Sightseeing in Hanoi

Zondag uitgeslapen en ontbeten. Daarna wat stukken gereviewed. Deze moeten maandag aangepast worden en ik was er nog niet aan toegekomen om het tee doen. Dus dat was een mooie gelegenheid om het eten even te laten zakken.

Daarna de taxi gepakt naar het centrum en uitgestapt bij 1 van de meren. Helaas had ik deze keer niet een gedetailleerde kaart met alle bezienswaardigheden erop, dus heb ik op een minikaartje van het hotel en mijn eigen instinct moeten vertrouwen.

Het verkeer blijf me wederom verbazen. Dat had ik deze week al eerder gehad op weg naar een clientbespreking. De hele straat stond vast. Wat was er gebeurd. Blijkbaar was er iets gebeurd tussen een van stadsbussen en een brommer wat nogal hoog was opgelopen. De chauffeur van de bus en de bestuurder van de brommer besloten in ieder geval om het openlijk op midden op een van de drukste straten van Hanoi maar even letterlijk uit te vechten. Dat er een hele bus met passagiers zonder chauffeur staat te wachten is dan van minder belang. Dat er daarachter een hele file staat is nog van veel minder belang.

En wat doen Vietnamezen als hun weghelft vaststaat. Dan pakken ze de eerste baan van de tegenliggers en als die dan ook vaststaat wordt er nog een baan van de tegenliggers geannexeerd. Dus in no-time stond zo goed als alles vast. Zondag idem dito. Weer een confrontatie tussen een brommer en een buschauffeur. Deze keer bleef het gelukkig bij een woordenwisseling en bleef de chauffeur in de bus.

De stad op zich is heel apart en ik kan er moelijk grip op krijgen. Het is heel erg uitgesrekt en zonder goede kaart is het moeilijk om alle bezienswaardigheden te vinden. Voor mijn gevoel ben ik zover mogelijk richting de rivier gelopen. Daarvoor moest ik eerst de “snelweg” die door Hanoi loopt oversteken. Daarna liep ik vast in een woonwijk. De wijk was heel oud en de straatjes waren heel smal. Dus de “snelweg” maar weer terug overgestoken en nog wat rondgeloppen in de stad.

Vervolgens de laatste kilometers teruggelopen naar het hotel en nog wat van de stad en de hectiek opgesnoven. Daarna eenvoudig maar lekker gegeten, heerlijk gedoucht en tijdgemaakt om mijn ervaring van deze week vast te leggen.

Old Hanoi

Old Hanoi

De ingang naar een Chinese tuin

De poort van de Chinese tuin

Een tempeltje bij de ingang van de Chinese tuin

Hashing in Hanoi

Na even gezocht te hebben op internet wat er aan hashing mogelijkheden in Hanoi waren, vond ik al vrij snel dat er 1 hash was in Hanoi en wel op zaterdag. Dus in de taxi naar de vertrekplaats waarom 14.00 stipt de bus zou vertrekken.

We vertrokken vanaf de Amerikaanse club. De bus was een of ander oud barrel met deuren die niet meer dicht gingen, maar goed het volstond.

Het leuke van Hash’en is dat je het overal kunt doen en dat het voornamelijk expats zijn die een excuus zoeken om bier te drinken, dus je komt vrij snel in contact met andere mensen. Al vrij snel onstond er in de bus een levendige discussie tussen een Duitser die al 20 jaar in Vietnam woont en lid was van de Hash, een Amerikaan die net een week hier was en les gaat geven op een school (IT) een andere Amerikaan uit San Francisco (oorspronkelijk een Welshman) die een aantal weken aan het rondreizen was in Azie en mijzelf. Het is meteen een mooie gelegenheid om wat meer te weten te komen over het land en de verhalen achter de mensen zelf.

Velen hebben namelijk een verhaal, een motivatie of een reden waarom ze hun thuisland verlaten hebben en de wijde wereld zijn gaan verkennen. In sommige verhalen herken je wat meer van jezelf dan in andere, maar het blijft altijd leuk om naar te luisteren. De verwachting was dat er ongeveer 100 man zou zijn, maar we kwamen niet verder dan een man of 35.

