Vrijdag 19 juni stond al een tijdje in mijn agenda genoteerd. Dat was immers de dag dat ik voor het eerst sinds ik in Singapore aangekomen ben terug zou gaan naar Nederland.
Na een vlucht die niet zo goed begon door voornamelijk minder beschaafde landgenoten in het vliegtuig en krijsende baby’s, ging het eigenlijk vrij goed en heb ik redelijk kunnen slapen.
Eenmaal aangekomen op Schiphol zou ik opgehaald worden door mijn vader. Het was erg leuk dat juist hij mij op kwam halen aangezien hij er in maart niet bij kon zijn toen mijn moeder en zusje overkwamen naar Singapore. We hadden dan ook genoeg om bij te praten waardoor de tijd voorbij vloog en we zo thuis waren.
Daar was een groot deel al in gereedheid gebracht voor de verjaardagsbarbeque. Eerst gezellig bijgepraat, wat gedronken en daarna geholpen met de laatste voorbereidingen (ophalen van het eten en de barbeque zelf).
Tegen 17.00 kwamen de eerste gasten. Het was meteen gezellig en het eten was heerlijk. Na goed gegeten te hebben en een paar biertjes ben ik rond middernacht naar bed gegaan. Zondag hebben we de rest van het eten opgemaakt en nog heerlijk nagepraat en kwamen de eerste vrienden kijken.
Maandag heerlijk op het terras gezeten en geschrokken (in positieve zin) van de prijzen die je hier betaalt voor een biertje. Na een paar biertjes kon ik het niet laten en ben ik ouderwets een broodje Doner gaan halen. Dat is iets wat ik hier nl nog niet heb kunnen vinden en eerlijk is eerlijk Chicken Rice is niet hetgene waar je je op verheugd na een avondje stappen. :-)
Inmiddels had ik ook al genoten van heerlijke oude kaas, oer-hollandse gehaktballen en niet te vergeten een frikandel.
Dinsdag ben ik op bezoek gegaan bij de collega’s van Ernst & Young in Amsterdam, waarbij het uitzicht vanuit de kamer die ik had weer bepaalde herinneringen naar boven bracht. Daarna nog een kort bezoek gebracht aan de oud collega’s van Meijburg in Amstelveen gebracht en nog een biertje gedronken op terras van de good-old Dixie. Het was erg leuk om mijn oud-collega’s weer te zien. Daarna nog even op bezoek bij een vriend in Amsterdam om vervolgens weer huiswaarts te keren.
Woensdag stond er een heerlijke lunch in Belgie op het programma met een oud collega. Heerlijk om eens goed te tafelen met een goed glas wijn en herinneringen op te halen.
’s Avonds stond het klapstukje gepland. De “mannenavond”. Met een klein doch zeer selectief gezelschap van vrienden was het erg gezellig om een biertje te drinken en bij te praten.
Donderdag een relatief rustige dag gehad. Vrijdag nog even naar de universiteit geweest en ’s avonds weer het terras op met vrienden. Deze keer was de groep iets groter dan woensdag dus heb ik ook een aantal andere vrienden nog gezien.
Zaterdag na inmiddels weer verschillende keren auto gereden te hebben nog een stukje motor gereden wat heerlijk was.
’s Avonds nog een barbeque die weer helemaal top was en zondag was het al weer tijd om terug te gaan.
Het was een topweek. Het is jammer dat het niet helemaal zo gelopen is als ik gepland en gehoopt had, maar ik wil iedereen bedanken die eraan bijgedragen hebben om er zo’n mooie week van te maken.
Een speciaal bedankje hier voor mijn ouders, zusje en Gilles die mij opgevangen hebben en echt alles in het werk gesteld hebben om mijn verblijf zo aangenaam mogelijk te maken. Daarnaast natuurlijk aan mijn vrienden en familie die tijd vrij hebben willen maken om al mijn verhalen over Singapore aan te horen :-)
Inmiddels ben ik weer terug in Singapore en staan er weer nieuwe uitdagingen voor mij te wachten hier, maar daarover meer in een volgende update.
Thursday, July 2, 2009
Saturday, June 13, 2009
Wharton op bezoek in Singapore
Eind mei was het zo ver. De tweede bezoeker zou naar Singapore komen. Een goede vriendin van mij die tot voor kort woonde en werkte in New York volgt nu een MBA op Wharton. De laatste 2 weken van mij en de eerste paar dagen van juni waren gepland voor een studietrip waarbij een groep van ongeveer 40 studenten een deel van Zuid Oost Azie zou bezoeken (o.a. Thailand, Vietnam, Indonesie en Singapore), waarbij mij gevraagd werd om een deel van het gezelschap rond te leiden.
Ik woonde er toen tenslotte al 4,5 maand dus ik werd geacht de stad en alle leuke plekjes goed te kennen. Na wat over en weer mailen en suggesties met betrekking tot wat men wilde doen en zien afgesproken bij hun hotel en redelijk ad hoc uiteindelijk besloten waar we heen zouden gaan. Uiteindelijk een groepje van een man of 10 opgetrommeld die wel heel erg graag echt “lokaal” wilden gaan eten.
Dus vanaf Orchard in de metro gestapt en op naar Lau Pa Sat (de foodcourt hier om de hoek waar ik woon). Toen kwamen er al een beetje rare gezichten. Blijkbaar hebben heel veel mensen die op die school zitten een tijd bij een bank of een andere financiele instelling gewerkt waar ze goed verdiend hebben en dan is het voor Amerikanen bijna ondenkbaar om de metro te pakken. Waar heb je anders taxi’s voor? :-)
Bij een MBA draait alles om groepswerk en onderlinge overeenstemming. Dus bij Lau Pa Sat aangekomen, moest er dus besloten worden wie wat wilde eten. Na een kwartier van overleg had er nog niemand eten en heeft een deel uiteindelijk maar wat voor zichzelf besteld, wat op zich erg amusant was om te zien.
