In eerste instantie heb ik redelijk wat binnen gesport in de sportschool die bij het appartementencomplex hoort, maar na een tijdje gaat lopen op de loopband toch best wel vervelen.
Via via ben ik toen in contact gekomen met een Nederlander die aan “hashing” doet hier en die heeft me vervolgens bij de groep waar hij lid van is geintroduceerd.
Hashing is ontstaan in Kuala Lumpur in 1938 toen een groep Britse officieren besloot samen te komen op maandagavonden om te gaan hardlopen volgens het Britse principe “Paper Chase” of Hare and Hounds” om de zichzelf te ontdoen van de “afvalstoffen” van het weekend.
De hash run wordt gelegd voor een groep, normaliter aangeduid als het “Pack” of de “Hounds”, die een route (“Trail”) volgen die uitgezet is door 2 of 3 andere individuen (“Hares”) van een bepaald startpunt naar een finishpunt. De gemiddelde afstand van een run bedraagt ongeveer tussen de 7 en 10 km.
De run wordt vooraf uitgezet en gemarkeerd door middel van merktekens meestal hoopjes bloem, kalk of toilet papier.
In Singapore heb je verschillende hash’es. Iedere avond loopt er een andere groep. Iedere groep heeft zijn vaste avond en start stipt om 18.00. Iedere groep rent ook iedere week op een andere locatie in Singapore. Daardoor krijg je een goed beeld van hoe mooi het land en de natuur is. Je moet namelijk niet bang zijn om vies te worden aangezien het niet allee asfalt is waar je overheen loopt.
Met enige regelmaat loop je echt door de jungle over smalle paadjes waarbij sloten niet gemeden worden.
Daarnaast heeft een hash zo zijn eigen regeltjes en gewoontes. Er worden namelijk verschillende tekens gebruikt. Je hebt zogenaamde T-checks en Circle-checks. Bij een T-check moet je terug in de richting waar je vandaan kwam en vervolgens zoeken naar een nieuw spoor. Bij een Circle check kan het eerstvolgende merkteken in alle richtingen liggen. Dit kan weleens tot leuke taferelen leiden als met name T-checks onderaan een heuvel of juist op de top gelegd worden, maar goed dat hoort er nu eenmaal bij.
De eerste lopers zijn meestal rond het uur weer binnen. Daarnaast is hashing vooral een sociaal gebeuren. Na de loop is drinken voor iedereen (bier, fris en water) en wat dan opvalt is dat een groot deel van de lopers meteen aan het bier gaat. Ik heb toch meestal wel even nodig om te herstellen. Daarnaast is er altijd wat finger food en snacks.
Vervolgens wordt “Circle” belegd waarin de loop besproken wordt, waarin de loop op een ludieke manier besproken wordt. Er worden dan een aantal mensen naar voren gehaald waarbij deze mensen er dan worden “aangesproken” op wat ze gedaan hebben. De eerste keer dat ik meeliep was ik meteen het welbekende haasje omdat ik met een i-pod opliep. Vervolgens krijg je dan een glas bier en dat moet je dan leegdrinken.
Anderen dingen waarvoor je veelal naar voren gehaald kunt worden zijn afsnijden, het dragen van schone (lees nieuwe) hardloopschoenen, onjuiste kleding (hashers lopen in hashkleding (hash-shirts)), etc. Het hangt er veelal een beetje vanaf van degene die de “Circle” leidt en wat deze persoon verteld wordt wat er gebeurd is.
Na de Circle is er nog meer drank (bier) en een buffet. Vaak wordt de avond nog ergens afgesloten in een bar.
Het heeft misschien iets studentikoos-achtigs, maar het is wel erg gezellig. De Hash waar ik lid van ben is de Seletar Hash House Harriers. Dit is een vrij gemengde groep met zowel Aziaten, Amerikanen als Europeanen. Hash’es heb je verder in verschillende categorien (men-only, women-only en mixed). De Seletar Hash House Harriers is een men-only. Het hoeft denk ik verder geen verdere uitleg dat zodra de inname van alcohol bij een aantal mensen toeneemt ook het aantal “mannelijke” grappen toeneemt. Daarnaast is gewoon erg leuk om een aantal Aziaten die normaliter erg rustig zijn en ook zo overkomen helemaal uit hun dak te zien gaan na een paar biertjes.
Voor meer info zie onder andere:
http://seletar.hash.org.sg/newindex.html
Sunday, June 7, 2009
Sunday, May 24, 2009
Ho Chi Minh – Bintan - Sentosa
Aangezien er een lang weekend aan kwam besloten vakantieplannen te maken om eens wat meer van Azie te gaan zien. Via Lionair goedkope tickets gevonden naar Ho Chi Minh en vervolgens met wat hulp van Vietnamese collega’s een hotelletje gevonden om daar een korte vakantie te vieren (1 mei was namelijk een vrije dag hier). 30 april als extra dag vrijgenomen. Dus niet stond er aan in de weg om een leuke vakantie te hebben.
Zelf doe ik inmiddels redelijk wat werk voor Vietnam, maar aangezien 2 directe collega’s (de partner en een senior manager) er al veel meer voor gedaan hebben, mijn licht eens bij hen opgestoken voor enkele ideetjes.
Donderdag 30 april was het zo ver en om half 11 ’s ochtends zou het vliegtuig vertrekken naar Ho Chi Minh. Eenmaal aangekomen wilden we onze koffers inchecken, maar dat bleek nog geen sinecure. Er werd namelijk gevraagd waar ons visum was. Tja, dat hadden we dus niet en dan is het vrij snel einde verhaal.
Vietnam is namelijk een van de weinige landen hier in de regio wat geen “visa-on-arrival” systeem heeft. Normaliter in landen als Singapore, Maleisie, Indonesie, Thailand en nog een aantal andere landen, krijg je je visum of kun je het kopen bij de douane, meestal door het invullen van een of enkele formulieren. Echter voor Vietnam heb je een officieel visum nodig wat verstrekt is door de ambassade en dan is de incheckbali op het vliegveld niet het juiste moment om daar achter te komen.
