren. Dan merk je meteen dat dit 1 van de belangrijke peilers is van het eiland. Het eerste wat het winkelpersoneel tegen je zegt is welke korting krijgt. Dus het ging meteen: “Buy one, get 20%, buy 2 get 30%”. Beetje cru gezegd, weet je dan eigenlijk al meteen dat je afgezet wordt waar je bij staat, maar goed aangezien het altijd nog stukken goedkoper is dan in Nederland, neem je dat maar voor lief.
Niet heel goed naar de prijzen van de verschillende items gekeken aangezien ik naar iets op zoek was, wat ze daar niet bleken te hebben en ik begrepen had dat er van dit merk op het eiland ook ergens een outlet store moest zijn.
Bij het verlaten van de ferry terminal zie je meteen hoe chaotisch en druk Batam is vergeleken met Singapore. Meteen allerlei mensen die in de aankomsthal van de ferry al tegen je beginnen te roepen: “taxi, taxi”. Besloten dit te negeren en eerst maar even overgestoken naar de shopping mall om daar eens te gaan kijken. Niet echt kunnen vinden wat we zochten, dus eerst maar wat gaan eten. De inwendige mens moet tenslotte ook verzorgd worden.
Voor ongeveer 8-10 Euro hadden voor 3 man een hele tafel vol met warm eten en nog 2 drankjes per persoon. Daarna verder op shoppingjacht. Na veel moeite een adres achterhaald waar mogelijk die outlet zou kunnen zijn en toch maar besloten een taxi te nemen. Dan was achteraf maar beter ook, want het was toch wel een klein stukje lopen en we zaten nog niet in de taxi en het begon enorm te spoelen. We werden door de taxi naar een achteraf straatje gereden en hadden er een hard hoofd in waar we uit zouden komen, maar inderdaad de enige winkel die in het blok zat was een winkel van het merk waar we naar op zoek waren. Bij aankoms had het er alleen erg van weg dat de winkel dicht was. Immers alle lampen waren uit. Echter de 2 mannen die ervoor op het trottoir zaten zeiden dat de winkel toch open was en inderdaad dat was ook zo.
We hadden alleen nog maar de deur geopend en wat er toen gebeurde was zo apart. Ineens vlogen alle lampen aan en kwamen er uit alle hoeken van de winkel in totaal wel 7 of 8 man aan winkelpersoneel toegesneld. Na wat rondgekeken te hebben, nog niet echt kunnen vinden wat we zochten, maar wel enkele leuke alternatieven. Toen we aangaven dat we nog naar een shopping mall een stukje verderop wilden, bood een van de mensen zelfs aan om ons weg te brengen. Heel erg aardig en we maakten daar dan ook dankbaar gebruik van. Achteraf besef je dan natuurlijk wel meteen dat je veel te veel betaald hebt voor wat je gekocht hebt, maar goed dat terzijde.
De taxirit naar de shopping mall was al een ervaring op zich. Ik voelde me weer net terug in de Dominicaanse Republiek of Jamaica. Hoofdwegen zijn allemaal geasfalteerd en de zijstraten zijn vaak nog onverhard. Auto’s die heel kort op elkaar rijden, veel toeteren en kris kris alle beschikbare delen van de weg gebruiken. Ik geloof dat het met name voor mijn moeder een zusje weer een hele ervaring op zich was.
De shopping mall zelf was 1 groot drama. Zodra je een winkel binnenstapt staan er meteen 2-3 mensen naast je. Even rustig rondkijken is er dus niet bij. Ik vond ook niet dat ze hele mooie spullen hadden. Heel veel namaak-varianten van merkkleding. Na een rondje gedaan te hebben door de mall en niet echt iets hebben kunnen vinden, maar voorgesteld om terug te gaan naar de terminal om terug te gaan naar (de rust van) Singapore.
De taxirit terug was weer een hele beleving op zich. Terug op de ferryterminal aangekomen bleek echter (we hadden immers nog wat tijd over en zijn dus nog maar wat rond gaan snuffelen in de merkwinkels die we eerder op de terminal gezien hadden) dat de prijzen in de winkels op de terminal goedkoper waren dan de prijzen in wat ik dacht dat de outlet was. Tip voor een volgende keer. Het enige wat we niet gedaan hebben en wel hadden kunnen doen, bedacht ik me achteraf, was naar “Kelong” gaan. Hier kun je namelijk heel erg lekker seafood eten en volgens mij ook sateh, eten. Echter aangezien we alle 3 niet hele grote seafood liefhebbers zijn, bewaren we dat voor een volgende keer.