Het eerste deel van de hash was redelijk heuvelachtig en redelijk gevarieerd terrein met erg mooi uitzicht op sommige plaatsen. Ook hier is de hash gesplitst in een route voor de hardlopers en een route voor de wandelaars. De markering was een stuk beter dan in Ho Chi Minh. Halverwege was er een drinkstop, maar daar was de makering een beetje ongelukkig omdat deze bergop lag en halverwege de berg de wandelhash en de runnershash bij elkaar kwamen. Helaas hebben sommige lopers de markering van de wandelaars gevolgd in het laatste stuk. Dus moesten we gaan zoeken. Toen ik terugkwam was het grootste deel van de lopers al weer vertrokken. Dus stond ik daar met mijn goed fatsoen. Ik was ze gaan zoeken en nu hadden ze mij daar achtergelaten. De wandelaars waren er nog wel en er werd ons verteld (de 2 eerder genoemde Amerikanen waren er ook nog als lopers) dat de lopers een lus zouden maken en dan terug zouden komen op de plek waar de drinkstop was om vervolgens aan het laatste stuk te gaan beginnen. De verhalen waren gemengd. Enkelen van de wandelgroep hadden namelijk gezegd dat de lopers terug zouden komen, maar een iemand beweerde bij hoog en laag van niet. Het grappige is dat Aziaten onder elkaar dan ook niet heel subtiel zijn aangezien de een letterlijk tegen de ander zei dat ze haar mond moest houden aangezien ze er geen verstand van had. Over gezichtsverlies gesproken ;-).

Inmiddels was het redelijk geen regenen met onweer erbij dus we begonnen ons enigszins ongemakkelijk te voelen aangezien we echt in de “middle of nowhere” waren en er alleen wat Vietnamse kinderen om ons heen waren waar je ook niet ech teen gesprek mee kunt voeren maar waarvoor jij blijkaar een of andere attractie of bezienswaardigheid bent. Net toen we besloten hadden zelf alvast maar te gaan lopen in de richting waarvan we dachten dat we heen moesten kwam de eerste loper eraan. Hij liep echter ver vooruit want de rest van de groep was in de verste verte niet te bekennen.

Het tweede deel van hash was ook weer zeer gevarieerd en voerde ons langs rijstvelden, zandpaadjes en afgelegen huizen/dorpjes met wederom op sommige plekken een bijzonder mooi uitzicht.

Het mooiste moment van de hash is voor mij altijd als het einde in zicht is. Dan weet namelijk dat er heerlijk gekoeld drinken staat te wachten, wat na meer dan anderhalf hardlopen in deze condities (hoge temperatuur en luchtvochtigheid) echt heerlijk is. Na de run was er de gebruikelijke circle. Deze was nog iets beschaafder dan degene in Ho Chi Minh.

Terwijl we lekker van ons drankje stonden te genieten kwamen er ineens 2 Vietnamezen aangelopen waarvan er 1 flink bloedde (gat in zijn hoofd). Er werd beweerd dat het de buschauffeur was maar niemand scheen hem als zodanig te herkennen. Echter nietmand wilde hem aan zijn lot overlaten, dus de EHBO doos werd te voorschijn gehaald en de alles werd netjes schoongemaakt. Het bleek later inderdaad dat he de buschauffeur was. Blijkbaar had hij enkele biertjes gedronken terwijl wij gingen lopen waarna hij was gaan slapen in de bus. Blijkbaar is hij wakker geworden dan wel wakker geschrokken en zijn hoofd enorm gestoten want het was een redelijke wond.

Het klinkt bizar (en dat is het eigenlijk ook) een bus besturen, bier drinken, slapen en vervolgens de bus weer terugrijden. Slapen doen mensen hier overigens overal. Zelfs op de drukste wegen in de stad kunnen mensen of op een stoeltje op het trottoir of een geparkeerde scooter liggen te slapen. Je raakt er aan gewend na een tijdje.

Op de weg terug hadden we in de bus nog een hele levendige discussie over cricket. Tja je gaat rare dingen doen als je 4 weken op een hotelkamer zit er er buiten Vietnamese zenders niet veel anders op TV is dan cricket.

Het was een mooie afsluiting van een mooie run en een leuke zaterdag.

Rondleiding in Hanoi

Donderdagavond zou er een vriendin aankomen in Hanoi. Ze is Vietnamees en werkt zowel in Hanoi als Ho Chi Minh en had beloofd mij mee te nemen en mij een paar mooie plekjes in Hanoi te laten zien.