Ik was met stomheid geslagen. Dus ik belde mijn directe collega op met de vraag of het inderdaad klopte, waarop hij niet verder kwam dan: I didn’t? Oh I’m so sorry. Well normally the secretary always takes care of it”. Tja dat is even slikken dan, zeker als je met hen uitgebreid over je plannen gesproken hebt.
Maar goed, geen visum betekent dus geen vlucht. Het gevaar is namelijk dat de Vietnamese douane je terugsturen en dan heeft de airline company een groot probleem omdat ze je zonder geldig visum hebben laten vertrekken en dat schijnt nogal gevoelig te liggen. Er viel dus ook niks te “regelen”.
Er werd een telefoonnummer van de ambassade gegeven met het vriendelijke verzoek alsnog het visum te gaan halen en dan kon tegen een zeer riante administratieve vergoeding de vlucht wel omgeboekt worden.
Beetje jammer was dat de ambassade voor visa maar tot 12.30 open is, het sowieso vaak enkele dagen duurt voor je een visum voor Vietnam krijgt en 30 april daarnaast een publieke feestdag in Vietnam is, dus de ambassade sowieso niet open is.
Vervolgens de adresgegevens van de Lionair customer service gekregen waar we een claim konden indienen voor een refund. Uiteindelijk daarheen gegaan en na een lang verhaal te hebben gedaan zou men er naar kijken. Eerst was men nog heel begripvol, maar men besloot met de legendarisch woorden: “but sir, it’s not our fault”. Dus het ligt nu ergens op een bureau van iemand in Indonesie die erover gaat beslissen, maar die niet te bereiken is. De zogenaamde vriendelijke en 2-talige customer service van Lionair is sowieso lastig te bereiken en ik vermoed dat 2-talig in dit geval Bahassa en Chinees betekent want ik heb ze een keer eerder geprobeerd te bellen, maar als men je verhaal in het Engels niet begrijpt, wordt de verbinding vrij snel verbroken.
Dus ik heb er een hard hoofd, maar binnenkort weet ik meer over hoe het afloopt met de mogelijke refund. De retourtickets waren een aanbieding. Dus daarvoor krijg je sowieso geen refund en voor de heen tickets geldt dat als je al een refund krijgt er eerst weer een riante administratieve vergoeding op ingehouden wordt. Blijkbaar moeten de luchtvaartmaatschappijen creatief zijn tegenwoordig.
Om toch wat leuks te kunnen doen de volgende dag besloten om naar Bintan te gaan. Dat gaat redelijk eenvoudig met de ferry vanaf Tanah Merah. Ik had er al een hart hoofd in, maar goed om geen spelbreker te zijn toch meegegaan. Toen we daar rond de middag aankwamen waren alle ferry’s die rond 2 uur zouden vertrekken al volgeboekt, maar we konden wel op de wachtlijst geplaatst worden (net als de 5 of 6 personen die voor mij in de rij stonden te verstaan werd gegeven). Anders zou het rond 4 uur worden, waarbij je in acht moet nemen dat het anderhalf uur varen is en de laatste ferry tegen 6 uur terug gaat. Dus de eerste vraag was of we een hotel geboekt hadden, wat dus niet het geval was. Dan heeft het ook niet zoveel zin om er alsnog een te gaan zoeken of boeken want het was nog steeds publiek feestdag. Dus alles op.Bintan zat ook vol.
Na deze teleurstelling, maar terug met de metro naar de andere kant van de stad naar Sentosa (het strand van Singapore). Singapore heeft namelijk niet echt een strand. Daarom is er een eilandje (Sentosa) waar men kunstmatig een strand met een aantal gezellige strandtenten heeft aangelegd. Erg leuk. Je moet een beetje door de tankers heen kijken die voor de kust liggen, maar het kan er verder heel gezellig zijn. Je kan er verder heerlijk brunchen voor een vast bedrag waarvoor je van 12 tot 4 onbeperkt kreeft en oesters kunt eten en allerlei andere lekkernijen met natuurlijk een “free flow of champagne”. Helaas kwamen we daar te laat voor, maar dat is zeker nog iets wat ik ga proberen hier.
Al met al waren de plannen dus groots, maar is het uiteindelijk kort bij huis toch nog een heel gezellig lang weekend geworden.
Zelf doe ik inmiddels redelijk wat werk voor Vietnam, maar aangezien 2 directe collega’s (de partner en een senior manager) er al veel meer voor gedaan hebben, mijn licht eens bij hen opgestoken voor enkele ideetjes.
Donderdag 30 april was het zo ver en om half 11 ’s ochtends zou het vliegtuig vertrekken naar Ho Chi Minh. Eenmaal aangekomen wilden we onze koffers inchecken, maar dat bleek nog geen sinecure. Er werd namelijk gevraagd waar ons visum was. Tja, dat hadden we dus niet en dan is het vrij snel einde verhaal.
Vietnam is namelijk een van de weinige landen hier in de regio wat geen “visa-on-arrival” systeem heeft. Normaliter in landen als Singapore, Maleisie, Indonesie, Thailand en nog een aantal andere landen, krijg je je visum of kun je het kopen bij de douane, meestal door het invullen van een of enkele formulieren. Echter voor Vietnam heb je een officieel visum nodig wat verstrekt is door de ambassade en dan is de incheckbali op het vliegveld niet het juiste moment om daar achter te komen.
Ik was met stomheid geslagen. Dus ik belde mijn directe collega op met de vraag of het inderdaad klopte, waarop hij niet verder kwam dan: I didn’t? Oh I’m so sorry. Well normally the secretary always takes care of it”. Tja dat is even slikken dan, zeker als je met hen uitgebreid over je plannen gesproken hebt.