Terug in Singapore valt meteen de rust en geordend weer op. Dat viel nog het meest op op de weg terug naar de metro. Er was namelijk uitverkoop van golfspullen. Blijkbaar waren de prijzen (zeer) aantrekkelijk want er stond een grote rij belangstellenden. De rij ging dan wel kris-kras door de hele hal, maar iedereen stond wel netjes in de rij te wachten tot ze aan de beurt waren en het was nu niet bepaald een korte rij.
We zijn met de metro naar “Harbourfront” gegaan waarvan de ferry’s vertrekken naar Batam. Daar bleek dat het niet 1 ferry is, maar dat er verschillende maatschappijen zijn die naar verschillende locaties op Batam varen. Een kaartje gekocht en vervolgens door de douane en naar de ferry. Ik had begrepen dat het ongeveer een half uurtje varen zou zijn, maar dat bleek achter bijna een uur te zijn.
Aangekomen op Batam begon het feest. In de rij voor de douane. Toen we eindelijk aan de beurt waren, werden we vrolijk terugverwezen naar een andere balie voor “Visa on Arrival”. We hadden braaf een visum-kaart meegekregen en voor landen als Maleisie en Singapore is dat dan ook voldoende, maar hier moesten we met die kaart naar een speciale balie om een visum te kopen (USD 10) en vervolgens door naar een tweede balie waar 2 mensen achter zaten. De eerste ging vervolgens heel aandachtig alle documenten bekijken. Na dit gedaan te hebben en besloten te hebben dat het akkoord was, ging het door naar de tweede persoon die uiteindelijk het daadwerkelijke visum afgeeft. Deze persoon plakt vervolgens een pagina grote sticker in je paspoort. Tja je moet er even wachten en wat voor betalen, maar dan heb je ook wat. Aangezien we met zijn 3’en waren duurde dat even en vervolgens gingen we via een zijdeur langs de douane (die waren inmiddels allemaal verdwenen (koffiepauze vermoed ik) en daarna door een security check (waar ook niemand meer stond). Op zich wel grappig om onder zo’n scanner door te lopen, die vervolgens afgaat en er niemand komt kijken wat er aan de hand is.
In de aankomsthal al meteen 3 shops gespot van het merk waar we naar op zoek waren. Dan merk je meteen dat dit 1 van de belangrijke peilers is van het eiland. Het eerste wat het winkelpersoneel tegen je zegt is welke korting krijgt. Dus het ging meteen: “Buy one, get 20%, buy 2 get 30%”. Beetje cru gezegd, weet je dan eigenlijk al meteen dat je afgezet wordt waar je bij staat, maar goed aangezien het altijd nog stukken goedkoper is dan in Nederland, neem je dat maar voor lief.
Niet heel goed naar de prijzen van de verschillende items gekeken aangezien ik naar iets op zoek was, wat ze daar niet bleken te hebben en ik begrepen had dat er van dit merk op het eiland ook ergens een outlet store moest zijn.
Bij het verlaten van de ferry terminal zie je meteen hoe chaotisch en druk Batam is vergeleken met Singapore. Meteen allerlei mensen die in de aankomsthal van de ferry al tegen je beginnen te roepen: “taxi, taxi”. Besloten dit te negeren en eerst maar even overgestoken naar de shopping mall om daar eens te gaan kijken. Niet echt kunnen vinden wat we zochten, dus eerst maar wat gaan eten. De inwendige mens moet tenslotte ook verzorgd worden.
Voor ongeveer 8-10 Euro hadden voor 3 man een hele tafel vol met warm eten en nog 2 drankjes per persoon. Daarna verder op shoppingjacht. Na veel moeite een adres achterhaald waar mogelijk die outlet zou kunnen zijn en toch maar besloten een taxi te nemen. Dan was achteraf maar beter ook, want het was toch wel een klein stukje lopen en we zaten nog niet in de taxi en het begon enorm te spoelen. We werden door de taxi naar een achteraf straatje gereden en hadden er een hard hoofd in waar we uit zouden komen, maar inderdaad de enige winkel die in het blok zat was een winkel van het merk waar we naar op zoek waren. Bij aankoms had het er alleen erg van weg dat de winkel dicht was. Immers alle lampen waren uit. Echter de 2 mannen die ervoor op het trottoir zaten zeiden dat de winkel toch open was en inderdaad dat was ook zo.
