Vietnam – Ho Chi Minh – Eerste dagen

De volgende dag opgestaan en lekker gaan ontbijten met uitzicht over Ho Chi Minh. Vervolgens, gezien het weer toch maar besloten om een taxi te pakken van het hotel naar kantoor. Weer een avontuur op zich.

Zoals eerder gezegd. Verkeersregels gelden hier niet. En in Vietnam rijdt men in tegenstelling tot Singapore weer “gewoon” aan de rechterkant van de weg. Dus toen mijn taxi links afging, ging hij eerst vrolijk een stukje tegen het verkeer in op de verkeerde rijbaan om vervolgens schuin over te steken naar de juiste rijbaan. Dit alles vrij rustig en niet harder dan 40 per uur en verrassend genoeg gaat het allemaal goed. Je rijdt gewoon om elkaar heen. Opgrote rotonde precies hetzelfde. Er wordt hier wat afgetoeterd om elkaar aan te geven op te letten en dat men ergens voorlangs gaat kruisen. Het maakt ook niet uit hoeveel verkeer er op de weg is, als er geen stoplichten staan, rij je gewoon de weg op en iedereen rijdt of om je heen of stopt. Na ritje van ongeveer 10 minuten (kosten minder dan 2 Euro, ik ga vaker met de taxi naar kantoor :-)) kwam ik bij kantoor aan. Het kantoorgebouw is niet groot en staat vanaf de straat gezien een beetje verscholen achter een hotel. Binnen kon ik meteen naar boven waar ik opgevangen werd door de Vietnamese collega’s.






Er was al een werkplek voor me leeggemaakt, maar ik had nog geen telefoon. Daar was goedkeuring van de partner voor nodig (ja, blijkbaar is het overal in Azie hetzelfde). En het brengen en installeren van een telefoon duurt dan ook gerust een dag.

Vanaf mijn werkplek kijk ik uit op de Saigon river (Saigon is de andere naam voor Ho Chi Minh), waar je aan de overkant nogal wat primitief in elkaar gezette optrekjes ziet aan de oevers van de rivier.






De collega’s zijn heel lief en behulpzaam. Ik wil graag nog naar een schoenenzaakje buiten het centrum. Dan wordt er meteen rondgevraagd wie daar in de buurt woont en die wordt dan aangewezen om mij daarheen te brengen. Ik moet toegeven gezien het niveau van het Engels van vele Vietnamezen is het geen overbodige luxe om een iemand die Vietnamees spreekt mee te nemen.

Na goed en wel geinstalleerd te zijn, was het tijd voor een bespreking. Waar mijn invulling in eerste instantie beperkt zou blijven to Ho Chi Minh wil de partner hier ook graag dat ik ondersteuning ga geven in Hanoi. Dus mogelijk zit ik volgende week in het vliegtuig naar Hanoi (toch anderhalf uur vliegen).

De partner had besloten om het team mee uit te nemen voor een lunch zodat ik kon kennis maken met een aantal van de teamleden. Meteen werd er aan 1 van de Vietnamezen gevraagd of zij tijd had (eigenlijk niet). Daarna werd een tweede gevraagd (die had eigenlijk ook geen tijd), maar ze moesten toch allebei mee. Er moesten namelijk Vietnamezen mee om te kunnen bestellen aangezien de partner zelf geen Vietnamees spreekt.

Na de lunch terug op kantoor was het tijd voor een bezoekje aan het toilet. Daar viel mijn mond weer open van verbazing. Zo’n fancy toilet had ik nog nooit gezien. Je kon de kracht van het water instellen waarmee er gespoeld werd en het toilet had zelfs een verwarmde toiletbril met een speciale stand voor dames en 1 voor de gevoelige huid. Dat lijkt me nu echt iets wat erg hard nodig is (een verwarmde toiletbril in een land waar het ongeveer het hele jaar door 25 graden of warmer is en in tegenstelling tot Singapore niet de hele dag de airco gillend hard aanstaat. Nadeel is wel dat Vietnamezen gemiddeld een stuk kleiner zijn en dus de toiletten voor mij zo laag zijn dat het ook niet echt comfortabel zit.