Daarna heb ik ze meegenomen naar de Screening Room (een bar op Club Street met een mooi dakterras). Het is ongeveer 10 minuutjes lopen van Lau Pa Sat en onderweg kun je mooi wat van de stad zien (stukje skyline, het central business district en China Town). Dat was blijkbaar ook niet zo’n goed idee. Amerikanen houden nu eenmaal ook niet van lopen. Er schijnt een gezegde zijn dat als een Amerikaan 2 blocks (in Amerikaanse steden is alles vierkant en zijn alle straten “blocks”) verderop moet zijn hij of zij het nog wel wil overwegen om te lopen maar dat er voor 3 blocks toch echt een taxi gepakt wordt.
Daar aangekomen op het dakterras is het uitzicht erg mooi over een deel van de stad. Ik heb nog geopperd aangezien drank in Singapore niet goedkoop is of ze wilden overwegen om bijvoorbeeld geld uit te leggen samen of ieder voor zich in plaats van rondjes geven, maar we stonden nog niet aan de bar of de credit cards vlogen al over en weer. De Amerikaanse credit card cultuur blijft merkwaardig of alle studenten daar hebben gewoon te veel geld. Ik probeer er nog steeds achter te komen wat het nu is. :-)
Daarna terug naar de Butter Factory (gelegen aan de Fullerton Pier) wat weer vlak bij mijn appartement is. Lopen was duidelijk geen optie deze keer. Dus met zijn allen in 2 taxi’s en naar de club. Helaas kwamen daar een paar mensen niet binnen (slippers mag nu eenmaal niet in sommige clubs).
Na lang praten (er zaten blijkbaar studiegenoten binnen, maar men kon ze niet bereiken) en niet iedereen had zin om entree te betalen (vrouwen mochten gratis binnen, maar voor mannen gold een entree van omgerekend 15 Euro. Nadat enkele dames naar binnen waren gegaan en met niet al te positieve verhalen over de sfeer terugkwamen zijn we doorgegaan naar Clarke Quay. Dit keer wel te voet omdat het in het verlegde van Boat Quay (ook allerlei leuke barretejes) ligt en dat weer in het verlengde van de Fullerton Pier ligt. Daar aangekomen hebben we nog een paar drankjes gedaan. Vervolgens toen het daar rustiger werd, wilden er een aantal nog naar een ander uitgaansgebied. Ik heb ze begeleid naar de taxi’s en tegen de taxi chauffeur uitgelegd waar ze heen wilden. Vervolgens zijn ze vertrokken en ben ik naar huis gegaan om te gaan slapen. De volgende dag moest ik ze weer rondleiden maar natuurlijk wel gewoon werken.
De tweede avond hoorde ik dat de mensen die nog naar dat uitgaansgebied geweest waren het erg gezellig gehad hebben. We zijn toen met een paar mensen naar Villa Bali geweest. Enkele foto’s van Villa Bali kunnen jullie zonder bij het verhaal over mijn verjaardag. Daar heerlijk gegeten en een paar wijntjes gedronken. Vervolgens terug naar Clarke Quay om een laatste drankje te doen en ze daar weer op de taxi gezet terug naar hun hotel. Vrijdag zijn ze in de loop van de dag vertrokken naar Bali voor een lang weekend vakantie op Bali waarna ze doorgegaan zijn naar Jakarta. Ik had de uitnodiging om mee te gaan, maar die heb ik maar aan me voorbij laten gaan.
Het waren twee erg leuke avonden. Zeker gezien de duidelijke en meer subtiele cultuurverschillen tussen Amerikanen, European en Aziaten. Daarnaast was het erg leuk om na dik een jaar weer bijgepraat te hebben en ik ben zeer benieuwd naar de overige verhalen van de studietrip.
Ik woonde er toen tenslotte al 4,5 maand dus ik werd geacht de stad en alle leuke plekjes goed te kennen. Na wat over en weer mailen en suggesties met betrekking tot wat men wilde doen en zien afgesproken bij hun hotel en redelijk ad hoc uiteindelijk besloten waar we heen zouden gaan. Uiteindelijk een groepje van een man of 10 opgetrommeld die wel heel erg graag echt “lokaal” wilden gaan eten.
Dus vanaf Orchard in de metro gestapt en op naar Lau Pa Sat (de foodcourt hier om de hoek waar ik woon). Toen kwamen er al een beetje rare gezichten. Blijkbaar hebben heel veel mensen die op die school zitten een tijd bij een bank of een andere financiele instelling gewerkt waar ze goed verdiend hebben en dan is het voor Amerikanen bijna ondenkbaar om de metro te pakken. Waar heb je anders taxi’s voor? :-)
Bij een MBA draait alles om groepswerk en onderlinge overeenstemming. Dus bij Lau Pa Sat aangekomen, moest er dus besloten worden wie wat wilde eten. Na een kwartier van overleg had er nog niemand eten en heeft een deel uiteindelijk maar wat voor zichzelf besteld, wat op zich erg amusant was om te zien.
Daarna heb ik ze meegenomen naar de Screening Room (een bar op Club Street met een mooi dakterras). Het is ongeveer 10 minuutjes lopen van Lau Pa Sat en onderweg kun je mooi wat van de stad zien (stukje skyline, het central business district en China Town). Dat was blijkbaar ook niet zo’n goed idee. Amerikanen houden nu eenmaal ook niet van lopen. Er schijnt een gezegde zijn dat als een Amerikaan 2 blocks (in Amerikaanse steden is alles vierkant en zijn alle straten “blocks”) verderop moet zijn hij of zij het nog wel wil overwegen om te lopen maar dat er voor 3 blocks toch echt een taxi gepakt wordt.