Maar goed, geen visum betekent dus geen vlucht. Het gevaar is namelijk dat de Vietnamese douane je terugsturen en dan heeft de airline company een groot probleem omdat ze je zonder geldig visum hebben laten vertrekken en dat schijnt nogal gevoelig te liggen. Er viel dus ook niks te “regelen”.
Er werd een telefoonnummer van de ambassade gegeven met het vriendelijke verzoek alsnog het visum te gaan halen en dan kon tegen een zeer riante administratieve vergoeding de vlucht wel omgeboekt worden.
Beetje jammer was dat de ambassade voor visa maar tot 12.30 open is, het sowieso vaak enkele dagen duurt voor je een visum voor Vietnam krijgt en 30 april daarnaast een publieke feestdag in Vietnam is, dus de ambassade sowieso niet open is.
Vervolgens de adresgegevens van de Lionair customer service gekregen waar we een claim konden indienen voor een refund. Uiteindelijk daarheen gegaan en na een lang verhaal te hebben gedaan zou men er naar kijken. Eerst was men nog heel begripvol, maar men besloot met de legendarisch woorden: “but sir, it’s not our fault”. Dus het ligt nu ergens op een bureau van iemand in Indonesie die erover gaat beslissen, maar die niet te bereiken is. De zogenaamde vriendelijke en 2-talige customer service van Lionair is sowieso lastig te bereiken en ik vermoed dat 2-talig in dit geval Bahassa en Chinees betekent want ik heb ze een keer eerder geprobeerd te bellen, maar als men je verhaal in het Engels niet begrijpt, wordt de verbinding vrij snel verbroken.
Dus ik heb er een hard hoofd, maar binnenkort weet ik meer over hoe het afloopt met de mogelijke refund. De retourtickets waren een aanbieding. Dus daarvoor krijg je sowieso geen refund en voor de heen tickets geldt dat als je al een refund krijgt er eerst weer een riante administratieve vergoeding op ingehouden wordt. Blijkbaar moeten de luchtvaartmaatschappijen creatief zijn tegenwoordig.
Om toch wat leuks te kunnen doen de volgende dag besloten om naar Bintan te gaan. Dat gaat redelijk eenvoudig met de ferry vanaf Tanah Merah. Ik had er al een hart hoofd in, maar goed om geen spelbreker te zijn toch meegegaan. Toen we daar rond de middag aankwamen waren alle ferry’s die rond 2 uur zouden vertrekken al volgeboekt, maar we konden wel op de wachtlijst geplaatst worden (net als de 5 of 6 personen die voor mij in de rij stonden te verstaan werd gegeven). Anders zou het rond 4 uur worden, waarbij je in acht moet nemen dat het anderhalf uur varen is en de laatste ferry tegen 6 uur terug gaat. Dus de eerste vraag was of we een hotel geboekt hadden, wat dus niet het geval was. Dan heeft het ook niet zoveel zin om er alsnog een te gaan zoeken of boeken want het was nog steeds publiek feestdag. Dus alles op.Bintan zat ook vol.
Na deze teleurstelling, maar terug met de metro naar de andere kant van de stad naar Sentosa (het strand van Singapore). Singapore heeft namelijk niet echt een strand. Daarom is er een eilandje (Sentosa) waar men kunstmatig een strand met een aantal gezellige strandtenten heeft aangelegd. Erg leuk. Je moet een beetje door de tankers heen kijken die voor de kust liggen, maar het kan er verder heel gezellig zijn. Je kan er verder heerlijk brunchen voor een vast bedrag waarvoor je van 12 tot 4 onbeperkt kreeft en oesters kunt eten en allerlei andere lekkernijen met natuurlijk een “free flow of champagne”. Helaas kwamen we daar te laat voor, maar dat is zeker nog iets wat ik ga proberen hier.
Al met al waren de plannen dus groots, maar is het uiteindelijk kort bij huis toch nog een heel gezellig lang weekend geworden.
Saturday, May 2, 2009
Koninginnedag - Deel 3
Zoals ik al vertelde in mijn vorige post, woont de ambassadeur in mooie, doch rustige buurt en is er daar aan taxi’s geen overschot, wat betekent dat je er dus 1 moet bestellen of gebruik maken van de feiten en omstandigheden.
Er stond dus een taxi on-call (gereserveerd). Daar zijn dus met 5 mensen in gestapt waarbij er 1 zo handig was om te kijken welke naam er op het scherm van de chauffeur stond. Daar stond namelijk de naam van de persoon die de taxi gereserveerd had. Nadat hij de chauffeur overtuigd had dat hij de persoon in kwestie was (de persoon moest naar Changi airport) vertrokken vanaf het huis van de ambassadeur naar de Hollandse club, waar het nog enige overtuigingskracht kostte om hem daar een “tussenstop” te laten maken. Maar goed, volgens mij zag hij er achteraf ook de lol wel van in en vond hij het al lang best dat hij niet nog langer op de beste persoon hoefde te wachten.
Eenmaal bij de Hollandse Club aangekomen was alles weer oranje en kwamen we meteen een aantal bekenden tegen waarmee we aan de bar belanden. Er was ook volop gezellige muziek, eten en drinken (dit keer helaas wel tegen betaling), dus het was in no-time weer uitermate gezellig.
Er waren hier ook weer de bitterballen en jawel hier ook frikandellen. Dus deze maar geprobeerd, uiteindelijk krijg je namelijk toch een keer honger, maar dat was een beetje een jammerlijke aangelegenheid.
Blijkbaar is maken en frituren van een frikandel een kunst op zich, want deze waren droog, smakeloos en keihard en smaakten in de verste verte niet naar frikandellen zoals wij die in Nederland gewend zijn. Ik geloof ook niet dat ze gretig aftrek vonden.