’s Avonds besloten dat het wel zinnig was om een Vietnamese mobiel (simkaart) aan te schaffen aangezien ik hier toch wel een paar weken zit. Dan wordt er meteen weer iemand opgetrommeld om voor mij een helm te regelen en iemand die met mij een mobiel gaat kopen. Vervolgens werd me dus een lift aangeboden door een collega die de stad erg goed kent. Dus wij met zijn 2’en op de scooter door de avondspits van Ho Chi Minh. Nu kan ik jullie vertellen dat dat een hele aparte ervaring is om bij een vrouwelijke collega van net 1 meter 60 en nog geen 50 kilo achter op de scooter te stappen en dan kris kras door het verkeer en er tegenin door de spits van Ho Chi Minh. Wonder boven wonder ging alles goed en heb ik mijn simkaart kunnen kopen. Daarna werd ik afgezet bij mijn hotel.

Even omgekleed en daarna met 2 andere collega’s gaan eten in een Koreaans restaurant. Koreaans is heel apart eten. Dat is meer barbeque’en aan tafel. Vervolgens vouw je het vlees in slablaadjes waarna we het in een sausje konden dippen. Daarna hebben we nog wat Kimchi (soep) gegeten met Koreaanse rijstwijn.

Daarna nog een rondje door de stad gelopen. Wat al snel opvalt in vergelijking met Singapore is dat er niet of nauwelijks hoogbouw is hier. De stad is rommelig en een stuk minder schoon. Overal in de stad wordt gebouwd, wat het er nog rommeliger opmaakt en het loopt qua ontwikkeling zeker 5-10 jaar achter op een stad als Singapore en waarschijnlijk nog wel meer. De politieke invloed van het communisme is ook heel duidelijk aanwezig.

Aan de andere kant is het ook weleens prettig om in een land te zijn waar er in heel het land (in ieder geval in Ho Chi Minh), maar 1 KFC (Kentucky Fried Chicken) is en 1 Pizza Hut (die pas vrij recent geopend is). Verder zijn er geen outlets van Mc Donalds, geen Burger King en geen Starbucks.

In tegenstelling tot Singapore, met name door het verkeer en de vele scooters en het chaotische verkeer is het wel een stad die qua gevoel veel meer leeft. Het is echt een land wat vooruit wil en zich wil ontwikkelen en wat zeker nog een paar inhaalslagen kan maken.

Vietnam – Ho Chi Minh – Aankomst

Na al redelijk wat werk voor de Vietnamese collega’s gedaan te hebben vanuit Singapore kwam tijdens mijn verblijf in Nederland een mail binnen van mijn baas uit Singapore. De collega’s in Vietnam hadden redelijk wat projecten binnen gehaald en konden wel wat hulp lokaal gebruiken. Aan mij de vraag (meer mededeling) of ik naar Vietnam wilde gaan om hen te ondersteunen. Het zou initieel voor 4 weken zijn en daarna zou er geevalueerd worden waarbij er de mogelijk bestaat dat ik daarna nog een of meerdere keren voor een korte dan wel langere periode gevraagd wordt daarheen te gaan.

Na net mijn koffer uitgepakt te hebben van de reis naar Nederland zat ik zondagavond dus weer met mijn koffers in het vliegtuig naar Vietnam, Ho Chi Minh om precies te zijn. De vlucht met Singapore Airlines was alleszins aangenaam. De piloot was niet erg flauw met landen en zette het vliegtuig in 1 keer redelijk stevig aan de grond. Geen geschud van het vliegtuig, gewoon hard maar goed.

Dit was echt het teken dat mijn ontdekkingsreis door Vietnam (wat toch veel mensen meer als “echt” Azie gezien wordt dan Singapore) zou gaan beginnen. Gelukkig had ik deze keer wel een visum, dus alles zou als het goed is een stuk makkelijker moeten verlopen.

Na relatief eenvoudig door de immigration gekomen te zijn, was het tijd om de koffer op te halen. Voor het feit dat het een internationale luchthaven was, was het erg rustig aangezien het er toch veel van weg had dat wij het enige vliegtuig waren wat op dat deel van het vliegveld geland was.

Het duurde even voor mijn koffer er was, maar daar was het op naar het hotel. Ik had als tip meegekregen om alle adressen van plaatsen waar je heen wil op te (laten) schrijven in het Vietnamees aangezien het Engels van veel Vietnamesen niet heel erg goed is. Dat werd bij de taxi al snel duidelijk.