Ik zou een taxi pakken naar het hotel waar ze zou veblijven (Sofitel) en vandaaruit zouden we te voet naar het restaurant gaan aangezien het op loopafstand lag. Geen idee waarom maar een naam als Sofitel doet toch enigszins goedkoop aan maar toen ik daar aankwam bleek niets minder waar. Het Sofitel (Metropole) en het Hilton zijn veruit de beste hotels van Hanoi. Dat bleek ook wel toen ik even in de lobby zat te wachten.

In dit geval is het dan een voordeel om blank te zijn, want als blank persoon, kun je overal binnenlopen zonder dat er iemand vragen stelt. Het deed me wel een beetje denken aan de eerste hotelreservering die ik onder ogen kreeg voor mijn hotel in Ho Chi Minh een aantal weken geleden. Daar stond uitdrukkelijk op vermeld dat er geen Vietnamese dames op de kamer mochten zijn, tenzij je aan kunt tonen dat je getrouwd bent. Blijkbaar worden de hotels weleens gebruikt/misbruikt voor andere doeleinden.

De grappige tegenstelling in dit geval is dat ik als blank persoon ondergebracht wordt in een relatief goedkoop hotel terwijl de Vietnamese dame in het duurste hotel van de stad zat, maar aan mij werden geen vragen gesteld.

Het verschil tussen het Hilton en het Sofitel is dat het Sofitel klassieker is. Er zijn meer oude Franse elementen en invloeden te herkennen dan in het Hilton hotel.

Vanuit het hotel zijn we naar het restaurant gelopen (Club D’Oriental). We hadden een tafel in de wijnkelder en hebben daar echt heerlijk gegeten. We hadden een aantal gerechten met krab (soft shell), garnalen, rundvlees en kip. Het moest doorgaan voor Aziatisch/Vietnamees, maar ik begreep dat de smaak aangepast is aan wat Westerse mensen gewoon zijn. Blijkbaar indien de gerechten op de “echte” en originele Aziatische wijze bereid zouden worden is de smaak anders. Ik heb het voor waar aangenomen.

Op de weg terug heeft ze me nog een ander restaurant laten zien wat gerund werd door een vriendin van haar en net geopend was. Helaas was de bazin zelf er niet, maar we hebben even in het restaurant rondgekeken en daarna doorgegaan. De inrichting was heel erg klassiek, maar wel erg mooi. Helaas kon ik geen foto’s maken.

Daarna zijn we teruggegaan naar het hotel en hebben daar in de bar (Angelinas) nog een drankje gedaan. Het gerucht gaat dat Angelina Jolie (al dan niet met Brad Pitt) enkele keren geweest is (het schijnt zelfs dat ze de bar enkele keren voor privefeestjes afgehuurd hebben) en dat daarna de oorspronkelijke naam van de bar veranderd is in Angelina’s.

Daarna teruggegaan naar het hotel.

Vrijdag zou ze me nog meer van Hanoi laten zien. Aangezien mijn werk een beetje uitliep, besloten we maar meteen in het restaurant af te spreken. Het restaurant zou dichterbij mijn hotel moeten liggen dan het vorige, maar niets bleek minder waar. Taxichauffeurs zijn namelijk heel erg creatief. Het Hilton ligt namelijk vlakbij het Sofitel. Tijdens mijn eerste trip naar Vietnam had ik een afspraak in het Hilton en gaf de meter van de taxi aan dat het tussen de 5 en 5,5 km was. De rit naar het Sofitel was 7,5 kilometer. Blijkbaar had deze taxichauffeur een creatieve omweg. Aangezien ik er vanuit ging dat dit restaurant dichterbij zou zijn dan het vorige was ik dan ook erg verbaasd dat de meter van de taxi uiteindelijk meer dan 11 kilometer aangaf. Maar goed in discussie gaan met een taxichauffeur heeft geen zin aangezien het Engels erg gebrekkig is en daarnaast zijn taxi’s niet heel duur. 11 kilometer in de taxi duurt meer dan een half uur en kost je ongeveer 4 Euro. Het voordeel is wel dat je tijdens zo’n ritje redelijk wat van de stad kunt zien. Dus op zich is 4 euro voor een city tour dan op zich weer wel redelijk goedkoop :-).