Daar aangekomen op het dakterras is het uitzicht erg mooi over een deel van de stad. Ik heb nog geopperd aangezien drank in Singapore niet goedkoop is of ze wilden overwegen om bijvoorbeeld geld uit te leggen samen of ieder voor zich in plaats van rondjes geven, maar we stonden nog niet aan de bar of de credit cards vlogen al over en weer. De Amerikaanse credit card cultuur blijft merkwaardig of alle studenten daar hebben gewoon te veel geld. Ik probeer er nog steeds achter te komen wat het nu is. :-)
Daarna terug naar de Butter Factory (gelegen aan de Fullerton Pier) wat weer vlak bij mijn appartement is. Lopen was duidelijk geen optie deze keer. Dus met zijn allen in 2 taxi’s en naar de club. Helaas kwamen daar een paar mensen niet binnen (slippers mag nu eenmaal niet in sommige clubs).
Na lang praten (er zaten blijkbaar studiegenoten binnen, maar men kon ze niet bereiken) en niet iedereen had zin om entree te betalen (vrouwen mochten gratis binnen, maar voor mannen gold een entree van omgerekend 15 Euro. Nadat enkele dames naar binnen waren gegaan en met niet al te positieve verhalen over de sfeer terugkwamen zijn we doorgegaan naar Clarke Quay. Dit keer wel te voet omdat het in het verlegde van Boat Quay (ook allerlei leuke barretejes) ligt en dat weer in het verlengde van de Fullerton Pier ligt. Daar aangekomen hebben we nog een paar drankjes gedaan. Vervolgens toen het daar rustiger werd, wilden er een aantal nog naar een ander uitgaansgebied. Ik heb ze begeleid naar de taxi’s en tegen de taxi chauffeur uitgelegd waar ze heen wilden. Vervolgens zijn ze vertrokken en ben ik naar huis gegaan om te gaan slapen. De volgende dag moest ik ze weer rondleiden maar natuurlijk wel gewoon werken.
De tweede avond hoorde ik dat de mensen die nog naar dat uitgaansgebied geweest waren het erg gezellig gehad hebben. We zijn toen met een paar mensen naar Villa Bali geweest. Enkele foto’s van Villa Bali kunnen jullie zonder bij het verhaal over mijn verjaardag. Daar heerlijk gegeten en een paar wijntjes gedronken. Vervolgens terug naar Clarke Quay om een laatste drankje te doen en ze daar weer op de taxi gezet terug naar hun hotel. Vrijdag zijn ze in de loop van de dag vertrokken naar Bali voor een lang weekend vakantie op Bali waarna ze doorgegaan zijn naar Jakarta. Ik had de uitnodiging om mee te gaan, maar die heb ik maar aan me voorbij laten gaan.
Het waren twee erg leuke avonden. Zeker gezien de duidelijke en meer subtiele cultuurverschillen tussen Amerikanen, European en Aziaten. Daarnaast was het erg leuk om na dik een jaar weer bijgepraat te hebben en ik ben zeer benieuwd naar de overige verhalen van de studietrip.
Sunday, June 7, 2009
Hashing
In eerste instantie heb ik redelijk wat binnen gesport in de sportschool die bij het appartementencomplex hoort, maar na een tijdje gaat lopen op de loopband toch best wel vervelen.
Via via ben ik toen in contact gekomen met een Nederlander die aan “hashing” doet hier en die heeft me vervolgens bij de groep waar hij lid van is geintroduceerd.
Hashing is ontstaan in Kuala Lumpur in 1938 toen een groep Britse officieren besloot samen te komen op maandagavonden om te gaan hardlopen volgens het Britse principe “Paper Chase” of Hare and Hounds” om de zichzelf te ontdoen van de “afvalstoffen” van het weekend.
De hash run wordt gelegd voor een groep, normaliter aangeduid als het “Pack” of de “Hounds”, die een route (“Trail”) volgen die uitgezet is door 2 of 3 andere individuen (“Hares”) van een bepaald startpunt naar een finishpunt. De gemiddelde afstand van een run bedraagt ongeveer tussen de 7 en 10 km.
De run wordt vooraf uitgezet en gemarkeerd door middel van merktekens meestal hoopjes bloem, kalk of toilet papier.
In Singapore heb je verschillende hash’es. Iedere avond loopt er een andere groep. Iedere groep heeft zijn vaste avond en start stipt om 18.00. Iedere groep rent ook iedere week op een andere locatie in Singapore. Daardoor krijg je een goed beeld van hoe mooi het land en de natuur is. Je moet namelijk niet bang zijn om vies te worden aangezien het niet allee asfalt is waar je overheen loopt.
Met enige regelmaat loop je echt door de jungle over smalle paadjes waarbij sloten niet gemeden worden.
Daarnaast heeft een hash zo zijn eigen regeltjes en gewoontes. Er worden namelijk verschillende tekens gebruikt. Je hebt zogenaamde T-checks en Circle-checks. Bij een T-check moet je terug in de richting waar je vandaan kwam en vervolgens zoeken naar een nieuw spoor. Bij een Circle check kan het eerstvolgende merkteken in alle richtingen liggen. Dit kan weleens tot leuke taferelen leiden als met name T-checks onderaan een heuvel of juist op de top gelegd worden, maar goed dat hoort er nu eenmaal bij.
De eerste lopers zijn meestal rond het uur weer binnen. Daarnaast is hashing vooral een sociaal gebeuren. Na de loop is drinken voor iedereen (bier, fris en water) en wat dan opvalt is dat een groot deel van de lopers meteen aan het bier gaat. Ik heb toch meestal wel even nodig om te herstellen. Daarnaast is er altijd wat finger food en snacks.
Vervolgens wordt “Circle” belegd waarin de loop besproken wordt, waarin de loop op een ludieke manier besproken wordt. Er worden dan een aantal mensen naar voren gehaald waarbij deze mensen er dan worden “aangesproken” op wat ze gedaan hebben. De eerste keer dat ik meeliep was ik meteen het welbekende haasje omdat ik met een i-pod opliep. Vervolgens krijg je dan een glas bier en dat moet je dan leegdrinken.