Je krijgt meteen allerlei taxi’s aangeboden. Toch maar besloten om er 1 bij de taxi standplaats te nemen. Deze vroeg USD 20 voor een ritje naar het hotel waarbij ik op voorhand vroeg om een bonnetje en aangaf dat ik met credit card wilde betalen aangezien ik geen Vietnamees geld op zak had. Hij gaf in zijn beste Engels aan dat dat kon. Niets bleek minder waar. Bij het verlaten van het vliegveld begon hij al te zeuren om geld om het parkeergeld te betalen. Gewoon voet bij stuk gehouden dat ik geen geld bij me had. Vervolgens heeft hij het zelf betaald. Wat me opviel is dat de meter niet meeliep. Dat is vaak meteen een teken dat je afgezet wordt.

Het verkeer is vergeleken met Singapore een complete chaos. Heel veel brommers op straat. De wegen zitten vol met kuilen en gaten en alles rijdt kris kras door elkaar. Na een ritje van een half uur door Ho Chi Minh stonden we dus bij het hotel voor de deur. Nu wilde ik dus met credit card betalen, maar dat ging dus niet. Dan gaan ze een heel moeilijk verhaal ophangen in slecht Engels dat je maar geld moet gaan halen in het hotel oid. Voet bij stuk gehouden dat ik het niet heb en uiteindelijk heb ik 20 Singapore dollar betaaald. Hij probeerde nog wel voor 30 Singapore dollar (wat ongeveer gelijk staat aan USD 20), maar daar heb ik niet aan toegegeven. Toen ik vroeg om een bonnetje om het te declareren, kreeg ik een blanco bonnetje en mocht ik het zelf invullen. :-)
De hotelkamer waar ik de komende tijd ga verblijven is niet groot, maar van alle gemakken voorzien. Na mijn spullen op de kamer gezet te hebben, besloot ik nog even de stad in te gaan in de hoop het kantoor te vinden waar ik zou gaan werken. Gewapend met een plattegrond en wat uitleg van het hotelpersoneel op stap gegaan.

Al snel viel ik van de ene verbazing in de andere. Vlakbij het hotel ligt een markt met een aantal etenskraampjes. Ook hier leven heel veel mensen op straat. En als ze het niet drukken hebben zitten ze op hun brommertje of een stoel, waar ze ook gerust in liggen te slapen om 9 uur ’s avonds midden op het trottoir.

Daarna moest ik een 5 baans rotonde oversteken. Dat is toch best lastig als het vrij druk is en er geen verkeerslichten zijn. Al snel bleek ook dat die niet echt nodig zijn in Vietnam. Niet houdt zich namelijk aan. Dus je stapt gewoon de zebra op en begint met oversteken en als een wonder gaat alles goed. Niet dat er iemand stopt voor je maar ze rijden allemaal heel netjes om je heen. Na een half uurtje wandelen had ik het kantoor gevonden. Vervolgens via een andere routen teruggelopen in de hoop dat dat korter was.

Onderweg naar huis nog langs een uitgaansgebied gekomen met heel veel loungebars. Grappig is dan om te zien dat daar minimaal 5-10 vrouwen buiten staan om je binnen te praten of ze zitten binnen op een bankje. Ik heb sterk de indruk dat het iets andere loungebars zijn dan dat de indruk die mensen kunnen hebben van een loungebar.

Teruggelopen naar het hotel. Daar nog genoten van het fruit en de kokosnoot die me aangeboden werden door het hotel en vervolgens gaan slapen.

Back Home

Vrijdag 19 juni stond al een tijdje in mijn agenda genoteerd. Dat was immers de dag dat ik voor het eerst sinds ik in Singapore aangekomen ben terug zou gaan naar Nederland.

Na een vlucht die niet zo goed begon door voornamelijk minder beschaafde landgenoten in het vliegtuig en krijsende baby’s, ging het eigenlijk vrij goed en heb ik redelijk kunnen slapen.

Eenmaal aangekomen op Schiphol zou ik opgehaald worden door mijn vader. Het was erg leuk dat juist hij mij op kwam halen aangezien hij er in maart niet bij kon zijn toen mijn moeder en zusje overkwamen naar Singapore. We hadden dan ook genoeg om bij te praten waardoor de tijd voorbij vloog en we zo thuis waren.