Toen ik er aankwam had ik zo mijn bedenkingen, aangezien de straat een de buurt er niet echt geweldig uitzagen. Aan de andere kant leek het me sterk dat ze mee zou nemen naar een gemiddeld restaurant. Er was een special tafel voor ons gereserveerd. We hadden in de wijnkelder aan een privetafel. In de kamer was een bar geplaatst waar je met 4 personen aan kon zitten echt midden tussen de wijnflessen. We konden letterlijk uit de schappen de wijn uitzoeken die we wilden drinken bij het eten. Aangezien het best koel was in de kelder hingen er ook kimono’s die je aan kon trekken. Erg stijlvol.

Na het eten zijn we nog naar de Sunset bar geweest van het Intercontinental Westlake Hotel geweest. De bar lag vlakbij dus dat was een ideale gelegenheid. We liepen door het hotel wat aan het Westlake ligt door naar de bar. Het mooie van dit hotel is dat het deels opgebouwd is uit huizen waarin de kamers gelegen zijn. Deze huizen liggen allemaal in het water en zijn verbonden door middel van loopbruggen. Helaas was het al donker, dus de Sunset heb ik gemist, maar het beeld was erg mooi. Er zijn weleens moment waarvan je het gevoel hebt dat zo mooi zijn dat ze wel een tijdje bij zullen blijven. Het zou zo maar eens kunnen dat dit ook zo’n moment kan zijn. Het was gewoon onbeschrijfelijk mooi.

Wat me aan het einde van de avond niet verbaasde wat ze van allebei de locaties (zowel het Westlake als het restaurant de eigenaar/manager kent). Blijkbaar is Vietnam een groot land maar een klein wereldje.

Alles bij elkaar was het een hele mooie ervaring en heb ik hele mooie plekjes van Hanoi gezien die ik zelf nooit gevonden zou hebben.

Hanoi – De eerste dagen – deel 2

De tweede dag leek heel erg op de eerste dag. Aan het eind van de dag had ik twee uitnodigingen. Een om wat te gaan drinken en met 1 collega en 1 om met een grotere groep (waaronder een groep Vietnamese (ex) KPMG’ers) wat te gaan eten. Uiteindelijk besloten me aan te sluiten bij de groep. Had het adres gekregen van het restaurant, dus met de taxi erheen. Toen ik daar aan kwam, was er niemand van de collega’s. Bleek dat er eenzelfde restaurant hetzelfde nummer aan de andere kant van de straat gelegen was, waar ze zaten.

Deze keer was het minder exotisch en bleeft het bij beef op een steengrilplaat, pizza, pasta en frietes. Ik denk dat men vond dat er gecompenseerd moest worden voor de exotische gerechten van de avond ervoor.
Daarna nog naar een andere bar gereden om koffie en thee te drinken. Alleen de thee die je hier besteld is toch net even anders dan de thee die ik normaal gewend ben. Waar ik een kopje of een potje warme thee verwachtte kreeg ik een glas met een rietje, ijsblokjes en water, waarin 2 theezakjes bungelden.

Laten we het er maar op houden dat het self-made ice tea is.

De rest van de week ziet er goed uit. Morgen en overmorgen weer uitnodigingen, zaterdag hoop ik te kunnen hashen en zondag hoop ik of een excursie te kunnen boeken of iets van Hanoi zelf te kunnen zien.

Na het eten weer met dezelfde collega, aangezien die 2 straten verderop woont, terug naar het hotel gereden.


Het verkeer in Hanoi blijft me verbazen, maar goed dat is zo moeilijk uit te leggen als je dat zelf nog nooit ervaren hebt.

Hanoi – Eerste dagen

Nogmaals over de Vietnamese mensen geen kwaad woord. Ze zijn ontzettend vriendelijk en behulpzaam. In Hanoi nog meer dan in Ho Chi Minh. De eerste avond had ik nog voor mezelf en ben ik zelf wat gaan eten in een restaurantje in de buurt van het hotel. Heerlijk een simpel gerechtje met rijst, groenten en kip met cashew noten. Het was meer iets Thais dan iets Vietnamees, maar wel erg smakelijk.