Uiteindelijk na gezellig gefeest te hebben en heel wat bonnen later was het tegen een uur of 3.30 toch tijd om naar huis te gaan. Zondag was niet mijn allerbeste dag in Singapore (ik denk dat dat geen nadere uitleg behoeft), maar het was wederom erg gezellig.
Er stond dus een taxi on-call (gereserveerd). Daar zijn dus met 5 mensen in gestapt waarbij er 1 zo handig was om te kijken welke naam er op het scherm van de chauffeur stond. Daar stond namelijk de naam van de persoon die de taxi gereserveerd had. Nadat hij de chauffeur overtuigd had dat hij de persoon in kwestie was (de persoon moest naar Changi airport) vertrokken vanaf het huis van de ambassadeur naar de Hollandse club, waar het nog enige overtuigingskracht kostte om hem daar een “tussenstop” te laten maken. Maar goed, volgens mij zag hij er achteraf ook de lol wel van in en vond hij het al lang best dat hij niet nog langer op de beste persoon hoefde te wachten.
Eenmaal bij de Hollandse Club aangekomen was alles weer oranje en kwamen we meteen een aantal bekenden tegen waarmee we aan de bar belanden. Er was ook volop gezellige muziek, eten en drinken (dit keer helaas wel tegen betaling), dus het was in no-time weer uitermate gezellig.
Er waren hier ook weer de bitterballen en jawel hier ook frikandellen. Dus deze maar geprobeerd, uiteindelijk krijg je namelijk toch een keer honger, maar dat was een beetje een jammerlijke aangelegenheid.
Blijkbaar is maken en frituren van een frikandel een kunst op zich, want deze waren droog, smakeloos en keihard en smaakten in de verste verte niet naar frikandellen zoals wij die in Nederland gewend zijn. Ik geloof ook niet dat ze gretig aftrek vonden.
Uiteindelijk na gezellig gefeest te hebben en heel wat bonnen later was het tegen een uur of 3.30 toch tijd om naar huis te gaan. Zondag was niet mijn allerbeste dag in Singapore (ik denk dat dat geen nadere uitleg behoeft), maar het was wederom erg gezellig.
Koninginnedag - Deel 2
Zaterdag waren we helemaal klaar voor deel 2 van de koninginnedag festiviteiten. Alle Nederlanders waren uitgenodigd voor een hapje en een drankje bij de ambassadeur thuis.
Dus weer in het oranje, vervolgens in de taxi en op naar het huis van de ambassadeur. Ik was er al geweest voor lezing over de activiteiten van het WWF hier in de regio eerder die week, dus ik had enigszins een idee waar ik moest zijn. Dat is toch wel handig aangezien niet alle taxichauffeurs hier even goed de weg weten.
De ambassadeur woont in een zeer goede buurt en heeft daar een alleraardigst optrekje. Er zou daar een borrel zijn met hapjes van ongeveer 18.30 tot 21.30. De borrel werd goed gesponsord door Nederlandse bedrijven, dus we waren van alle gemakken voorzien. Zo was er overheerlijke haring, heineken bier, echte Nederlands kaas en niet te vergeten bitterballen. Dat was het enige minpuntje van de avond. De bitterballen smaakten ergens naar kokos of kaneel. De kans bestaat dat ze in een bepaalde olie gebakken zijn waar het door komt.
Er waren ook frikandellen besteld, maar die mochten het land niet in van de douane. Als reden werd gegeven dat men niet kon definieren wat er nu precies in een frikandel zit. Nu sta ik daar niet zo van te kijken, want volgens mij is dat nog steeds 1 van de best bewaarde geheimen. :-)
Ik moet toegeven de haring was overheerlijk en het was wederom een gezellig feestje. Zeker als alle drank en happen gratis zijn :-)
Tegen 21.30 was het dan ook tijd om naar het oranjebal te gaan op de Hollandse Club hier voor deel 3 van de koninginnedag festiviteiten.
Dus weer in het oranje, vervolgens in de taxi en op naar het huis van de ambassadeur. Ik was er al geweest voor lezing over de activiteiten van het WWF hier in de regio eerder die week, dus ik had enigszins een idee waar ik moest zijn. Dat is toch wel handig aangezien niet alle taxichauffeurs hier even goed de weg weten.
De ambassadeur woont in een zeer goede buurt en heeft daar een alleraardigst optrekje. Er zou daar een borrel zijn met hapjes van ongeveer 18.30 tot 21.30. De borrel werd goed gesponsord door Nederlandse bedrijven, dus we waren van alle gemakken voorzien. Zo was er overheerlijke haring, heineken bier, echte Nederlands kaas en niet te vergeten bitterballen. Dat was het enige minpuntje van de avond. De bitterballen smaakten ergens naar kokos of kaneel. De kans bestaat dat ze in een bepaalde olie gebakken zijn waar het door komt.
Er waren ook frikandellen besteld, maar die mochten het land niet in van de douane. Als reden werd gegeven dat men niet kon definieren wat er nu precies in een frikandel zit. Nu sta ik daar niet zo van te kijken, want volgens mij is dat nog steeds 1 van de best bewaarde geheimen. :-)
Ik moet toegeven de haring was overheerlijk en het was wederom een gezellig feestje. Zeker als alle drank en happen gratis zijn :-)
Tegen 21.30 was het dan ook tijd om naar het oranjebal te gaan op de Hollandse Club hier voor deel 3 van de koninginnedag festiviteiten.
Koninginnedag - Deel 1
Ook hier in Singapore wordt Koninginnedag gevierd en ik kan jullie vertellen, het was een uitermate gezellig feestje. De festiviteiten begonnen als op 23 april met “Koninginnenach @ Harry’s Bar”. Harry’s bar voor de mensen die het niet kennen is een keten van bars hier in Singapore waar veel Nederlanders gaan borrelen. Harry’s bar op Boat Quay en Harry’s, The Sail zijn zeer populair.