Daar was een groot deel al in gereedheid gebracht voor de verjaardagsbarbeque. Eerst gezellig bijgepraat, wat gedronken en daarna geholpen met de laatste voorbereidingen (ophalen van het eten en de barbeque zelf).

Tegen 17.00 kwamen de eerste gasten. Het was meteen gezellig en het eten was heerlijk. Na goed gegeten te hebben en een paar biertjes ben ik rond middernacht naar bed gegaan. Zondag hebben we de rest van het eten opgemaakt en nog heerlijk nagepraat en kwamen de eerste vrienden kijken.

Maandag heerlijk op het terras gezeten en geschrokken (in positieve zin) van de prijzen die je hier betaalt voor een biertje. Na een paar biertjes kon ik het niet laten en ben ik ouderwets een broodje Doner gaan halen. Dat is iets wat ik hier nl nog niet heb kunnen vinden en eerlijk is eerlijk Chicken Rice is niet hetgene waar je je op verheugd na een avondje stappen. :-)

Inmiddels had ik ook al genoten van heerlijke oude kaas, oer-hollandse gehaktballen en niet te vergeten een frikandel.

Dinsdag ben ik op bezoek gegaan bij de collega’s van Ernst & Young in Amsterdam, waarbij het uitzicht vanuit de kamer die ik had weer bepaalde herinneringen naar boven bracht. Daarna nog een kort bezoek gebracht aan de oud collega’s van Meijburg in Amstelveen gebracht en nog een biertje gedronken op terras van de good-old Dixie. Het was erg leuk om mijn oud-collega’s weer te zien. Daarna nog even op bezoek bij een vriend in Amsterdam om vervolgens weer huiswaarts te keren.

Woensdag stond er een heerlijke lunch in Belgie op het programma met een oud collega. Heerlijk om eens goed te tafelen met een goed glas wijn en herinneringen op te halen.

’s Avonds stond het klapstukje gepland. De “mannenavond”. Met een klein doch zeer selectief gezelschap van vrienden was het erg gezellig om een biertje te drinken en bij te praten.

Donderdag een relatief rustige dag gehad. Vrijdag nog even naar de universiteit geweest en ’s avonds weer het terras op met vrienden. Deze keer was de groep iets groter dan woensdag dus heb ik ook een aantal andere vrienden nog gezien.

Zaterdag na inmiddels weer verschillende keren auto gereden te hebben nog een stukje motor gereden wat heerlijk was.

’s Avonds nog een barbeque die weer helemaal top was en zondag was het al weer tijd om terug te gaan.

Het was een topweek. Het is jammer dat het niet helemaal zo gelopen is als ik gepland en gehoopt had, maar ik wil iedereen bedanken die eraan bijgedragen hebben om er zo’n mooie week van te maken.

Een speciaal bedankje hier voor mijn ouders, zusje en Gilles die mij opgevangen hebben en echt alles in het werk gesteld hebben om mijn verblijf zo aangenaam mogelijk te maken. Daarnaast natuurlijk aan mijn vrienden en familie die tijd vrij hebben willen maken om al mijn verhalen over Singapore aan te horen :-)

Inmiddels ben ik weer terug in Singapore en staan er weer nieuwe uitdagingen voor mij te wachten hier, maar daarover meer in een volgende update.

Wharton op bezoek in Singapore

Eind mei was het zo ver. De tweede bezoeker zou naar Singapore komen. Een goede vriendin van mij die tot voor kort woonde en werkte in New York volgt nu een MBA op Wharton. De laatste 2 weken van mij en de eerste paar dagen van juni waren gepland voor een studietrip waarbij een groep van ongeveer 40 studenten een deel van Zuid Oost Azie zou bezoeken (o.a. Thailand, Vietnam, Indonesie en Singapore), waarbij mij gevraagd werd om een deel van het gezelschap rond te leiden.

Ik woonde er toen tenslotte al 4,5 maand dus ik werd geacht de stad en alle leuke plekjes goed te kennen. Na wat over en weer mailen en suggesties met betrekking tot wat men wilde doen en zien afgesproken bij hun hotel en redelijk ad hoc uiteindelijk besloten waar we heen zouden gaan. Uiteindelijk een groepje van een man of 10 opgetrommeld die wel heel erg graag echt “lokaal” wilden gaan eten.