We hadden alleen nog maar de deur geopend en wat er toen gebeurde was zo apart. Ineens vlogen alle lampen aan en kwamen er uit alle hoeken van de winkel in totaal wel 7 of 8 man aan winkelpersoneel toegesneld. Na wat rondgekeken te hebben, nog niet echt kunnen vinden wat we zochten, maar wel enkele leuke alternatieven. Toen we aangaven dat we nog naar een shopping mall een stukje verderop wilden, bood een van de mensen zelfs aan om ons weg te brengen. Heel erg aardig en we maakten daar dan ook dankbaar gebruik van. Achteraf besef je dan natuurlijk wel meteen dat je veel te veel betaald hebt voor wat je gekocht hebt, maar goed dat terzijde.
De taxirit naar de shopping mall was al een ervaring op zich. Ik voelde me weer net terug in de Dominicaanse Republiek of Jamaica. Hoofdwegen zijn allemaal geasfalteerd en de zijstraten zijn vaak nog onverhard. Auto’s die heel kort op elkaar rijden, veel toeteren en kris kris alle beschikbare delen van de weg gebruiken. Ik geloof dat het met name voor mijn moeder een zusje weer een hele ervaring op zich was.
De shopping mall zelf was 1 groot drama. Zodra je een winkel binnenstapt staan er meteen 2-3 mensen naast je. Even rustig rondkijken is er dus niet bij. Ik vond ook niet dat ze hele mooie spullen hadden. Heel veel namaak-varianten van merkkleding. Na een rondje gedaan te hebben door de mall en niet echt iets hebben kunnen vinden, maar voorgesteld om terug te gaan naar de terminal om terug te gaan naar (de rust van) Singapore.
De taxirit terug was weer een hele beleving op zich. Terug op de ferryterminal aangekomen bleek echter (we hadden immers nog wat tijd over en zijn dus nog maar wat rond gaan snuffelen in de merkwinkels die we eerder op de terminal gezien hadden) dat de prijzen in de winkels op de terminal goedkoper waren dan de prijzen in wat ik dacht dat de outlet was. Tip voor een volgende keer. Het enige wat we niet gedaan hebben en wel hadden kunnen doen, bedacht ik me achteraf, was naar “Kelong” gaan. Hier kun je namelijk heel erg lekker seafood eten en volgens mij ook sateh, eten. Echter aangezien we alle 3 niet hele grote seafood liefhebbers zijn, bewaren we dat voor een volgende keer.
Terug in Singapore valt meteen de rust en geordend weer op. Dat viel nog het meest op op de weg terug naar de metro. Er was namelijk uitverkoop van golfspullen. Blijkbaar waren de prijzen (zeer) aantrekkelijk want er stond een grote rij belangstellenden. De rij ging dan wel kris-kras door de hele hal, maar iedereen stond wel netjes in de rij te wachten tot ze aan de beurt waren en het was nu niet bepaald een korte rij.
Tuesday, March 24, 2009
Verjaardag
Hoe hard ik het ook geprobeerd heb te ontkennen en eraan te ontkomen door zelfs naar Maleisie te gaan, zondag 15 maart was mijn verjaardag. Op zich is het heel apart om die zover weg te vieren en in een relatief klein gezelschap, maar het was zo leuk. Het was alleen erg jammer dat mijn vader er niet bij kon zijn, maar goed ik wist van te voren dat hij geen vrij kon krijgen van zijn werk.
Even een positief zijstapje en dat is dat Singapore bijna overal een oplossing voor heeft. Zo bijvoorbeeld ook prijzen in de horeca en hotels. Je moet namelijk altijd goed of prijzen inclusief BTW en service charges/overige belastingen zijn. Voor hotels geldt dan ook nog of het inclusief dan wel exclusief ontbijt is. Dit wordt vaak aangeven door middel van +, ++ of +++, waarbijj aan het aantal +-jes aangeeeft wat er al dan niet in de prijs zit.
