Via mijn buurman ontving ik een uitnodiging voor “White Collar Boxing”. Aangezien ik altijd wel in ben voor iets nieuws, nam ik deze uitnodiging graag aan. Ik wist alleen op voorhand niet helemaal wat het was. Wat ik wel wist was dat de dresscode “black tie” was. Ik vond dat op zich wel een grappige tegenstelling: “white collar vs. black tie”.
Black tie evenementen zijn meestal liefdadigheidsevenementen. Zo ook dit evenement. Kort gezegd komt “white collar boxing” op het volgende neer. Blijkbaar zijn er voorafgaand aan het evenement selectiewedstrijden gehouden waarvoor iedereen zich op kon geven. Uit alle mensen die zich opgegeven hebben, zijn daarna op basis van oefenpartijtjes en gewichtsklasses 14 mensen geselecteerd. Deze mensen zijn vervolgens 4-6 maanden door professionele boxtrainers getraind om het vervolgens tegen de vooraf geselecteerde tegenstander (op basis van gewichtsklasse) op te nemen. De voorwaarde om deel te mogen nemen was echter wel dat men in het verleden op wedstrijdniveau de sport uitgeoefend heeft.
Het mooie van het evenement is dat alle deelnemers een baan hebben en dit dus naast hun werk doen. Het voordeel van het feit dat deze mensen werken, is dat de bedrijven waarvoor zij werken op basis van hun selectie het evenement sponsoren.
Ik had helaas de uitnodiging niet goed gelezen. Het evenement vond plaats in Suntec en ik had niet verder gelezen dan “Grand Ballroom”. De D&D van ons bedrijf vond ook plaats in de “Grand Ballroom” maar dan in het Raflles Convention Center (Swissotel). Nu liggen beide locaties op een steenworp afstand van elkaar. Het is een kwestie van de straat oversteken en 300-400 meter lopen, maar in een smoking met 30 graden als je al aan de late kant bent is lopen absoluut geen optie tenzij je als een spons aan wil komen. Dus weer in de taxi die me gevoelsmatig helemaal terugreed naar mijn appartement (het is veel eenrichtingsverkeer) en mij alle toeslagen (avondtoeslag, stadstoeslag, etc) liet betalen en op naar Suntec. Tja wie zijn billen brandt, moet maar op de blaren zitten.
Toen ik aankwam was ik mooi op tijd om nog even de handen van mijn tafelgenoten te schudden alvorens de eerste gang geserveerd werd. Achteraf dus eigenlijk wel een mooie staaltje timemanagement.
De avond vorderde gestaag en vervolgens kwam het moment waar iedereen op zat te wachten. De eerste van in total 8 boxwedstrijden (14 gedeeld door 2 is 7, maar er waren ook 2 wedstrijdboxers die het tegen elkaar opnamen voor een of andere titel als uitsmijter).
Grappig is iedere vechter zijn supporters had in de zaal en op basis van het gejuich kon je goed zien waar dat ongeveer in de zaal moest zijn. Sommige supporters leefden nogal erg mee met hun collega in de ring en gingen er helemaal in op. Dan is het bijna genant om te horen wat sommigen (ja zelfs vrouwen) reopen ter aanmoediging van hun collega. Zeker als je daarbij bedenkt dat sommigen werken voor zeer reputabele en bekende bedrijven met een enorm exposure.
Maar goed, volgens mij zei een Nederlandse coach ooit: “Voetbal is oorlog”. Bij voetbal mogen spelers elkaar niet fysiek te lijf gaan. Dus hoe kunnen we dan boxen het best typeren. Ik ben er in ieder geval nog niet uit.
We konden per wedstrijd wedden op de winnaar en het geld ging naar een goed doel. Daarnaast waren er verschillende voorwerpen die bij opbod geveild werden. Grappig was overigens ook dat het publiek voor het overgrote deel uit niet Aziaten bestond en de boxers waren dat eigenlijk ook. Niet daar iets uit af te leiden valt, maar het was wel een opvallende constatering.
Tegen het eind van de avond werd uit alle partijen de boxer van de avond gekozen en daarna gingen de lichten. Als bij klokslag was het feest ineens over en stroomden de mensen massaal weg. Heel apart. Je zou bijna denken dat mensen weggingen omdat er geen drank meer geschonken werd. Als afsluiting nog even naar Stereolab gegaan met enkele anderen om daar nog watt e drinken. Al met al een mooie avond, goed gezelschap en een leuk evenement. Mocht ik volgend jaar in de gelegenheid zijn, ga ik zeker een kijkje nemen, als gast wel te verstaan en niet als boxer. :-)
Monday, June 7, 2010
Tuesday, June 1, 2010
Hong Kong 7s
Het laatste weekend van mart stond in het teken van de Hong Kong Rugby 7s. Dit schijnt, naar ik begreep van mensen die er meer vanaf weten of er eerder geweest zijn, een van de meeste geweldige evenementen in de regio te zijn.
Mijn “broer” van mijn hardloopgroep was in december naar Hong Kong verhuisd, dus dit was tevens een mooie gelegenheid om hem eens op te zoeken en te zie hoe het met hem gaat. Hij bood spontaan de logeerkamer van zijn appartement aan, wat het natuurlijk net even gemakkelijker maakt.