Dus vanaf Orchard in de metro gestapt en op naar Lau Pa Sat (de foodcourt hier om de hoek waar ik woon). Toen kwamen er al een beetje rare gezichten. Blijkbaar hebben heel veel mensen die op die school zitten een tijd bij een bank of een andere financiele instelling gewerkt waar ze goed verdiend hebben en dan is het voor Amerikanen bijna ondenkbaar om de metro te pakken. Waar heb je anders taxi’s voor? :-)

Bij een MBA draait alles om groepswerk en onderlinge overeenstemming. Dus bij Lau Pa Sat aangekomen, moest er dus besloten worden wie wat wilde eten. Na een kwartier van overleg had er nog niemand eten en heeft een deel uiteindelijk maar wat voor zichzelf besteld, wat op zich erg amusant was om te zien.

Daarna heb ik ze meegenomen naar de Screening Room (een bar op Club Street met een mooi dakterras). Het is ongeveer 10 minuutjes lopen van Lau Pa Sat en onderweg kun je mooi wat van de stad zien (stukje skyline, het central business district en China Town). Dat was blijkbaar ook niet zo’n goed idee. Amerikanen houden nu eenmaal ook niet van lopen. Er schijnt een gezegde zijn dat als een Amerikaan 2 blocks (in Amerikaanse steden is alles vierkant en zijn alle straten “blocks”) verderop moet zijn hij of zij het nog wel wil overwegen om te lopen maar dat er voor 3 blocks toch echt een taxi gepakt wordt.

Daar aangekomen op het dakterras is het uitzicht erg mooi over een deel van de stad. Ik heb nog geopperd aangezien drank in Singapore niet goedkoop is of ze wilden overwegen om bijvoorbeeld geld uit te leggen samen of ieder voor zich in plaats van rondjes geven, maar we stonden nog niet aan de bar of de credit cards vlogen al over en weer. De Amerikaanse credit card cultuur blijft merkwaardig of alle studenten daar hebben gewoon te veel geld. Ik probeer er nog steeds achter te komen wat het nu is. :-)

Daarna terug naar de Butter Factory (gelegen aan de Fullerton Pier) wat weer vlak bij mijn appartement is. Lopen was duidelijk geen optie deze keer. Dus met zijn allen in 2 taxi’s en naar de club. Helaas kwamen daar een paar mensen niet binnen (slippers mag nu eenmaal niet in sommige clubs).

Na lang praten (er zaten blijkbaar studiegenoten binnen, maar men kon ze niet bereiken) en niet iedereen had zin om entree te betalen (vrouwen mochten gratis binnen, maar voor mannen gold een entree van omgerekend 15 Euro. Nadat enkele dames naar binnen waren gegaan en met niet al te positieve verhalen over de sfeer terugkwamen zijn we doorgegaan naar Clarke Quay. Dit keer wel te voet omdat het in het verlegde van Boat Quay (ook allerlei leuke barretejes) ligt en dat weer in het verlengde van de Fullerton Pier ligt. Daar aangekomen hebben we nog een paar drankjes gedaan. Vervolgens toen het daar rustiger werd, wilden er een aantal nog naar een ander uitgaansgebied. Ik heb ze begeleid naar de taxi’s en tegen de taxi chauffeur uitgelegd waar ze heen wilden. Vervolgens zijn ze vertrokken en ben ik naar huis gegaan om te gaan slapen. De volgende dag moest ik ze weer rondleiden maar natuurlijk wel gewoon werken.

De tweede avond hoorde ik dat de mensen die nog naar dat uitgaansgebied geweest waren het erg gezellig gehad hebben. We zijn toen met een paar mensen naar Villa Bali geweest. Enkele foto’s van Villa Bali kunnen jullie zonder bij het verhaal over mijn verjaardag. Daar heerlijk gegeten en een paar wijntjes gedronken. Vervolgens terug naar Clarke Quay om een laatste drankje te doen en ze daar weer op de taxi gezet terug naar hun hotel. Vrijdag zijn ze in de loop van de dag vertrokken naar Bali voor een lang weekend vakantie op Bali waarna ze doorgegaan zijn naar Jakarta. Ik had de uitnodiging om mee te gaan, maar die heb ik maar aan me voorbij laten gaan.