Anderen dingen waarvoor je veelal naar voren gehaald kunt worden zijn afsnijden, het dragen van schone (lees nieuwe) hardloopschoenen, onjuiste kleding (hashers lopen in hashkleding (hash-shirts)), etc. Het hangt er veelal een beetje vanaf van degene die de “Circle” leidt en wat deze persoon verteld wordt wat er gebeurd is.
Na de Circle is er nog meer drank (bier) en een buffet. Vaak wordt de avond nog ergens afgesloten in een bar.
Het heeft misschien iets studentikoos-achtigs, maar het is wel erg gezellig. De Hash waar ik lid van ben is de Seletar Hash House Harriers. Dit is een vrij gemengde groep met zowel Aziaten, Amerikanen als Europeanen. Hash’es heb je verder in verschillende categorien (men-only, women-only en mixed). De Seletar Hash House Harriers is een men-only. Het hoeft denk ik verder geen verdere uitleg dat zodra de inname van alcohol bij een aantal mensen toeneemt ook het aantal “mannelijke” grappen toeneemt. Daarnaast is gewoon erg leuk om een aantal Aziaten die normaliter erg rustig zijn en ook zo overkomen helemaal uit hun dak te zien gaan na een paar biertjes.
Voor meer info zie onder andere:
http://seletar.hash.org.sg/newindex.html
Via via ben ik toen in contact gekomen met een Nederlander die aan “hashing” doet hier en die heeft me vervolgens bij de groep waar hij lid van is geintroduceerd.
Hashing is ontstaan in Kuala Lumpur in 1938 toen een groep Britse officieren besloot samen te komen op maandagavonden om te gaan hardlopen volgens het Britse principe “Paper Chase” of Hare and Hounds” om de zichzelf te ontdoen van de “afvalstoffen” van het weekend.
De hash run wordt gelegd voor een groep, normaliter aangeduid als het “Pack” of de “Hounds”, die een route (“Trail”) volgen die uitgezet is door 2 of 3 andere individuen (“Hares”) van een bepaald startpunt naar een finishpunt. De gemiddelde afstand van een run bedraagt ongeveer tussen de 7 en 10 km.
De run wordt vooraf uitgezet en gemarkeerd door middel van merktekens meestal hoopjes bloem, kalk of toilet papier.
In Singapore heb je verschillende hash’es. Iedere avond loopt er een andere groep. Iedere groep heeft zijn vaste avond en start stipt om 18.00. Iedere groep rent ook iedere week op een andere locatie in Singapore. Daardoor krijg je een goed beeld van hoe mooi het land en de natuur is. Je moet namelijk niet bang zijn om vies te worden aangezien het niet allee asfalt is waar je overheen loopt.
Met enige regelmaat loop je echt door de jungle over smalle paadjes waarbij sloten niet gemeden worden.
Daarnaast heeft een hash zo zijn eigen regeltjes en gewoontes. Er worden namelijk verschillende tekens gebruikt. Je hebt zogenaamde T-checks en Circle-checks. Bij een T-check moet je terug in de richting waar je vandaan kwam en vervolgens zoeken naar een nieuw spoor. Bij een Circle check kan het eerstvolgende merkteken in alle richtingen liggen. Dit kan weleens tot leuke taferelen leiden als met name T-checks onderaan een heuvel of juist op de top gelegd worden, maar goed dat hoort er nu eenmaal bij.
De eerste lopers zijn meestal rond het uur weer binnen. Daarnaast is hashing vooral een sociaal gebeuren. Na de loop is drinken voor iedereen (bier, fris en water) en wat dan opvalt is dat een groot deel van de lopers meteen aan het bier gaat. Ik heb toch meestal wel even nodig om te herstellen. Daarnaast is er altijd wat finger food en snacks.
Vervolgens wordt “Circle” belegd waarin de loop besproken wordt, waarin de loop op een ludieke manier besproken wordt. Er worden dan een aantal mensen naar voren gehaald waarbij deze mensen er dan worden “aangesproken” op wat ze gedaan hebben. De eerste keer dat ik meeliep was ik meteen het welbekende haasje omdat ik met een i-pod opliep. Vervolgens krijg je dan een glas bier en dat moet je dan leegdrinken.
Anderen dingen waarvoor je veelal naar voren gehaald kunt worden zijn afsnijden, het dragen van schone (lees nieuwe) hardloopschoenen, onjuiste kleding (hashers lopen in hashkleding (hash-shirts)), etc. Het hangt er veelal een beetje vanaf van degene die de “Circle” leidt en wat deze persoon verteld wordt wat er gebeurd is.
Na de Circle is er nog meer drank (bier) en een buffet. Vaak wordt de avond nog ergens afgesloten in een bar.
Het heeft misschien iets studentikoos-achtigs, maar het is wel erg gezellig. De Hash waar ik lid van ben is de Seletar Hash House Harriers. Dit is een vrij gemengde groep met zowel Aziaten, Amerikanen als Europeanen. Hash’es heb je verder in verschillende categorien (men-only, women-only en mixed). De Seletar Hash House Harriers is een men-only. Het hoeft denk ik verder geen verdere uitleg dat zodra de inname van alcohol bij een aantal mensen toeneemt ook het aantal “mannelijke” grappen toeneemt. Daarnaast is gewoon erg leuk om een aantal Aziaten die normaliter erg rustig zijn en ook zo overkomen helemaal uit hun dak te zien gaan na een paar biertjes.
Voor meer info zie onder andere:
http://seletar.hash.org.sg/newindex.html
Sunday, May 24, 2009
Ho Chi Minh – Bintan - Sentosa
Aangezien er een lang weekend aan kwam besloten vakantieplannen te maken om eens wat meer van Azie te gaan zien. Via Lionair goedkope tickets gevonden naar Ho Chi Minh en vervolgens met wat hulp van Vietnamese collega’s een hotelletje gevonden om daar een korte vakantie te vieren (1 mei was namelijk een vrije dag hier). 30 april als extra dag vrijgenomen. Dus niet stond er aan in de weg om een leuke vakantie te hebben.