Koninginnenach @ Harry’s werd gevierd op Boat Quay en de gedachte was dat als je iets oranjes zou dragen je tussen 19.00 en 21.00 gratis bier zou krijjgen. Van een aantal mensen veel positieve verhalen gehoord, dus besloten toch maar eens te gaan kijken. We kregen zelfs een Chinese collega zo gek om iets oranjes aan te trekken en mee te gaan.
Aangekomen op Boat Quay was het 1 groot oranje mensenmassa. Gelukkig even omgekleed thuis en in het oranje. Meteen maar de bar opgezocht, maar daar was het redelijk druk. Dit was een mooie gelegenheid om onze Chinese collega iets van de Nederlandse cultuur mee te geven. Hem gevraagd om in de rij te gaan staan en bier te gaan halen. Alleen Singaporeans en Chinezen hebben een andere definitie van queue’en (in de rij staan) dan Nederlanders. Zij gaan allemaal netjes achter in de rij staan en wachten geduldig op hun beurt. En dat is nu net iets wat Nederlanders niet doen. Zeker niet als er gratis bier te krijgen is. Dus zelf maar mee aangeschoven in de rij en dan sta je met een beetje oud-Hollands duw- en trekwerk zo vooraan of zoals het beschaafder heet, je tactisch tussen de mensenmassa doorbewegen.
Het was een uitermate gezellige avond. Het gaat hier alleen wel iets harder met bier omdat alles per halve liter gaat, maar goed dat merk je vaak pas de volgende ochtend. Verdere hoogtepunten waren dat we nog met een Brit gesproken die vertelde dat hij heel verbaasd was omdat wij aan het feesten waren terwijl hij dacht te weten dat de koningin pas de week erop jarig zou zijn (Heel goed, een Brit met cultural awareness :-)). En dat het eigenlijk St George’s day was, wat een nationale feestdag is in de UK, maar dat de UK bar (naast Harry’s) helemaal leeg was. Tja blijkbaar weten Nederlanders nu eenmaal beter hoe ze in het buitenland een feestje moeten bouwen dan Britten.
Daarnaast was het een beetje sneu dat onze Chinese collega graag met de Nederlanders mee wilde drinken, maar de volgende dag ziek thuis was. Blijkbaar kunnen ze er toch niet zo goed tegen. Dit gaf in nieder geval moed voor de rest van de koninginnedag festiviteiten die nog gepland stonden.
Koninginnenach @ Harry’s werd gevierd op Boat Quay en de gedachte was dat als je iets oranjes zou dragen je tussen 19.00 en 21.00 gratis bier zou krijjgen. Van een aantal mensen veel positieve verhalen gehoord, dus besloten toch maar eens te gaan kijken. We kregen zelfs een Chinese collega zo gek om iets oranjes aan te trekken en mee te gaan.
Aangekomen op Boat Quay was het 1 groot oranje mensenmassa. Gelukkig even omgekleed thuis en in het oranje. Meteen maar de bar opgezocht, maar daar was het redelijk druk. Dit was een mooie gelegenheid om onze Chinese collega iets van de Nederlandse cultuur mee te geven. Hem gevraagd om in de rij te gaan staan en bier te gaan halen. Alleen Singaporeans en Chinezen hebben een andere definitie van queue’en (in de rij staan) dan Nederlanders. Zij gaan allemaal netjes achter in de rij staan en wachten geduldig op hun beurt. En dat is nu net iets wat Nederlanders niet doen. Zeker niet als er gratis bier te krijgen is. Dus zelf maar mee aangeschoven in de rij en dan sta je met een beetje oud-Hollands duw- en trekwerk zo vooraan of zoals het beschaafder heet, je tactisch tussen de mensenmassa doorbewegen.
Het was een uitermate gezellige avond. Het gaat hier alleen wel iets harder met bier omdat alles per halve liter gaat, maar goed dat merk je vaak pas de volgende ochtend. Verdere hoogtepunten waren dat we nog met een Brit gesproken die vertelde dat hij heel verbaasd was omdat wij aan het feesten waren terwijl hij dacht te weten dat de koningin pas de week erop jarig zou zijn (Heel goed, een Brit met cultural awareness :-)). En dat het eigenlijk St George’s day was, wat een nationale feestdag is in de UK, maar dat de UK bar (naast Harry’s) helemaal leeg was. Tja blijkbaar weten Nederlanders nu eenmaal beter hoe ze in het buitenland een feestje moeten bouwen dan Britten.
Daarnaast was het een beetje sneu dat onze Chinese collega graag met de Nederlanders mee wilde drinken, maar de volgende dag ziek thuis was. Blijkbaar kunnen ze er toch niet zo goed tegen. Dit gaf in nieder geval moed voor de rest van de koninginnedag festiviteiten die nog gepland stonden.
Friday, April 3, 2009
Bezoek - Deel 2
24 maart was het dan zover. Mijn moeder en zusje zouden weer vertrekken naar Nederland. Eerst overdag nog lekker geluncht bij een Thais restaurantje op Boat Quay. Daarna zijn de dames nog even de stad ingegaan voor een massage en winkelen.
’s Avonds nog wat gegeten en daarna op naar het vliegveld. We waren ruim op tijd, hebben de koffers ingecheckt en zijn daarna nog wat gaan drinken op het vliegveld. Daar hebben we kort de vakantie nog even de revue laten passeren, waarbij er vol enthousiasme verteld werd over alles wat ze gezien en meegemaakt hadden.
Uiteindelijk was dan toch het moment om door de douane te gaan en afscheid te nemen. Het was niet leuk na 2 leuke weken, maar ook dat hoort erbij. Ik denk dat het wel goed is dat ze geweest zijn en nu een beeld hebben van het leven hier.
Van alle mensen die in Singapore op bezoek komen zal ik een reactie op mijn blog plaatsen. Hieronder die van mijn moeder en zusje.
"De vakantie naar Singapore, al een paar weken naar uitgekeken en eindelijk was het zover. Na een lange maar goede vlucht met een tussenstop in Frankfurt kwamen we aan op Changi Airport in Singapore.