De volgende dag begon het. Aangezien 2 collega’s mij de vorige keer dat ik in Hanoi was mee uit zouden nemen en dat er niet van gekomen was, besloot 1 van de 2 meteen de daad bij het woord te voegen en me mee te nemen voor een lunch. We gingen met zijn tweetjes naar een restaurantje waar ik eerder geluncht had (destijds met het team) wat voor mij heerlijk was aangezien ik daar een van mijn favoriete gerechten kon bestellen, Ga Rang Moui. Ga is kip en Moui betekent Salted. Het is kip gebakken in een korstje. Beetje zout, maar wel erg lekker (en zoals een aantal wel weten, heb ik niet zo’n probleem met zout eten ;-)).

Eenmaal terug op kantoor lag de volgende uitnodiging al klaar. Diezelfde avond diner. Of ik ergens allergisch voor was en of ik problemen met schildpad, slang, krokodil of schorpioen. Ik zag er de humor wel van in, maar zekerheidshalve toch maar subtiel aangegeven dat schorpioen niet bovenaan mijn lijstje stond. Ik dacht dat het wel met een sisser af zou lopen, maar niets bleek minder waar. ’s Avonds op zoek naar het restaurant. Ik stond in de straat bij het juiste nummer. Echter toen bleek dat de straat twee dezelfde nummers heeft en het restaurant waar ik moest zijn nog zo’n 700 meter verderop lag in dezelfde straat. Ik was al verbaasd dat ik mijn collega’s nergens zag. Gelukkig was er 1 in een taxi gestapt om me te komen halen.

In het restaurant aangekomen waren een aantal collega’s al begonnen met eten. Het hele idee van alle gerechten gelijk opdienen en iedereen tegelijk eten dat kent men hier niet echt. Zodra je je eten hebt, kun je beginnen. Anders wordt het toch maar koud en wie wie er nu iets kouds eten. Ik moet er wel bij opmerken dat in veel gevallen er verschillende gerechten besteld worden die je dan samen deelt en eet.

Een van de voorgerecht stond al op tafel. Ik had me voorgenomen om gewoon van alles wat te proberen. Het was wederom een Moui versie van iets, dus ik zag het al helemaal zitten, hopende dat het kip was. Alleen smaakte het toch net even anders. Bleek dat het toch shildpad was, maar goed blijkbaar kun je dus beter niet weten wat je eet. Met de meeste mensen die ik het verteld heb, ben ik geen dikke vrienden geworden, maar het smaakt redelijk ok. Mijn vader zou waarschijnlijk zeggen met frituren en saus kun je alles lekker maken, maar goed aangezien het toch besteld was, heb ik me niet laten kennen en het geprobeerd. Ik zou het zelf nooit bestellen, ook nu niett, maar het smaakt ok. Het is gewoon de gedachte die me ervan weerhoudt om het te doen. Daarom is het vaak beter van niks te weten.

Daarna kwam er nog een gerecht met gerookt varkensvlees wat heel apart van smaak was. Zeker met het sausje wat op tafel stond. Vietnamezen eten namelijk alles met sausjes en dan niet mayonnaise of ketchup, maar andere sausjes dan wel dressings. Wat hier veel gegeten wordt is bijvoorbeeld chilisaus die je in allerlei varianten van mild tot heel pittig hebt.

Iets anders wat je veel ziet hier is maggi met stukjes vers geknipte peper erin. Dat giet men dan veelal over de rijst. Beetje afhankelijk van hoeveel peper erin zit kan dat best pittig zijn. Heel eenvoudig maar best lekker. Bij het varkensvlees hoorde iets wat zurig smaakte. Het was iets met citroen/limoen, uiteraard pepers en nog 1 of 2 andere dingetjes. Smaakte erg goed bij het gerookte vlees.

Deze sausjes staan meetal in kleine schaaltjes/kommetjes op tafel waar je dan je vlees in kunt dopen. Bij grote stukken schroomt men ook niet om eerst te dopen, dan er een stuk af te bijten en het vervolgens weer in de saus te dopen. Misschien niet de meest smakelijke gedachten, maar hier redelijk normaal en geaccepteerd.