Zelf doe ik inmiddels redelijk wat werk voor Vietnam, maar aangezien 2 directe collega’s (de partner en een senior manager) er al veel meer voor gedaan hebben, mijn licht eens bij hen opgestoken voor enkele ideetjes.
Donderdag 30 april was het zo ver en om half 11 ’s ochtends zou het vliegtuig vertrekken naar Ho Chi Minh. Eenmaal aangekomen wilden we onze koffers inchecken, maar dat bleek nog geen sinecure. Er werd namelijk gevraagd waar ons visum was. Tja, dat hadden we dus niet en dan is het vrij snel einde verhaal.
Vietnam is namelijk een van de weinige landen hier in de regio wat geen “visa-on-arrival” systeem heeft. Normaliter in landen als Singapore, Maleisie, Indonesie, Thailand en nog een aantal andere landen, krijg je je visum of kun je het kopen bij de douane, meestal door het invullen van een of enkele formulieren. Echter voor Vietnam heb je een officieel visum nodig wat verstrekt is door de ambassade en dan is de incheckbali op het vliegveld niet het juiste moment om daar achter te komen.
Ik was met stomheid geslagen. Dus ik belde mijn directe collega op met de vraag of het inderdaad klopte, waarop hij niet verder kwam dan: I didn’t? Oh I’m so sorry. Well normally the secretary always takes care of it”. Tja dat is even slikken dan, zeker als je met hen uitgebreid over je plannen gesproken hebt.
Maar goed, geen visum betekent dus geen vlucht. Het gevaar is namelijk dat de Vietnamese douane je terugsturen en dan heeft de airline company een groot probleem omdat ze je zonder geldig visum hebben laten vertrekken en dat schijnt nogal gevoelig te liggen. Er viel dus ook niks te “regelen”.
Er werd een telefoonnummer van de ambassade gegeven met het vriendelijke verzoek alsnog het visum te gaan halen en dan kon tegen een zeer riante administratieve vergoeding de vlucht wel omgeboekt worden.
Beetje jammer was dat de ambassade voor visa maar tot 12.30 open is, het sowieso vaak enkele dagen duurt voor je een visum voor Vietnam krijgt en 30 april daarnaast een publieke feestdag in Vietnam is, dus de ambassade sowieso niet open is.
Vervolgens de adresgegevens van de Lionair customer service gekregen waar we een claim konden indienen voor een refund. Uiteindelijk daarheen gegaan en na een lang verhaal te hebben gedaan zou men er naar kijken. Eerst was men nog heel begripvol, maar men besloot met de legendarisch woorden: “but sir, it’s not our fault”. Dus het ligt nu ergens op een bureau van iemand in Indonesie die erover gaat beslissen, maar die niet te bereiken is. De zogenaamde vriendelijke en 2-talige customer service van Lionair is sowieso lastig te bereiken en ik vermoed dat 2-talig in dit geval Bahassa en Chinees betekent want ik heb ze een keer eerder geprobeerd te bellen, maar als men je verhaal in het Engels niet begrijpt, wordt de verbinding vrij snel verbroken.
Dus ik heb er een hard hoofd, maar binnenkort weet ik meer over hoe het afloopt met de mogelijke refund. De retourtickets waren een aanbieding. Dus daarvoor krijg je sowieso geen refund en voor de heen tickets geldt dat als je al een refund krijgt er eerst weer een riante administratieve vergoeding op ingehouden wordt. Blijkbaar moeten de luchtvaartmaatschappijen creatief zijn tegenwoordig.
Om toch wat leuks te kunnen doen de volgende dag besloten om naar Bintan te gaan. Dat gaat redelijk eenvoudig met de ferry vanaf Tanah Merah. Ik had er al een hart hoofd in, maar goed om geen spelbreker te zijn toch meegegaan. Toen we daar rond de middag aankwamen waren alle ferry’s die rond 2 uur zouden vertrekken al volgeboekt, maar we konden wel op de wachtlijst geplaatst worden (net als de 5 of 6 personen die voor mij in de rij stonden te verstaan werd gegeven). Anders zou het rond 4 uur worden, waarbij je in acht moet nemen dat het anderhalf uur varen is en de laatste ferry tegen 6 uur terug gaat. Dus de eerste vraag was of we een hotel geboekt hadden, wat dus niet het geval was. Dan heeft het ook niet zoveel zin om er alsnog een te gaan zoeken of boeken want het was nog steeds publiek feestdag. Dus alles op.Bintan zat ook vol.
Na deze teleurstelling, maar terug met de metro naar de andere kant van de stad naar Sentosa (het strand van Singapore). Singapore heeft namelijk niet echt een strand. Daarom is er een eilandje (Sentosa) waar men kunstmatig een strand met een aantal gezellige strandtenten heeft aangelegd. Erg leuk. Je moet een beetje door de tankers heen kijken die voor de kust liggen, maar het kan er verder heel gezellig zijn. Je kan er verder heerlijk brunchen voor een vast bedrag waarvoor je van 12 tot 4 onbeperkt kreeft en oesters kunt eten en allerlei andere lekkernijen met natuurlijk een “free flow of champagne”. Helaas kwamen we daar te laat voor, maar dat is zeker nog iets wat ik ga proberen hier.
Al met al waren de plannen dus groots, maar is het uiteindelijk kort bij huis toch nog een heel gezellig lang weekend geworden.
Zelf doe ik inmiddels redelijk wat werk voor Vietnam, maar aangezien 2 directe collega’s (de partner en een senior manager) er al veel meer voor gedaan hebben, mijn licht eens bij hen opgestoken voor enkele ideetjes.