Het waren twee erg leuke avonden. Zeker gezien de duidelijke en meer subtiele cultuurverschillen tussen Amerikanen, European en Aziaten. Daarnaast was het erg leuk om na dik een jaar weer bijgepraat te hebben en ik ben zeer benieuwd naar de overige verhalen van de studietrip.

Hashing

In eerste instantie heb ik redelijk wat binnen gesport in de sportschool die bij het appartementencomplex hoort, maar na een tijdje gaat lopen op de loopband toch best wel vervelen.

Via via ben ik toen in contact gekomen met een Nederlander die aan “hashing” doet hier en die heeft me vervolgens bij de groep waar hij lid van is geintroduceerd.

Hashing is ontstaan in Kuala Lumpur in 1938 toen een groep Britse officieren besloot samen te komen op maandagavonden om te gaan hardlopen volgens het Britse principe “Paper Chase” of Hare and Hounds” om de zichzelf te ontdoen van de “afvalstoffen” van het weekend.

De hash run wordt gelegd voor een groep, normaliter aangeduid als het “Pack” of de “Hounds”, die een route (“Trail”) volgen die uitgezet is door 2 of 3 andere individuen (“Hares”) van een bepaald startpunt naar een finishpunt. De gemiddelde afstand van een run bedraagt ongeveer tussen de 7 en 10 km.

De run wordt vooraf uitgezet en gemarkeerd door middel van merktekens meestal hoopjes bloem, kalk of toilet papier.

In Singapore heb je verschillende hash’es. Iedere avond loopt er een andere groep. Iedere groep heeft zijn vaste avond en start stipt om 18.00. Iedere groep rent ook iedere week op een andere locatie in Singapore. Daardoor krijg je een goed beeld van hoe mooi het land en de natuur is. Je moet namelijk niet bang zijn om vies te worden aangezien het niet allee asfalt is waar je overheen loopt.

Met enige regelmaat loop je echt door de jungle over smalle paadjes waarbij sloten niet gemeden worden.

Daarnaast heeft een hash zo zijn eigen regeltjes en gewoontes. Er worden namelijk verschillende tekens gebruikt. Je hebt zogenaamde T-checks en Circle-checks. Bij een T-check moet je terug in de richting waar je vandaan kwam en vervolgens zoeken naar een nieuw spoor. Bij een Circle check kan het eerstvolgende merkteken in alle richtingen liggen. Dit kan weleens tot leuke taferelen leiden als met name T-checks onderaan een heuvel of juist op de top gelegd worden, maar goed dat hoort er nu eenmaal bij.

De eerste lopers zijn meestal rond het uur weer binnen. Daarnaast is hashing vooral een sociaal gebeuren. Na de loop is drinken voor iedereen (bier, fris en water) en wat dan opvalt is dat een groot deel van de lopers meteen aan het bier gaat. Ik heb toch meestal wel even nodig om te herstellen. Daarnaast is er altijd wat finger food en snacks.

Vervolgens wordt “Circle” belegd waarin de loop besproken wordt, waarin de loop op een ludieke manier besproken wordt. Er worden dan een aantal mensen naar voren gehaald waarbij deze mensen er dan worden “aangesproken” op wat ze gedaan hebben. De eerste keer dat ik meeliep was ik meteen het welbekende haasje omdat ik met een i-pod opliep. Vervolgens krijg je dan een glas bier en dat moet je dan leegdrinken.

Anderen dingen waarvoor je veelal naar voren gehaald kunt worden zijn afsnijden, het dragen van schone (lees nieuwe) hardloopschoenen, onjuiste kleding (hashers lopen in hashkleding (hash-shirts)), etc. Het hangt er veelal een beetje vanaf van degene die de “Circle” leidt en wat deze persoon verteld wordt wat er gebeurd is.

Na de Circle is er nog meer drank (bier) en een buffet. Vaak wordt de avond nog ergens afgesloten in een bar.