Het was meteen overweldigend, de mooie bloemen en planten daar in het gebouw echt prachtig en zo schoon alles daar. Het was donker toen we in de taxi stapten maar onderweg was genoeg te zien en ook allemaal verschillende kleuren lichtjes overal.
Het klimaat was wel even wennen. Het regende zelfs een beetje toen we aankwamen maar het was gewoon echt warm.
Singapore zelf is een grote stad met veel contrasten van grote flatgebouwen en kantoorgebouwen, tot oude klassieke gebouwen en bruggen. Van ondergrondse winkelcentra en eettentjes de metro en drukkestraten met veel taxi's en voetgangers. Van foodcourts en Mc. Donalds tot sjieke restaurants.
Overal is het zo schoon en ook op straat de mooiste tropische plantsoentjes. Het openbaar vervoer is ook heel goed geregeld, je kunt met de metro overal naartoe en alles staat ook heel duidelijk aangegeven in de MRT. Ook de taxi is een heel goed vervoermiddel en ook goedkoop om van punt A naar B te gaan. Zoveel indrukken in deze stad die echt gemaakt is voor de moderne mens, alles is snel praktisch en gemakkelijk.
Singapore een prachtige stad! Dank voor de prachtige vakantie. We hebben genoten."
De figuuurlijke eerste schapen zijn over de dam. Wie volgen er? :-)
’s Avonds nog wat gegeten en daarna op naar het vliegveld. We waren ruim op tijd, hebben de koffers ingecheckt en zijn daarna nog wat gaan drinken op het vliegveld. Daar hebben we kort de vakantie nog even de revue laten passeren, waarbij er vol enthousiasme verteld werd over alles wat ze gezien en meegemaakt hadden.
Uiteindelijk was dan toch het moment om door de douane te gaan en afscheid te nemen. Het was niet leuk na 2 leuke weken, maar ook dat hoort erbij. Ik denk dat het wel goed is dat ze geweest zijn en nu een beeld hebben van het leven hier.
Van alle mensen die in Singapore op bezoek komen zal ik een reactie op mijn blog plaatsen. Hieronder die van mijn moeder en zusje.
"De vakantie naar Singapore, al een paar weken naar uitgekeken en eindelijk was het zover. Na een lange maar goede vlucht met een tussenstop in Frankfurt kwamen we aan op Changi Airport in Singapore.
Het was meteen overweldigend, de mooie bloemen en planten daar in het gebouw echt prachtig en zo schoon alles daar. Het was donker toen we in de taxi stapten maar onderweg was genoeg te zien en ook allemaal verschillende kleuren lichtjes overal.
Het klimaat was wel even wennen. Het regende zelfs een beetje toen we aankwamen maar het was gewoon echt warm.
Singapore zelf is een grote stad met veel contrasten van grote flatgebouwen en kantoorgebouwen, tot oude klassieke gebouwen en bruggen. Van ondergrondse winkelcentra en eettentjes de metro en drukkestraten met veel taxi's en voetgangers. Van foodcourts en Mc. Donalds tot sjieke restaurants.
Overal is het zo schoon en ook op straat de mooiste tropische plantsoentjes. Het openbaar vervoer is ook heel goed geregeld, je kunt met de metro overal naartoe en alles staat ook heel duidelijk aangegeven in de MRT. Ook de taxi is een heel goed vervoermiddel en ook goedkoop om van punt A naar B te gaan. Zoveel indrukken in deze stad die echt gemaakt is voor de moderne mens, alles is snel praktisch en gemakkelijk.
Singapore een prachtige stad! Dank voor de prachtige vakantie. We hebben genoten."
De figuuurlijke eerste schapen zijn over de dam. Wie volgen er? :-)
Batam
De dames wilden graag nog een dagje gaan shoppen. Dus besloten we de zaterdag van het tweede weekend dat mijn moeder en zusje hier waren naar Batam te gaan. Batam schijnt namelijk een shopping-paradijs te zijn. Zeker als je fan bent van bepaalde merkkleding.
We zijn met de metro naar “Harbourfront” gegaan waarvan de ferry’s vertrekken naar Batam. Daar bleek dat het niet 1 ferry is, maar dat er verschillende maatschappijen zijn die naar verschillende locaties op Batam varen. Een kaartje gekocht en vervolgens door de douane en naar de ferry. Ik had begrepen dat het ongeveer een half uurtje varen zou zijn, maar dat bleek achter bijna een uur te zijn.
Aangekomen op Batam begon het feest. In de rij voor de douane. Toen we eindelijk aan de beurt waren, werden we vrolijk terugverwezen naar een andere balie voor “Visa on Arrival”. We hadden braaf een visum-kaart meegekregen en voor landen als Maleisie en Singapore is dat dan ook voldoende, maar hier moesten we met die kaart naar een speciale balie om een visum te kopen (USD 10) en vervolgens door naar een tweede balie waar 2 mensen achter zaten. De eerste ging vervolgens heel aandachtig alle documenten bekijken. Na dit gedaan te hebben en besloten te hebben dat het akkoord was, ging het door naar de tweede persoon die uiteindelijk het daadwerkelijke visum afgeeft. Deze persoon plakt vervolgens een pagina grote sticker in je paspoort. Tja je moet er even wachten en wat voor betalen, maar dan heb je ook wat. Aangezien we met zijn 3’en waren duurde dat even en vervolgens gingen we via een zijdeur langs de douane (die waren inmiddels allemaal verdwenen (koffiepauze vermoed ik) en daarna door een security check (waar ook niemand meer stond). Op zich wel grappig om onder zo’n scanner door te lopen, die vervolgens afgaat en er niemand komt kijken wat er aan de hand is.