Donderdag 30 april was het zo ver en om half 11 ’s ochtends zou het vliegtuig vertrekken naar Ho Chi Minh. Eenmaal aangekomen wilden we onze koffers inchecken, maar dat bleek nog geen sinecure. Er werd namelijk gevraagd waar ons visum was. Tja, dat hadden we dus niet en dan is het vrij snel einde verhaal.
Vietnam is namelijk een van de weinige landen hier in de regio wat geen “visa-on-arrival” systeem heeft. Normaliter in landen als Singapore, Maleisie, Indonesie, Thailand en nog een aantal andere landen, krijg je je visum of kun je het kopen bij de douane, meestal door het invullen van een of enkele formulieren. Echter voor Vietnam heb je een officieel visum nodig wat verstrekt is door de ambassade en dan is de incheckbali op het vliegveld niet het juiste moment om daar achter te komen.
Ik was met stomheid geslagen. Dus ik belde mijn directe collega op met de vraag of het inderdaad klopte, waarop hij niet verder kwam dan: I didn’t? Oh I’m so sorry. Well normally the secretary always takes care of it”. Tja dat is even slikken dan, zeker als je met hen uitgebreid over je plannen gesproken hebt.
Maar goed, geen visum betekent dus geen vlucht. Het gevaar is namelijk dat de Vietnamese douane je terugsturen en dan heeft de airline company een groot probleem omdat ze je zonder geldig visum hebben laten vertrekken en dat schijnt nogal gevoelig te liggen. Er viel dus ook niks te “regelen”.
Er werd een telefoonnummer van de ambassade gegeven met het vriendelijke verzoek alsnog het visum te gaan halen en dan kon tegen een zeer riante administratieve vergoeding de vlucht wel omgeboekt worden.
Beetje jammer was dat de ambassade voor visa maar tot 12.30 open is, het sowieso vaak enkele dagen duurt voor je een visum voor Vietnam krijgt en 30 april daarnaast een publieke feestdag in Vietnam is, dus de ambassade sowieso niet open is.
Vervolgens de adresgegevens van de Lionair customer service gekregen waar we een claim konden indienen voor een refund. Uiteindelijk daarheen gegaan en na een lang verhaal te hebben gedaan zou men er naar kijken. Eerst was men nog heel begripvol, maar men besloot met de legendarisch woorden: “but sir, it’s not our fault”. Dus het ligt nu ergens op een bureau van iemand in Indonesie die erover gaat beslissen, maar die niet te bereiken is. De zogenaamde vriendelijke en 2-talige customer service van Lionair is sowieso lastig te bereiken en ik vermoed dat 2-talig in dit geval Bahassa en Chinees betekent want ik heb ze een keer eerder geprobeerd te bellen, maar als men je verhaal in het Engels niet begrijpt, wordt de verbinding vrij snel verbroken.
Dus ik heb er een hard hoofd, maar binnenkort weet ik meer over hoe het afloopt met de mogelijke refund. De retourtickets waren een aanbieding. Dus daarvoor krijg je sowieso geen refund en voor de heen tickets geldt dat als je al een refund krijgt er eerst weer een riante administratieve vergoeding op ingehouden wordt. Blijkbaar moeten de luchtvaartmaatschappijen creatief zijn tegenwoordig.
Om toch wat leuks te kunnen doen de volgende dag besloten om naar Bintan te gaan. Dat gaat redelijk eenvoudig met de ferry vanaf Tanah Merah. Ik had er al een hart hoofd in, maar goed om geen spelbreker te zijn toch meegegaan. Toen we daar rond de middag aankwamen waren alle ferry’s die rond 2 uur zouden vertrekken al volgeboekt, maar we konden wel op de wachtlijst geplaatst worden (net als de 5 of 6 personen die voor mij in de rij stonden te verstaan werd gegeven). Anders zou het rond 4 uur worden, waarbij je in acht moet nemen dat het anderhalf uur varen is en de laatste ferry tegen 6 uur terug gaat. Dus de eerste vraag was of we een hotel geboekt hadden, wat dus niet het geval was. Dan heeft het ook niet zoveel zin om er alsnog een te gaan zoeken of boeken want het was nog steeds publiek feestdag. Dus alles op.Bintan zat ook vol.
Na deze teleurstelling, maar terug met de metro naar de andere kant van de stad naar Sentosa (het strand van Singapore). Singapore heeft namelijk niet echt een strand. Daarom is er een eilandje (Sentosa) waar men kunstmatig een strand met een aantal gezellige strandtenten heeft aangelegd. Erg leuk. Je moet een beetje door de tankers heen kijken die voor de kust liggen, maar het kan er verder heel gezellig zijn. Je kan er verder heerlijk brunchen voor een vast bedrag waarvoor je van 12 tot 4 onbeperkt kreeft en oesters kunt eten en allerlei andere lekkernijen met natuurlijk een “free flow of champagne”. Helaas kwamen we daar te laat voor, maar dat is zeker nog iets wat ik ga proberen hier.
Al met al waren de plannen dus groots, maar is het uiteindelijk kort bij huis toch nog een heel gezellig lang weekend geworden.
Saturday, May 2, 2009
Koninginnedag - Deel 3
Zoals ik al vertelde in mijn vorige post, woont de ambassadeur in mooie, doch rustige buurt en is er daar aan taxi’s geen overschot, wat betekent dat je er dus 1 moet bestellen of gebruik maken van de feiten en omstandigheden.
Er stond dus een taxi on-call (gereserveerd). Daar zijn dus met 5 mensen in gestapt waarbij er 1 zo handig was om te kijken welke naam er op het scherm van de chauffeur stond. Daar stond namelijk de naam van de persoon die de taxi gereserveerd had. Nadat hij de chauffeur overtuigd had dat hij de persoon in kwestie was (de persoon moest naar Changi airport) vertrokken vanaf het huis van de ambassadeur naar de Hollandse club, waar het nog enige overtuigingskracht kostte om hem daar een “tussenstop” te laten maken. Maar goed, volgens mij zag hij er achteraf ook de lol wel van in en vond hij het al lang best dat hij niet nog langer op de beste persoon hoefde te wachten.