Ideaal! Ik heb dan ook besloten mijn echte leeftijd te ontkennen en dat ik 15 maart gewoon mijn 29+ verjaardag kon vieren. Volgend jaar wordt het mijn 29++ verjaardag en het jaar daarop mijn 29+++ verjaardag. Dat geeft me in ieder geval even tijd om er aan te wennen en na mijn 29+++ verjaardag heeft het waarschijnlijk geen zin meer om mijn echte leeftijd te ontkennen en zal ik er echt aan moeten geloven, maar in de tussentijd heb ik in ieder geval nog voor 3 jaar een oplossing :-D
De verjaardag op zich helemaal top. Heerlijk onder de palmbomen en in de zee die ongeveer tussen de 27 eb 29 graden is qua temperatuur met de mensen om je heen die het dichtst bij je staan. In de loop van de zondag terug gegaan naar Singapore en ’s avonds gegeten bij een heel leuk restaurant genaamd Little Bali. Daar een varieteit aan gerechtjes gegeten vooraf en als hoofdgerecht een Indonesische rijsttafel en ;ekker een paar flessen wijn erbij, Voor de prijs hoef je het daar namelijk niet te laten.
Villa Bali is een beetje een restaurant wat Indonesich aandoet. Wel overdekt, maar geen muren en deuren. Alles ingericht in leuke hoekjes, maar je kunt ook je “prive-tafel” krijgen in de vorm van een hut. Het doet bijna idyllisch aan met alle mooie planten, water en beelden en hoe ze daartussen de hutjes gesitueerd hebben. Ik was er al eerder geweest, maar mijn moeder en zus waren zwaar onder de indruk.
Heerlijk gegeten, lekker nagetafeld en daarna was het helaas weer tijd om de taxi terug te pakken. Maandag werd ik immers weer fris en fruitig op kantoor verwacht.
Even een positief zijstapje en dat is dat Singapore bijna overal een oplossing voor heeft. Zo bijvoorbeeld ook prijzen in de horeca en hotels. Je moet namelijk altijd goed of prijzen inclusief BTW en service charges/overige belastingen zijn. Voor hotels geldt dan ook nog of het inclusief dan wel exclusief ontbijt is. Dit wordt vaak aangeven door middel van +, ++ of +++, waarbijj aan het aantal +-jes aangeeeft wat er al dan niet in de prijs zit.
Ideaal! Ik heb dan ook besloten mijn echte leeftijd te ontkennen en dat ik 15 maart gewoon mijn 29+ verjaardag kon vieren. Volgend jaar wordt het mijn 29++ verjaardag en het jaar daarop mijn 29+++ verjaardag. Dat geeft me in ieder geval even tijd om er aan te wennen en na mijn 29+++ verjaardag heeft het waarschijnlijk geen zin meer om mijn echte leeftijd te ontkennen en zal ik er echt aan moeten geloven, maar in de tussentijd heb ik in ieder geval nog voor 3 jaar een oplossing :-D
De verjaardag op zich helemaal top. Heerlijk onder de palmbomen en in de zee die ongeveer tussen de 27 eb 29 graden is qua temperatuur met de mensen om je heen die het dichtst bij je staan. In de loop van de zondag terug gegaan naar Singapore en ’s avonds gegeten bij een heel leuk restaurant genaamd Little Bali. Daar een varieteit aan gerechtjes gegeten vooraf en als hoofdgerecht een Indonesische rijsttafel en ;ekker een paar flessen wijn erbij, Voor de prijs hoef je het daar namelijk niet te laten.
Villa Bali is een beetje een restaurant wat Indonesich aandoet. Wel overdekt, maar geen muren en deuren. Alles ingericht in leuke hoekjes, maar je kunt ook je “prive-tafel” krijgen in de vorm van een hut. Het doet bijna idyllisch aan met alle mooie planten, water en beelden en hoe ze daartussen de hutjes gesitueerd hebben. Ik was er al eerder geweest, maar mijn moeder en zus waren zwaar onder de indruk.
Heerlijk gegeten, lekker nagetafeld en daarna was het helaas weer tijd om de taxi terug te pakken. Maandag werd ik immers weer fris en fruitig op kantoor verwacht.