In de aankomsthal al meteen 3 shops gespot van het merk waar we naar op zoek waren. Dan merk je meteen dat dit 1 van de belangrijke peilers is van het eiland. Het eerste wat het winkelpersoneel tegen je zegt is welke korting krijgt. Dus het ging meteen: “Buy one, get 20%, buy 2 get 30%”. Beetje cru gezegd, weet je dan eigenlijk al meteen dat je afgezet wordt waar je bij staat, maar goed aangezien het altijd nog stukken goedkoper is dan in Nederland, neem je dat maar voor lief.
Niet heel goed naar de prijzen van de verschillende items gekeken aangezien ik naar iets op zoek was, wat ze daar niet bleken te hebben en ik begrepen had dat er van dit merk op het eiland ook ergens een outlet store moest zijn.
Bij het verlaten van de ferry terminal zie je meteen hoe chaotisch en druk Batam is vergeleken met Singapore. Meteen allerlei mensen die in de aankomsthal van de ferry al tegen je beginnen te roepen: “taxi, taxi”. Besloten dit te negeren en eerst maar even overgestoken naar de shopping mall om daar eens te gaan kijken. Niet echt kunnen vinden wat we zochten, dus eerst maar wat gaan eten. De inwendige mens moet tenslotte ook verzorgd worden.
Voor ongeveer 8-10 Euro hadden voor 3 man een hele tafel vol met warm eten en nog 2 drankjes per persoon. Daarna verder op shoppingjacht. Na veel moeite een adres achterhaald waar mogelijk die outlet zou kunnen zijn en toch maar besloten een taxi te nemen. Dan was achteraf maar beter ook, want het was toch wel een klein stukje lopen en we zaten nog niet in de taxi en het begon enorm te spoelen. We werden door de taxi naar een achteraf straatje gereden en hadden er een hard hoofd in waar we uit zouden komen, maar inderdaad de enige winkel die in het blok zat was een winkel van het merk waar we naar op zoek waren. Bij aankoms had het er alleen erg van weg dat de winkel dicht was. Immers alle lampen waren uit. Echter de 2 mannen die ervoor op het trottoir zaten zeiden dat de winkel toch open was en inderdaad dat was ook zo.
We hadden alleen nog maar de deur geopend en wat er toen gebeurde was zo apart. Ineens vlogen alle lampen aan en kwamen er uit alle hoeken van de winkel in totaal wel 7 of 8 man aan winkelpersoneel toegesneld. Na wat rondgekeken te hebben, nog niet echt kunnen vinden wat we zochten, maar wel enkele leuke alternatieven. Toen we aangaven dat we nog naar een shopping mall een stukje verderop wilden, bood een van de mensen zelfs aan om ons weg te brengen. Heel erg aardig en we maakten daar dan ook dankbaar gebruik van. Achteraf besef je dan natuurlijk wel meteen dat je veel te veel betaald hebt voor wat je gekocht hebt, maar goed dat terzijde.
De taxirit naar de shopping mall was al een ervaring op zich. Ik voelde me weer net terug in de Dominicaanse Republiek of Jamaica. Hoofdwegen zijn allemaal geasfalteerd en de zijstraten zijn vaak nog onverhard. Auto’s die heel kort op elkaar rijden, veel toeteren en kris kris alle beschikbare delen van de weg gebruiken. Ik geloof dat het met name voor mijn moeder een zusje weer een hele ervaring op zich was.
De shopping mall zelf was 1 groot drama. Zodra je een winkel binnenstapt staan er meteen 2-3 mensen naast je. Even rustig rondkijken is er dus niet bij. Ik vond ook niet dat ze hele mooie spullen hadden. Heel veel namaak-varianten van merkkleding. Na een rondje gedaan te hebben door de mall en niet echt iets hebben kunnen vinden, maar voorgesteld om terug te gaan naar de terminal om terug te gaan naar (de rust van) Singapore.
De taxirit terug was weer een hele beleving op zich. Terug op de ferryterminal aangekomen bleek echter (we hadden immers nog wat tijd over en zijn dus nog maar wat rond gaan snuffelen in de merkwinkels die we eerder op de terminal gezien hadden) dat de prijzen in de winkels op de terminal goedkoper waren dan de prijzen in wat ik dacht dat de outlet was. Tip voor een volgende keer. Het enige wat we niet gedaan hebben en wel hadden kunnen doen, bedacht ik me achteraf, was naar “Kelong” gaan. Hier kun je namelijk heel erg lekker seafood eten en volgens mij ook sateh, eten. Echter aangezien we alle 3 niet hele grote seafood liefhebbers zijn, bewaren we dat voor een volgende keer.
Terug in Singapore valt meteen de rust en geordend weer op. Dat viel nog het meest op op de weg terug naar de metro. Er was namelijk uitverkoop van golfspullen. Blijkbaar waren de prijzen (zeer) aantrekkelijk want er stond een grote rij belangstellenden. De rij ging dan wel kris-kras door de hele hal, maar iedereen stond wel netjes in de rij te wachten tot ze aan de beurt waren en het was nu niet bepaald een korte rij.
We zijn met de metro naar “Harbourfront” gegaan waarvan de ferry’s vertrekken naar Batam. Daar bleek dat het niet 1 ferry is, maar dat er verschillende maatschappijen zijn die naar verschillende locaties op Batam varen. Een kaartje gekocht en vervolgens door de douane en naar de ferry. Ik had begrepen dat het ongeveer een half uurtje varen zou zijn, maar dat bleek achter bijna een uur te zijn.