Eenmaal bij de Hollandse Club aangekomen was alles weer oranje en kwamen we meteen een aantal bekenden tegen waarmee we aan de bar belanden. Er was ook volop gezellige muziek, eten en drinken (dit keer helaas wel tegen betaling), dus het was in no-time weer uitermate gezellig.
Er waren hier ook weer de bitterballen en jawel hier ook frikandellen. Dus deze maar geprobeerd, uiteindelijk krijg je namelijk toch een keer honger, maar dat was een beetje een jammerlijke aangelegenheid.
Blijkbaar is maken en frituren van een frikandel een kunst op zich, want deze waren droog, smakeloos en keihard en smaakten in de verste verte niet naar frikandellen zoals wij die in Nederland gewend zijn. Ik geloof ook niet dat ze gretig aftrek vonden.
Uiteindelijk na gezellig gefeest te hebben en heel wat bonnen later was het tegen een uur of 3.30 toch tijd om naar huis te gaan. Zondag was niet mijn allerbeste dag in Singapore (ik denk dat dat geen nadere uitleg behoeft), maar het was wederom erg gezellig.
Er stond dus een taxi on-call (gereserveerd). Daar zijn dus met 5 mensen in gestapt waarbij er 1 zo handig was om te kijken welke naam er op het scherm van de chauffeur stond. Daar stond namelijk de naam van de persoon die de taxi gereserveerd had. Nadat hij de chauffeur overtuigd had dat hij de persoon in kwestie was (de persoon moest naar Changi airport) vertrokken vanaf het huis van de ambassadeur naar de Hollandse club, waar het nog enige overtuigingskracht kostte om hem daar een “tussenstop” te laten maken. Maar goed, volgens mij zag hij er achteraf ook de lol wel van in en vond hij het al lang best dat hij niet nog langer op de beste persoon hoefde te wachten.
Eenmaal bij de Hollandse Club aangekomen was alles weer oranje en kwamen we meteen een aantal bekenden tegen waarmee we aan de bar belanden. Er was ook volop gezellige muziek, eten en drinken (dit keer helaas wel tegen betaling), dus het was in no-time weer uitermate gezellig.
Er waren hier ook weer de bitterballen en jawel hier ook frikandellen. Dus deze maar geprobeerd, uiteindelijk krijg je namelijk toch een keer honger, maar dat was een beetje een jammerlijke aangelegenheid.
Blijkbaar is maken en frituren van een frikandel een kunst op zich, want deze waren droog, smakeloos en keihard en smaakten in de verste verte niet naar frikandellen zoals wij die in Nederland gewend zijn. Ik geloof ook niet dat ze gretig aftrek vonden.
Uiteindelijk na gezellig gefeest te hebben en heel wat bonnen later was het tegen een uur of 3.30 toch tijd om naar huis te gaan. Zondag was niet mijn allerbeste dag in Singapore (ik denk dat dat geen nadere uitleg behoeft), maar het was wederom erg gezellig.
Koninginnedag - Deel 2
Zaterdag waren we helemaal klaar voor deel 2 van de koninginnedag festiviteiten. Alle Nederlanders waren uitgenodigd voor een hapje en een drankje bij de ambassadeur thuis.
Dus weer in het oranje, vervolgens in de taxi en op naar het huis van de ambassadeur. Ik was er al geweest voor lezing over de activiteiten van het WWF hier in de regio eerder die week, dus ik had enigszins een idee waar ik moest zijn. Dat is toch wel handig aangezien niet alle taxichauffeurs hier even goed de weg weten.
De ambassadeur woont in een zeer goede buurt en heeft daar een alleraardigst optrekje. Er zou daar een borrel zijn met hapjes van ongeveer 18.30 tot 21.30. De borrel werd goed gesponsord door Nederlandse bedrijven, dus we waren van alle gemakken voorzien. Zo was er overheerlijke haring, heineken bier, echte Nederlands kaas en niet te vergeten bitterballen. Dat was het enige minpuntje van de avond. De bitterballen smaakten ergens naar kokos of kaneel. De kans bestaat dat ze in een bepaalde olie gebakken zijn waar het door komt.
Er waren ook frikandellen besteld, maar die mochten het land niet in van de douane. Als reden werd gegeven dat men niet kon definieren wat er nu precies in een frikandel zit. Nu sta ik daar niet zo van te kijken, want volgens mij is dat nog steeds 1 van de best bewaarde geheimen. :-)
Ik moet toegeven de haring was overheerlijk en het was wederom een gezellig feestje. Zeker als alle drank en happen gratis zijn :-)
Tegen 21.30 was het dan ook tijd om naar het oranjebal te gaan op de Hollandse Club hier voor deel 3 van de koninginnedag festiviteiten.
Dus weer in het oranje, vervolgens in de taxi en op naar het huis van de ambassadeur. Ik was er al geweest voor lezing over de activiteiten van het WWF hier in de regio eerder die week, dus ik had enigszins een idee waar ik moest zijn. Dat is toch wel handig aangezien niet alle taxichauffeurs hier even goed de weg weten.
De ambassadeur woont in een zeer goede buurt en heeft daar een alleraardigst optrekje. Er zou daar een borrel zijn met hapjes van ongeveer 18.30 tot 21.30. De borrel werd goed gesponsord door Nederlandse bedrijven, dus we waren van alle gemakken voorzien. Zo was er overheerlijke haring, heineken bier, echte Nederlands kaas en niet te vergeten bitterballen. Dat was het enige minpuntje van de avond. De bitterballen smaakten ergens naar kokos of kaneel. De kans bestaat dat ze in een bepaalde olie gebakken zijn waar het door komt.