Rest mij nog iedereen te bedanken voor de kaartjes en de felicitaties die ik heb mogen ontvangen de afgelopen weken.
Het Restaurant
Het eten.
Friday, March 20, 2009
Eerste Trip
Gedurende de eerste week dat mijn moeder en zusje hier waren de opties geinventariseerd om een tripje te maken. Mijn zusje wilde namelijk heel graag naar Maleisie. Al snel bleven Maleisie en Indonesie als de 2 opties over.
Uiteindelijk is het Maleisie geworden, Pulau Sibu om precies te zijn. Vrijdag zouden we om 18.00 vanaf metrostation Somerset vertrekken met busjes richting Johor Bahru wat ligt in Maleisie aan de grens met Singapore. Singapore kent blijkbaar ook een spits en daar hebben we heerlijk van mee mogen genieten. Ik zal het proberen uit te leggen.
In Singapore wordt veel gebouwd. Het “echte” werk op de bouwplaatsen wordt met name gedaan door goedkope arbeidskrachten uit landen als India, Bangladesh en Pakistan. De mensen die in de posities zitten die deze werkers aansturen komen veelal uit Maleisie en zij worden weer aangestuurd door mensen uit Singapore. Een hele hierarchie dus. Echter veel van die Maleisiers gaan tegen die tijd terug naar Maleisie, veelal op motor/brommer en dat is ook te zien ook.
Voor de grens met Maleisie stond een enorme file van enkele kilometer met alleen maar brommers en motoren. Een foto hiervan zien jullie hieronder. Echt ongelofelijk. Ook hoe mensen hier op de motor/brommer rijden. Korte broek, t-shirts en slippers zie je hier veelvuldig. Beschermende kleding zal wel te warm zijn hier. Gelukkig worden bussen en auto’s redelijk snel gescheiden van de motoren en brommers waardoor we snel door konden, maar goed aangezien het vrijdag de 13e was kon tegenslag niet uitblijven en dat zou ook gebeuren.
Een klein deel van de file voor de grens met Maleisie.
Voordat je het land uit mag/kan, moet je eerst langs de douane van Singapore. Daarna ga je door een stukje wat lijkt op niemandsland en vervolgens kom je bij de Maleisische douane. Het begon bij de Singapore douane. Als je in Singapore woont en werkt krijg je een visum in de vorm van een employment pass. Echter zordra je je baan kwijt raakt, moet je die pass ook meteen inleveren en krijg je een brief van het ministerie of manpower waarin aangegeven staat hoe lang je nog mag blijven. Veelal is dit 14 of 30 dagen. Echter die brief is dus redelijk cruciaal en heb je echt nodig om het land in en uit te kunnen en laat nu net iemand bij ons in de bus die brief vergeten zijn.
Dan zijn is douane van Singapore ook vrij strikt. Je wordt apart genomen en je mag je verhaal uit gaan leggen. Vervolgens zeggen ze doodleuk dat je die brief maar even moet gaan halen, wat toch lastig is als jje met een georganiseerde reis op stap bent en je geen idee hebt waar je heen moet in Maleisie aangezien het vanaf de grens nog zeker 2-3 uur rijden was tot aan de ferry terminal. Echter ze geven geen krimp en maken geen uitzondering. Toch maar geprobeerd of we met praten een oplossing konden vinden, maar ze zijn niet heel welwillend. De opties die je krijgt zijn of de brief gaan halen of je ex-werkgever bellen om 19.30 ’s avonds en vragen of zij die even een kopie van die brief willen faxen. Beide zijn natuurlijk niet echt aantrekkelijk. Men beweert namelijk bij hoog en laag dat ze bij de douane geen toegang hebben tot de systemen van het ministerie of manpower. Erg bedenkelijk, maar goed, je kunt ze moeilijk verwijten gaan maken aangezien je wil dat ze je helpen.
Echter toen ze de woorden bus en georganiseerde reis hoorden, besloten ze dat buschauffeur dan maar opgehaald moest worden. Dus 1 van de 2 ging met de douane mee om de buschauffeur op te halen.