Het heeft misschien iets studentikoos-achtigs, maar het is wel erg gezellig. De Hash waar ik lid van ben is de Seletar Hash House Harriers. Dit is een vrij gemengde groep met zowel Aziaten, Amerikanen als Europeanen. Hash’es heb je verder in verschillende categorien (men-only, women-only en mixed). De Seletar Hash House Harriers is een men-only. Het hoeft denk ik verder geen verdere uitleg dat zodra de inname van alcohol bij een aantal mensen toeneemt ook het aantal “mannelijke” grappen toeneemt. Daarnaast is gewoon erg leuk om een aantal Aziaten die normaliter erg rustig zijn en ook zo overkomen helemaal uit hun dak te zien gaan na een paar biertjes.

Voor meer info zie onder andere:
http://seletar.hash.org.sg/newindex.html

Ho Chi Minh – Bintan - Sentosa

Aangezien er een lang weekend aan kwam besloten vakantieplannen te maken om eens wat meer van Azie te gaan zien. Via Lionair goedkope tickets gevonden naar Ho Chi Minh en vervolgens met wat hulp van Vietnamese collega’s een hotelletje gevonden om daar een korte vakantie te vieren (1 mei was namelijk een vrije dag hier). 30 april als extra dag vrijgenomen. Dus niet stond er aan in de weg om een leuke vakantie te hebben.

Zelf doe ik inmiddels redelijk wat werk voor Vietnam, maar aangezien 2 directe collega’s (de partner en een senior manager) er al veel meer voor gedaan hebben, mijn licht eens bij hen opgestoken voor enkele ideetjes.

Donderdag 30 april was het zo ver en om half 11 ’s ochtends zou het vliegtuig vertrekken naar Ho Chi Minh. Eenmaal aangekomen wilden we onze koffers inchecken, maar dat bleek nog geen sinecure. Er werd namelijk gevraagd waar ons visum was. Tja, dat hadden we dus niet en dan is het vrij snel einde verhaal.

Vietnam is namelijk een van de weinige landen hier in de regio wat geen “visa-on-arrival” systeem heeft. Normaliter in landen als Singapore, Maleisie, Indonesie, Thailand en nog een aantal andere landen, krijg je je visum of kun je het kopen bij de douane, meestal door het invullen van een of enkele formulieren. Echter voor Vietnam heb je een officieel visum nodig wat verstrekt is door de ambassade en dan is de incheckbali op het vliegveld niet het juiste moment om daar achter te komen.

Ik was met stomheid geslagen. Dus ik belde mijn directe collega op met de vraag of het inderdaad klopte, waarop hij niet verder kwam dan: I didn’t? Oh I’m so sorry. Well normally the secretary always takes care of it”. Tja dat is even slikken dan, zeker als je met hen uitgebreid over je plannen gesproken hebt.

Maar goed, geen visum betekent dus geen vlucht. Het gevaar is namelijk dat de Vietnamese douane je terugsturen en dan heeft de airline company een groot probleem omdat ze je zonder geldig visum hebben laten vertrekken en dat schijnt nogal gevoelig te liggen. Er viel dus ook niks te “regelen”.

Er werd een telefoonnummer van de ambassade gegeven met het vriendelijke verzoek alsnog het visum te gaan halen en dan kon tegen een zeer riante administratieve vergoeding de vlucht wel omgeboekt worden.
Beetje jammer was dat de ambassade voor visa maar tot 12.30 open is, het sowieso vaak enkele dagen duurt voor je een visum voor Vietnam krijgt en 30 april daarnaast een publieke feestdag in Vietnam is, dus de ambassade sowieso niet open is.

Vervolgens de adresgegevens van de Lionair customer service gekregen waar we een claim konden indienen voor een refund. Uiteindelijk daarheen gegaan en na een lang verhaal te hebben gedaan zou men er naar kijken. Eerst was men nog heel begripvol, maar men besloot met de legendarisch woorden: “but sir, it’s not our fault”. Dus het ligt nu ergens op een bureau van iemand in Indonesie die erover gaat beslissen, maar die niet te bereiken is. De zogenaamde vriendelijke en 2-talige customer service van Lionair is sowieso lastig te bereiken en ik vermoed dat 2-talig in dit geval Bahassa en Chinees betekent want ik heb ze een keer eerder geprobeerd te bellen, maar als men je verhaal in het Engels niet begrijpt, wordt de verbinding vrij snel verbroken.