Na het varkensvlees kwam er het hoofdgerecht. Een warmhoudplaatje werd op tafel gezet met daarop een pan soep. Voor degene die bekend zijn met de Japanse en Koreaanse keuken, het had wat weg van Laksa en Kimchi. De soep bevatte een combinatie van groenten, tofu, groene banaan en vlees. En het vlees was, jullie raden het al, weer schildpad.

Ik heb me niet laten kennen en een stukje geprobeerd. Vond deze variant wat smakeloos en vooral erg vettig. Daarnaast vond ik de hele smaak van de soep niet zo, dus dat heb ik maar een beetje links laten liggen en met name nog wat groeten en varkensvlees gegeten.

Op tafel stonden ook 2 kannen. 1 met een rode drank en een andere met een groene drank. Er werd mij verteld dat dit een soort Vietnamese whiskey was. Aangezien het redelijk rumoerig was in het restaurant verstond ik maar de helft van wat men zei, maar ik begreep wel dat ik moest toasten een meedrinken.

Eerst de groene geprobeerd. Die was ok. Niets bijzonders. Voor whiskey vond ik het ook erg slap van smaak. Daarna de rode moeten proberen. Ik vond de drank an sich al niet echt lekker, maar goed aangezien ze zo hun best gedaan hadden, kon ik natuurlijk moeilijk “nee” zeggen. De rode was voor mij net zo smakeloos als de groene. Wat ik achter begreep was dat de rode kleur van de rode drank kwam door het schildpaddenbloed wat erin zat. Toen ik daar de dag later acher kwam was het even schrikken en slikken voor mij. Ik heb ook niet durven vragen waar de groene kleur dan vandaan komt ;-) Maar goed de collega’ dronken mee en ik was wel zo verstandig om hen eerst te laten drinken. Je weet namelijk nooit of iemand je wil neppen of niet.

Na het eten was het tijd om terug te gaan naar het hotel. Een collega was zo vriendelijk om mij een lift aan te bieden op de scooter. Alleen aangezien zij een stukje lichter was vroeg ze vriendelijk of ik niet wilde rijden op de scooter. Tja dan kun je natuurlijk geen nee zeggen. Dus ik zonder helm (dan ben je overigens niet de enige in Hanoi) op de scooter door de verkeerschaos van Hanoi. Tip test altijd eerst even de remmen. Dit meteen gedaan en dan schrik je wel even dat als je ze vol inknijpt en de scooter niet heel hard remt. Maar goed dan is het een kwestie van rustig rijden en goed opletten.

Aangezien mijn collega geen enorme van fan was van schildpad had ze niet zo heel veel gegeten, dus zijn we onderweg nog even gestopt bij een eetstalletje voor Pho (typisch Vietnamese noodle soep). Daarna was het tijd om terug te gaan naar het hotel om te gaan slapen.

Vietnam – deel 2 – Hanoi

Nadat ik teruggekomen was in Singapore was er al sprake van dat ik nog een keer terug zou gaan naar Hanoi. De bedoeling was dat ik 2 weken zou blijven in Singapore en daarna voor 2 weken terug zou gaan. Echter er waren al clientbesprekingen gepland voor een project voor een grote Koreaanse klant waar men mijn hulp goed bij kon gebruiken.

Dus dacht ik laat ik opperen of ik er miscchien heen moet vliegen om die meetings bij te wonen. Dan kon ik mooi erheen vliegen, een weekje blijven, een weekje in Singapore en dan nog 2 weken gaan. Alleen dat pakte niet zo uit zoals ik gehoopt.

Na wat heen en weer sms’en met mijn baas (verbazend wat hier allemaal per sms gaat) besloot hij dat het goed was dat ik de besprekingen bij zou wonen en dan maar meteen voor 2-3 weken zou blijven. Nu was ik er niet heel erg op gebrand om 3 weken te gaan, aangezien het leven in een hotel op zich niet verkeerd is, maar 3 weken zonder gym en zwembad gaat me redelijk op mijn zenuwen werken.

Maar goed aangezien hij vond dat ik moest gaan, heb ik het grootste deel van de zondag op kantoor doorgebracht om alles te regelen en maandag (wat een nationale feestdag was in Singapore) zat ik in het vliegtuig naar Hanoi om daar vervolgens op het kantoor te gaan werken.