Die werd vervolgens op een stoel gezet en mocht zijn verhaal doen. Nadat we daar uiteindelijk alles bij elkaar anderhalf uur gezeten hadden, besloten ze ons het voordeel van de twijfel te geven en mochten we toch door reizen. Ze zeiden dat ze inmiddels 10 systemen gecheckt hadden (blijkbaar hadden ze toch toegang :S), maar ze hadden niks kunnen vinden. Dus bij hoge uitzondering en gezien dat het een georganiseerde reis was, hadden ze toch maar beslotene ons door te laten.
Gelukkig ging de rest van de reis redelijk voorspoedig. Vanaf de ferry terminal was het nog een klein half uurtje varen voor we aankwamen op het resort van Pulau Sibu wat bestaat uit allemaal kleine hutjes die bijna allemaal aan het strand liggen. Afgezien van een beetje regen op zondagmorgen waardoor er niet gedoken kon worden, was het perfect. Gelukkig ging de terugreis een stuk voorspoediger.
Voor de geinteresseerden :-) http://www.siburesort.com/
Het resort met de huisjes en het restaurant.
Het strand en het uitzicht.
Uiteindelijk is het Maleisie geworden, Pulau Sibu om precies te zijn. Vrijdag zouden we om 18.00 vanaf metrostation Somerset vertrekken met busjes richting Johor Bahru wat ligt in Maleisie aan de grens met Singapore. Singapore kent blijkbaar ook een spits en daar hebben we heerlijk van mee mogen genieten. Ik zal het proberen uit te leggen.
In Singapore wordt veel gebouwd. Het “echte” werk op de bouwplaatsen wordt met name gedaan door goedkope arbeidskrachten uit landen als India, Bangladesh en Pakistan. De mensen die in de posities zitten die deze werkers aansturen komen veelal uit Maleisie en zij worden weer aangestuurd door mensen uit Singapore. Een hele hierarchie dus. Echter veel van die Maleisiers gaan tegen die tijd terug naar Maleisie, veelal op motor/brommer en dat is ook te zien ook.
Voor de grens met Maleisie stond een enorme file van enkele kilometer met alleen maar brommers en motoren. Een foto hiervan zien jullie hieronder. Echt ongelofelijk. Ook hoe mensen hier op de motor/brommer rijden. Korte broek, t-shirts en slippers zie je hier veelvuldig. Beschermende kleding zal wel te warm zijn hier. Gelukkig worden bussen en auto’s redelijk snel gescheiden van de motoren en brommers waardoor we snel door konden, maar goed aangezien het vrijdag de 13e was kon tegenslag niet uitblijven en dat zou ook gebeuren.
Een klein deel van de file voor de grens met Maleisie.
Voordat je het land uit mag/kan, moet je eerst langs de douane van Singapore. Daarna ga je door een stukje wat lijkt op niemandsland en vervolgens kom je bij de Maleisische douane. Het begon bij de Singapore douane. Als je in Singapore woont en werkt krijg je een visum in de vorm van een employment pass. Echter zordra je je baan kwijt raakt, moet je die pass ook meteen inleveren en krijg je een brief van het ministerie of manpower waarin aangegeven staat hoe lang je nog mag blijven. Veelal is dit 14 of 30 dagen. Echter die brief is dus redelijk cruciaal en heb je echt nodig om het land in en uit te kunnen en laat nu net iemand bij ons in de bus die brief vergeten zijn.
Dan zijn is douane van Singapore ook vrij strikt. Je wordt apart genomen en je mag je verhaal uit gaan leggen. Vervolgens zeggen ze doodleuk dat je die brief maar even moet gaan halen, wat toch lastig is als jje met een georganiseerde reis op stap bent en je geen idee hebt waar je heen moet in Maleisie aangezien het vanaf de grens nog zeker 2-3 uur rijden was tot aan de ferry terminal. Echter ze geven geen krimp en maken geen uitzondering. Toch maar geprobeerd of we met praten een oplossing konden vinden, maar ze zijn niet heel welwillend. De opties die je krijgt zijn of de brief gaan halen of je ex-werkgever bellen om 19.30 ’s avonds en vragen of zij die even een kopie van die brief willen faxen. Beide zijn natuurlijk niet echt aantrekkelijk. Men beweert namelijk bij hoog en laag dat ze bij de douane geen toegang hebben tot de systemen van het ministerie of manpower. Erg bedenkelijk, maar goed, je kunt ze moeilijk verwijten gaan maken aangezien je wil dat ze je helpen.