Aangekomen op Batam begon het feest. In de rij voor de douane. Toen we eindelijk aan de beurt waren, werden we vrolijk terugverwezen naar een andere balie voor “Visa on Arrival”. We hadden braaf een visum-kaart meegekregen en voor landen als Maleisie en Singapore is dat dan ook voldoende, maar hier moesten we met die kaart naar een speciale balie om een visum te kopen (USD 10) en vervolgens door naar een tweede balie waar 2 mensen achter zaten. De eerste ging vervolgens heel aandachtig alle documenten bekijken. Na dit gedaan te hebben en besloten te hebben dat het akkoord was, ging het door naar de tweede persoon die uiteindelijk het daadwerkelijke visum afgeeft. Deze persoon plakt vervolgens een pagina grote sticker in je paspoort. Tja je moet er even wachten en wat voor betalen, maar dan heb je ook wat. Aangezien we met zijn 3’en waren duurde dat even en vervolgens gingen we via een zijdeur langs de douane (die waren inmiddels allemaal verdwenen (koffiepauze vermoed ik) en daarna door een security check (waar ook niemand meer stond). Op zich wel grappig om onder zo’n scanner door te lopen, die vervolgens afgaat en er niemand komt kijken wat er aan de hand is.
In de aankomsthal al meteen 3 shops gespot van het merk waar we naar op zoek waren. Dan merk je meteen dat dit 1 van de belangrijke peilers is van het eiland. Het eerste wat het winkelpersoneel tegen je zegt is welke korting krijgt. Dus het ging meteen: “Buy one, get 20%, buy 2 get 30%”. Beetje cru gezegd, weet je dan eigenlijk al meteen dat je afgezet wordt waar je bij staat, maar goed aangezien het altijd nog stukken goedkoper is dan in Nederland, neem je dat maar voor lief.
Niet heel goed naar de prijzen van de verschillende items gekeken aangezien ik naar iets op zoek was, wat ze daar niet bleken te hebben en ik begrepen had dat er van dit merk op het eiland ook ergens een outlet store moest zijn.
Bij het verlaten van de ferry terminal zie je meteen hoe chaotisch en druk Batam is vergeleken met Singapore. Meteen allerlei mensen die in de aankomsthal van de ferry al tegen je beginnen te roepen: “taxi, taxi”. Besloten dit te negeren en eerst maar even overgestoken naar de shopping mall om daar eens te gaan kijken. Niet echt kunnen vinden wat we zochten, dus eerst maar wat gaan eten. De inwendige mens moet tenslotte ook verzorgd worden.
Voor ongeveer 8-10 Euro hadden voor 3 man een hele tafel vol met warm eten en nog 2 drankjes per persoon. Daarna verder op shoppingjacht. Na veel moeite een adres achterhaald waar mogelijk die outlet zou kunnen zijn en toch maar besloten een taxi te nemen. Dan was achteraf maar beter ook, want het was toch wel een klein stukje lopen en we zaten nog niet in de taxi en het begon enorm te spoelen. We werden door de taxi naar een achteraf straatje gereden en hadden er een hard hoofd in waar we uit zouden komen, maar inderdaad de enige winkel die in het blok zat was een winkel van het merk waar we naar op zoek waren. Bij aankoms had het er alleen erg van weg dat de winkel dicht was. Immers alle lampen waren uit. Echter de 2 mannen die ervoor op het trottoir zaten zeiden dat de winkel toch open was en inderdaad dat was ook zo.
We hadden alleen nog maar de deur geopend en wat er toen gebeurde was zo apart. Ineens vlogen alle lampen aan en kwamen er uit alle hoeken van de winkel in totaal wel 7 of 8 man aan winkelpersoneel toegesneld. Na wat rondgekeken te hebben, nog niet echt kunnen vinden wat we zochten, maar wel enkele leuke alternatieven. Toen we aangaven dat we nog naar een shopping mall een stukje verderop wilden, bood een van de mensen zelfs aan om ons weg te brengen. Heel erg aardig en we maakten daar dan ook dankbaar gebruik van. Achteraf besef je dan natuurlijk wel meteen dat je veel te veel betaald hebt voor wat je gekocht hebt, maar goed dat terzijde.
De taxirit naar de shopping mall was al een ervaring op zich. Ik voelde me weer net terug in de Dominicaanse Republiek of Jamaica. Hoofdwegen zijn allemaal geasfalteerd en de zijstraten zijn vaak nog onverhard. Auto’s die heel kort op elkaar rijden, veel toeteren en kris kris alle beschikbare delen van de weg gebruiken. Ik geloof dat het met name voor mijn moeder een zusje weer een hele ervaring op zich was.
De shopping mall zelf was 1 groot drama. Zodra je een winkel binnenstapt staan er meteen 2-3 mensen naast je. Even rustig rondkijken is er dus niet bij. Ik vond ook niet dat ze hele mooie spullen hadden. Heel veel namaak-varianten van merkkleding. Na een rondje gedaan te hebben door de mall en niet echt iets hebben kunnen vinden, maar voorgesteld om terug te gaan naar de terminal om terug te gaan naar (de rust van) Singapore.
De taxirit terug was weer een hele beleving op zich. Terug op de ferryterminal aangekomen bleek echter (we hadden immers nog wat tijd over en zijn dus nog maar wat rond gaan snuffelen in de merkwinkels die we eerder op de terminal gezien hadden) dat de prijzen in de winkels op de terminal goedkoper waren dan de prijzen in wat ik dacht dat de outlet was. Tip voor een volgende keer. Het enige wat we niet gedaan hebben en wel hadden kunnen doen, bedacht ik me achteraf, was naar “Kelong” gaan. Hier kun je namelijk heel erg lekker seafood eten en volgens mij ook sateh, eten. Echter aangezien we alle 3 niet hele grote seafood liefhebbers zijn, bewaren we dat voor een volgende keer.
Terug in Singapore valt meteen de rust en geordend weer op. Dat viel nog het meest op op de weg terug naar de metro. Er was namelijk uitverkoop van golfspullen. Blijkbaar waren de prijzen (zeer) aantrekkelijk want er stond een grote rij belangstellenden. De rij ging dan wel kris-kras door de hele hal, maar iedereen stond wel netjes in de rij te wachten tot ze aan de beurt waren en het was nu niet bepaald een korte rij.
Subscribe to:
Posts (Atom)