Ik had deze keer uitdrukkelijk gevraagd om een hotel met een gym en een zwembad. Dat was lastig, want de enige 2 hotels waar men uit kan kiezen (alle hotels voor grote steden waar wij mogen overnachten zijn voor heel Azie vastgelegd). Dus daar moest van afgeweken worden. Als men ergens niet van houdt in Azie is het van ergens van afwijken of uitzonderingen. Maar goed, men had een hotel gevonden met de vraag of ik even wilde kijken of iets was en of ik een standard of een Deluxe kamer wilde. Nou daar begon het probleem al aangezien internet weer niet mee werkte.

Vriendelijk gevraagd of ik de PC van de secretaresse mocht gebruiken en gekozen voor de iets duurdere Deluxe kamer. Of ik dat dan wel even per email wilde bevestigen. Niemand wil hier namelijk ergens verantwoordelijkheid voor nemen. Immers als ik het mail, voeren zij alleen mijn beslissing uit. Een half uur later krijg ik een mailtje met daarin iets in de trend van: “overeenkomstig de policy hebben wij voor u een standaard kamer geboekt”. Het eerste wat in me op kwam was, waarom ze dan toch in hemelsnaam vragen aan mij wat voor kamer ikwil als ze toch alleen de goedkoopste boeken.

Maar goed ’s avonds maar besloten eens bij het zwembad en de gym te gaan kijken. Het zwembad is een farce en de gym is nog erger. Alle apparaten zijn al van ellende uit elkaar gevallen of staan op het punt om dat te doen als je ze aanraakt. Ik denk dat als mijn opa’s nog zouden leven zij zouden zeggen dat deze apparaten zelfs van voor hun tijd geweest zijn en dan toch het lef hebben om te adverteren dat je een geweldige gym hebt met topapparaten. Misschien is het top volgens Vietnamese standaarden. Ik heb geen idee. Vietnam heeft in ieder geval nog een lange weg te gaan op vele gebieden. De kamer is verder goed en netjes. Daar is niks op aan te merken.

De home trainer

De Loopband

Iets wat eens een loopband geweest moet zijn

Dit heeft iets weg van een cross trainer (langlauf apparaat)

De rest van de "top" gym

Een gunstige foto van een deel van het overdekte zwembad

Wat wel grappig is, zijn de dingen die je hier zit (dat geldt ook in mindere mate voor Singapore). In zwembaden (zowel hier als in mijn appartementencomplex) dat volwassenen elkaar leren zwemmen.

Wat overigens meer en meer opvalt is dat het verschil tussen arm en rijk in Vietnam echt giga groot is. Er is echt een hele generatie ontzettend rijk. Daarnaast is er een tweede generatie (vaak hebben de ouders door hard werken iets moois opgebouwd) die de waarde van het geld niet kent. Zij worden naar de beste buitenlandse universiteiten gestuurd en komen terug in een gespreid bed. Krijgen een zeer goed betaalde baan en hebben het daardoor relatief eenvoudig. Als je goed oplet zie je hele schokkende verschillen, zeker als het je lukt om wat contacten te leggen met Vietnamezen.

Het is in ieder geval leuk om weer terug te zijn. Zeker nu ik deze keer wat meer van Hanoi kan zien nadat ik vorige keer redelijk wat van Ho Chi Minh en omstreken heb kunnen zien.

Vertrouwen

Het is best opvallend en leerzaam hoeveel een uitzending je kan leren, met name over jezelf en de mensen om je heen. Het sleutelwoord in deze is vertrouwen. Vertrouwen is in essentie iets heel simpels en iets heel moois, maar het kan o zo broos en breekbaar zijn.

Dat besefte ik me pas toen ik ermee geconfronteerd werd. Dan is het goed te weten dat je een hele lieve familie hebt en een vriedengroep in Nederland waar je altijd op kunt bouwen.

Daarnaast geeft een secondment je de tijd om na te denken. Denken over wie je bent, waar je voor staat, waar je heen wil, wat je wil bereiken, hoe en op welke termijn, zowel prive als zakelijk. Dat kan best confronterend en soms ook frustrerend zijn. Aan de andere kant, het helpt wel enorm als je over dingen goed nagedacht hebt. Je komt er namelijk altijd sterker uit.

Om met een mooi gezegde af te sluiten, ik ben een ervaring rijker, maar een illusie armer.