Echter toen ze de woorden bus en georganiseerde reis hoorden, besloten ze dat buschauffeur dan maar opgehaald moest worden. Dus 1 van de 2 ging met de douane mee om de buschauffeur op te halen.
Die werd vervolgens op een stoel gezet en mocht zijn verhaal doen. Nadat we daar uiteindelijk alles bij elkaar anderhalf uur gezeten hadden, besloten ze ons het voordeel van de twijfel te geven en mochten we toch door reizen. Ze zeiden dat ze inmiddels 10 systemen gecheckt hadden (blijkbaar hadden ze toch toegang :S), maar ze hadden niks kunnen vinden. Dus bij hoge uitzondering en gezien dat het een georganiseerde reis was, hadden ze toch maar beslotene ons door te laten.
Gelukkig ging de rest van de reis redelijk voorspoedig. Vanaf de ferry terminal was het nog een klein half uurtje varen voor we aankwamen op het resort van Pulau Sibu wat bestaat uit allemaal kleine hutjes die bijna allemaal aan het strand liggen. Afgezien van een beetje regen op zondagmorgen waardoor er niet gedoken kon worden, was het perfect. Gelukkig ging de terugreis een stuk voorspoediger.
Voor de geinteresseerden :-) http://www.siburesort.com/
Het resort met de huisjes en het restaurant.
Het strand en het uitzicht.
Wednesday, March 18, 2009
Bezoek
Na een tijdje van stilte is het weer tijd voor een update van mijn blog. De eerste bezoekers zijn inmiddels gearriveerd in Singapore. Maandag 9 maart was het zover en zouden mijn moeder en zusje aankomen op de luchthaven van Singapore. Ik moet eerlijk toegeven dat ik er wel naar uitgekeken heb naar het moment dat ze zouden komen.
Singapore is namelijk een hele leuke stad en ik wilde ze dat dolgraag laten zien. Aangezien de verwachting was dat ze tegen 18.00 – 18.30 door de douane zouden komen, besloten ze op te gaan halen op het vliegveld om ze te verrassen.
De metro gepakt naar het vliegveld en daar op naar de aankomsthal. Gelukkig hadden alle zitjes goed uitzicht op de bagagebanden en lag de band waar hun bagage op aan zou komen precies midden in het zicht. Perfect dus. Me toch maar enigszins verdekt opgesteld. Nadat ze hun bagage opgehaald hadden, werd meteen de mobiel tevoorschijn getoverd en probeerde ze contact te zoeken. Tja dan moet je natuurlijk wel zorgen dat je de nummers goed opslaat in je mobiel. :-)
Uiteindelijk kregen ze me dan toch te pakken. Verteld dat ik op kantoor zat en dat ze maar een taxi moesten pakken. Wat wel apart is, is om ze dan door de douane zien te komen in een land en stad dat inmiddels toch al voelt als mijn thuis. Inmiddels ware ze op zoek naar de borden met “Taxi”. Gelukkig staat dat duidelijk aangegeven, dus dat was vrij eenvoudig.
Op weg naar de taxi, liep ik achter ze aan (hooguit een halve meter) en het duurde toch een hele tijd voor ze op het idee kwamen om eens om te kijken wie er toch achter hen liep. Het was echt heel leuk om ze te zien in Singapore. Mijn zus was een beetje moeilijk te volgen want die schoot van links naar rechts door de aankomsthal. Er staan daar namelijk nogal wat planten en palmbomen en ze was zeer benieuwd of die allemaal echt waren, wat ze tot haar grote verbazing ook echt waren.
Een taxi gepakt op weg naar het appartement. Gelukkig was het inmiddels droog want het had de hele dag vrij stevig geregend. Ze waren meteen zeer verbaasd hoe schoon en groen Singapore is. Onderweg wat uitleg gegeven over wat er allemaal te zien was. Thuis aangekomen het appartement en de faciliteiten laten zien, inclusief het sky-terrace. Vervolgens in het appartement wat gegeten en een lekker wijntje gedronken. De dagen erop hebben ze vooral gebruikt om wat te relaxen en wat van de stad te zien.