Dus ik heb er een hard hoofd, maar binnenkort weet ik meer over hoe het afloopt met de mogelijke refund. De retourtickets waren een aanbieding. Dus daarvoor krijg je sowieso geen refund en voor de heen tickets geldt dat als je al een refund krijgt er eerst weer een riante administratieve vergoeding op ingehouden wordt. Blijkbaar moeten de luchtvaartmaatschappijen creatief zijn tegenwoordig.

Om toch wat leuks te kunnen doen de volgende dag besloten om naar Bintan te gaan. Dat gaat redelijk eenvoudig met de ferry vanaf Tanah Merah. Ik had er al een hart hoofd in, maar goed om geen spelbreker te zijn toch meegegaan. Toen we daar rond de middag aankwamen waren alle ferry’s die rond 2 uur zouden vertrekken al volgeboekt, maar we konden wel op de wachtlijst geplaatst worden (net als de 5 of 6 personen die voor mij in de rij stonden te verstaan werd gegeven). Anders zou het rond 4 uur worden, waarbij je in acht moet nemen dat het anderhalf uur varen is en de laatste ferry tegen 6 uur terug gaat. Dus de eerste vraag was of we een hotel geboekt hadden, wat dus niet het geval was. Dan heeft het ook niet zoveel zin om er alsnog een te gaan zoeken of boeken want het was nog steeds publiek feestdag. Dus alles op.Bintan zat ook vol.

Na deze teleurstelling, maar terug met de metro naar de andere kant van de stad naar Sentosa (het strand van Singapore). Singapore heeft namelijk niet echt een strand. Daarom is er een eilandje (Sentosa) waar men kunstmatig een strand met een aantal gezellige strandtenten heeft aangelegd. Erg leuk. Je moet een beetje door de tankers heen kijken die voor de kust liggen, maar het kan er verder heel gezellig zijn. Je kan er verder heerlijk brunchen voor een vast bedrag waarvoor je van 12 tot 4 onbeperkt kreeft en oesters kunt eten en allerlei andere lekkernijen met natuurlijk een “free flow of champagne”. Helaas kwamen we daar te laat voor, maar dat is zeker nog iets wat ik ga proberen hier.

Al met al waren de plannen dus groots, maar is het uiteindelijk kort bij huis toch nog een heel gezellig lang weekend geworden.

Koninginnedag - Deel 3

Zoals ik al vertelde in mijn vorige post, woont de ambassadeur in mooie, doch rustige buurt en is er daar aan taxi’s geen overschot, wat betekent dat je er dus 1 moet bestellen of gebruik maken van de feiten en omstandigheden.

Er stond dus een taxi on-call (gereserveerd). Daar zijn dus met 5 mensen in gestapt waarbij er 1 zo handig was om te kijken welke naam er op het scherm van de chauffeur stond. Daar stond namelijk de naam van de persoon die de taxi gereserveerd had. Nadat hij de chauffeur overtuigd had dat hij de persoon in kwestie was (de persoon moest naar Changi airport) vertrokken vanaf het huis van de ambassadeur naar de Hollandse club, waar het nog enige overtuigingskracht kostte om hem daar een “tussenstop” te laten maken. Maar goed, volgens mij zag hij er achteraf ook de lol wel van in en vond hij het al lang best dat hij niet nog langer op de beste persoon hoefde te wachten.

Eenmaal bij de Hollandse Club aangekomen was alles weer oranje en kwamen we meteen een aantal bekenden tegen waarmee we aan de bar belanden. Er was ook volop gezellige muziek, eten en drinken (dit keer helaas wel tegen betaling), dus het was in no-time weer uitermate gezellig.

Er waren hier ook weer de bitterballen en jawel hier ook frikandellen. Dus deze maar geprobeerd, uiteindelijk krijg je namelijk toch een keer honger, maar dat was een beetje een jammerlijke aangelegenheid.

Blijkbaar is maken en frituren van een frikandel een kunst op zich, want deze waren droog, smakeloos en keihard en smaakten in de verste verte niet naar frikandellen zoals wij die in Nederland gewend zijn. Ik geloof ook niet dat ze gretig aftrek vonden.

Uiteindelijk na gezellig gefeest te hebben en heel wat bonnen later was het tegen een uur of 3.30 toch tijd om naar huis te gaan. Zondag was niet mijn allerbeste dag in Singapore (ik denk dat dat geen nadere uitleg behoeft), maar het was wederom erg gezellig.