Er waren ook frikandellen besteld, maar die mochten het land niet in van de douane. Als reden werd gegeven dat men niet kon definieren wat er nu precies in een frikandel zit. Nu sta ik daar niet zo van te kijken, want volgens mij is dat nog steeds 1 van de best bewaarde geheimen. :-)
Ik moet toegeven de haring was overheerlijk en het was wederom een gezellig feestje. Zeker als alle drank en happen gratis zijn :-)
Tegen 21.30 was het dan ook tijd om naar het oranjebal te gaan op de Hollandse Club hier voor deel 3 van de koninginnedag festiviteiten.
Koninginnedag - Deel 1
Ook hier in Singapore wordt Koninginnedag gevierd en ik kan jullie vertellen, het was een uitermate gezellig feestje. De festiviteiten begonnen als op 23 april met “Koninginnenach @ Harry’s Bar”. Harry’s bar voor de mensen die het niet kennen is een keten van bars hier in Singapore waar veel Nederlanders gaan borrelen. Harry’s bar op Boat Quay en Harry’s, The Sail zijn zeer populair.
Koninginnenach @ Harry’s werd gevierd op Boat Quay en de gedachte was dat als je iets oranjes zou dragen je tussen 19.00 en 21.00 gratis bier zou krijjgen. Van een aantal mensen veel positieve verhalen gehoord, dus besloten toch maar eens te gaan kijken. We kregen zelfs een Chinese collega zo gek om iets oranjes aan te trekken en mee te gaan.
Aangekomen op Boat Quay was het 1 groot oranje mensenmassa. Gelukkig even omgekleed thuis en in het oranje. Meteen maar de bar opgezocht, maar daar was het redelijk druk. Dit was een mooie gelegenheid om onze Chinese collega iets van de Nederlandse cultuur mee te geven. Hem gevraagd om in de rij te gaan staan en bier te gaan halen. Alleen Singaporeans en Chinezen hebben een andere definitie van queue’en (in de rij staan) dan Nederlanders. Zij gaan allemaal netjes achter in de rij staan en wachten geduldig op hun beurt. En dat is nu net iets wat Nederlanders niet doen. Zeker niet als er gratis bier te krijgen is. Dus zelf maar mee aangeschoven in de rij en dan sta je met een beetje oud-Hollands duw- en trekwerk zo vooraan of zoals het beschaafder heet, je tactisch tussen de mensenmassa doorbewegen.
Het was een uitermate gezellige avond. Het gaat hier alleen wel iets harder met bier omdat alles per halve liter gaat, maar goed dat merk je vaak pas de volgende ochtend. Verdere hoogtepunten waren dat we nog met een Brit gesproken die vertelde dat hij heel verbaasd was omdat wij aan het feesten waren terwijl hij dacht te weten dat de koningin pas de week erop jarig zou zijn (Heel goed, een Brit met cultural awareness :-)). En dat het eigenlijk St George’s day was, wat een nationale feestdag is in de UK, maar dat de UK bar (naast Harry’s) helemaal leeg was. Tja blijkbaar weten Nederlanders nu eenmaal beter hoe ze in het buitenland een feestje moeten bouwen dan Britten.
Daarnaast was het een beetje sneu dat onze Chinese collega graag met de Nederlanders mee wilde drinken, maar de volgende dag ziek thuis was. Blijkbaar kunnen ze er toch niet zo goed tegen. Dit gaf in nieder geval moed voor de rest van de koninginnedag festiviteiten die nog gepland stonden.
Koninginnenach @ Harry’s werd gevierd op Boat Quay en de gedachte was dat als je iets oranjes zou dragen je tussen 19.00 en 21.00 gratis bier zou krijjgen. Van een aantal mensen veel positieve verhalen gehoord, dus besloten toch maar eens te gaan kijken. We kregen zelfs een Chinese collega zo gek om iets oranjes aan te trekken en mee te gaan.
Aangekomen op Boat Quay was het 1 groot oranje mensenmassa. Gelukkig even omgekleed thuis en in het oranje. Meteen maar de bar opgezocht, maar daar was het redelijk druk. Dit was een mooie gelegenheid om onze Chinese collega iets van de Nederlandse cultuur mee te geven. Hem gevraagd om in de rij te gaan staan en bier te gaan halen. Alleen Singaporeans en Chinezen hebben een andere definitie van queue’en (in de rij staan) dan Nederlanders. Zij gaan allemaal netjes achter in de rij staan en wachten geduldig op hun beurt. En dat is nu net iets wat Nederlanders niet doen. Zeker niet als er gratis bier te krijgen is. Dus zelf maar mee aangeschoven in de rij en dan sta je met een beetje oud-Hollands duw- en trekwerk zo vooraan of zoals het beschaafder heet, je tactisch tussen de mensenmassa doorbewegen.
Het was een uitermate gezellige avond. Het gaat hier alleen wel iets harder met bier omdat alles per halve liter gaat, maar goed dat merk je vaak pas de volgende ochtend. Verdere hoogtepunten waren dat we nog met een Brit gesproken die vertelde dat hij heel verbaasd was omdat wij aan het feesten waren terwijl hij dacht te weten dat de koningin pas de week erop jarig zou zijn (Heel goed, een Brit met cultural awareness :-)). En dat het eigenlijk St George’s day was, wat een nationale feestdag is in de UK, maar dat de UK bar (naast Harry’s) helemaal leeg was. Tja blijkbaar weten Nederlanders nu eenmaal beter hoe ze in het buitenland een feestje moeten bouwen dan Britten.
Daarnaast was het een beetje sneu dat onze Chinese collega graag met de Nederlanders mee wilde drinken, maar de volgende dag ziek thuis was. Blijkbaar kunnen ze er toch niet zo goed tegen. Dit gaf in nieder geval moed voor de rest van de koninginnedag festiviteiten die nog gepland stonden.
Subscribe to:
Posts (Atom)