De tweede avond zijn we gaan eten bij Lau Pa Sat (foodcourt). Daar lekker buiten gezeten en allerlei verschillende gerechtjes besteld. Heerlijk gegeten en ze daarna wat van Chinatown laten zien en ze een beetje wegwijs gemaakt in de stad. Wat een foodcourt is, is moeilijk uit te leggen aangezien we dat concept in Nederland, denk ik, niet echt kennen. Je kunt het zien als een ruimte, al dan niet overdekt, waar heel veel stalletjes bij elkaar staan, waar je eten kunt kopen wat daar ter plekke bereid wordt. Ik geloof dat Lau Pa Sat meer dan 120 stalletjes heeft (niet allemaal eten overigens). We zijn daar inmiddels meer gaan eten en volgens mij bevalt het nog steeds goed.
Verder hebben we de tijd met name gebruikt om plannen te maken over hoe en waar we mijn verjaardag zouden gaan vieren, maar daarover meer in een volgende update.
Singapore is namelijk een hele leuke stad en ik wilde ze dat dolgraag laten zien. Aangezien de verwachting was dat ze tegen 18.00 – 18.30 door de douane zouden komen, besloten ze op te gaan halen op het vliegveld om ze te verrassen.
De metro gepakt naar het vliegveld en daar op naar de aankomsthal. Gelukkig hadden alle zitjes goed uitzicht op de bagagebanden en lag de band waar hun bagage op aan zou komen precies midden in het zicht. Perfect dus. Me toch maar enigszins verdekt opgesteld. Nadat ze hun bagage opgehaald hadden, werd meteen de mobiel tevoorschijn getoverd en probeerde ze contact te zoeken. Tja dan moet je natuurlijk wel zorgen dat je de nummers goed opslaat in je mobiel. :-)
Uiteindelijk kregen ze me dan toch te pakken. Verteld dat ik op kantoor zat en dat ze maar een taxi moesten pakken. Wat wel apart is, is om ze dan door de douane zien te komen in een land en stad dat inmiddels toch al voelt als mijn thuis. Inmiddels ware ze op zoek naar de borden met “Taxi”. Gelukkig staat dat duidelijk aangegeven, dus dat was vrij eenvoudig.
Op weg naar de taxi, liep ik achter ze aan (hooguit een halve meter) en het duurde toch een hele tijd voor ze op het idee kwamen om eens om te kijken wie er toch achter hen liep. Het was echt heel leuk om ze te zien in Singapore. Mijn zus was een beetje moeilijk te volgen want die schoot van links naar rechts door de aankomsthal. Er staan daar namelijk nogal wat planten en palmbomen en ze was zeer benieuwd of die allemaal echt waren, wat ze tot haar grote verbazing ook echt waren.
Een taxi gepakt op weg naar het appartement. Gelukkig was het inmiddels droog want het had de hele dag vrij stevig geregend. Ze waren meteen zeer verbaasd hoe schoon en groen Singapore is. Onderweg wat uitleg gegeven over wat er allemaal te zien was. Thuis aangekomen het appartement en de faciliteiten laten zien, inclusief het sky-terrace. Vervolgens in het appartement wat gegeten en een lekker wijntje gedronken. De dagen erop hebben ze vooral gebruikt om wat te relaxen en wat van de stad te zien.
De tweede avond zijn we gaan eten bij Lau Pa Sat (foodcourt). Daar lekker buiten gezeten en allerlei verschillende gerechtjes besteld. Heerlijk gegeten en ze daarna wat van Chinatown laten zien en ze een beetje wegwijs gemaakt in de stad. Wat een foodcourt is, is moeilijk uit te leggen aangezien we dat concept in Nederland, denk ik, niet echt kennen. Je kunt het zien als een ruimte, al dan niet overdekt, waar heel veel stalletjes bij elkaar staan, waar je eten kunt kopen wat daar ter plekke bereid wordt. Ik geloof dat Lau Pa Sat meer dan 120 stalletjes heeft (niet allemaal eten overigens). We zijn daar inmiddels meer gaan eten en volgens mij bevalt het nog steeds goed.
Verder hebben we de tijd met name gebruikt om plannen te maken over hoe en waar we mijn verjaardag zouden gaan vieren, maar daarover meer in een volgende update.
Subscribe to:
Posts (Atom)