De avond en week voor mijn vertrek waren vrij druk. De avond voor mijn vertrek nog gezellig geborreld met een paar mensen. Dat werd vrij laat (02.00). Daarna moest ik nog even langs kantoor omdat daar mijn telefoonoplader lag en toen naar huis om mijn koffer te pakken. Zoals de meesten inmiddels weten staat het appartementencomplex waar ik woon naast kantoor, dus ik was zo thuis. Nadat de koffer ingepakt was, was het ongeveer 04.00. Aangezien mijn vlucht om 6.50 zou vertrekken, maar besloten meteen door te gaan naar het vliegveld. Daar zat ik uiteindelijk rond 6.20 in het vliegtuig.
Besloot maar meteen te vragen om mijn lunchbox. Inderdaad. United Airlines is nu niet bepaald de maatschappij met het hoogste service level, maar goed de vliegtijden zijn gunstig en ze vliegen redelijk goedkoop en ze zijn een Star Alliance lid net als Singapore Airlines, dus goed voor de airmiles. Alleen een fatsoenlijke maaltijd op een 3.5 uur durende vlucht is te veel gevraagd.
Aangezien ik besloten had te proberen wat slaap in te halen, heb ik mijn lunchbox opgeborgen in het bagagevak. Daarna een pilletje genomen en het eerste wat ik daarna voelde was dat het vliegtuig nogal schudde. Toen ik 1 oog half open deed om te kijken wat er aan de hand was, hoorde ik de steward omroepen: “Welcome to Hong Kong International Airport”. Het laatste half uur voor de take off, taxi’en, take off en de hele vlucht zijn dus helemaal aan mij voorbij gegaan. Heerlijk geslapen. Tijdens het taxi’en naar de gate nog snel mijn broodje en fruithapje opgegeten en daarna was het tijd voor fun.
Het metrosysteem in Hong Kong is best aardig. Je hebt 1 metrolijn die je vanaf het vliegveld aansluiting biedt op het overige metronetwerk in Hong Kong. De eindhalte van deze lijn is Central. Dat is ook de halte waar mijn “broer” me op zou halen. Ter verduidelijking, ik heb geen echte broer, slechts 1 zus. Mijn “broer” en ik hebben elkaar ontmoet tijdens het hashen in Singapore en voor alle Aziaten leken wij dusdanig op elkaar dat wij als (tweeling)broers aangezien werden. Na een paar weken hebben we de poging opgegeven en zij we als “broers” verder gegaan.
Nadat we mijn spullen bij hem gedropt hadden zijn we gaan lunchen. De stad was al redelijk in rugbysfeer. Voor de 7s zouden beginnen was er namelijk al een ander toernooi bezig. Het is moeilijk voor te stellen, maar er zijn redelijk wat mensen invliegen van all over the world voor de Hong Kong 7s. Het evenement is mega. Na de lunch een rondje door de stad gewandeld en afgesproken met de Vietnamese dame waar ik eerder op bezoek was geweest in Hong Kong. Zij zou namelijk kaartjes regelen. Daarna naar het stadion gegaan. Het toernooi was al in volle gang. De “South stand” oftewel de Zuidtribune is eigenlijk de plek waar het zich allemaal afspeelt. Gelukkig was de rij niet zo lang en konden we vrij snel op die tribune terecht. Daarna genoten van mooi rugby en uiteraard alcohol.
De 7s is een 7 tegen 7 spelvorm. Wedstrijden duren 2 keer 5 minuten en het spel ligt bijna nooit stil. Dus het spel gaat heel erg op en neer en is pas beslist nadat de laatste bal uitgaat. Dus als de klok op 0.00 staat en de bal nog steeds in het veld is, wordt er doorgespeeld totdat de bal buiten het veld wordt gebracht of er gescoord wordt. Daarnaast is het hele toernooi vergelijkbaar met carnaval. Heel veel mensen dragen de meest vreemde kostuums.
Nadat de vrijdagwedstrijden afgelopen waren nog even de stad ingegaan en afgesproken met andere mensen om nog een drankje te doen. Heerlijk geslapen en zaterdag hetzelfde gedaan. Naar het stadion, genieten van de rugby en de alcohol en ’s avonds de stad in. Zondag was hetzelfde. Alleen voor zondag had mijn buurman uit Singapore (“Eten bij de buren”) een kaart achtergelaten voor mij voor de VIP box. Hij werkt voor een bank hier in Singapore. Nadat ik de kaart opgehaald had, was het nog even lastig om de box in te komen aangezien zowel hij als ik niet op de lijst met genodigden stonden. Gelukkig kende de gastheer de naar van de persoon die mij uitgenodigd had, dus alles was ok. Alleen was mijn buurman onvindbaar. Toen ik hem belde bleek dat hij al op het vliegveld was op de weg terug naar Singapore. Blijkbaar moest hij maandag werken. Grappig is wel dat eenmaal in de box je meer mensen ontmoet die uitgenodiigd zijn, maar zelf geen idee hebben wie de persoon is door wie ze uitgenodigd zijn. Ze doen zaken met iemand bij de bank, maar ze hebben de betreffende persoon nog nooit gezien of ontmoet.
Wat me enorm verbaasde aan het het hele evenement was de sfeer. Er waren zeker 20 teams aanwezig in het toernooi en dito supporters. Totaal bood het stadion plaats aan 40.000 supporters. Allen verschillende supporters staan door elkaar en er wordt echt ontzettend veel gedronken. En wat gebeurt er. Helemaal niks! Geen ruzie, geen opstootjes, geen vechtpartijen, helemaal niks! Mensen respecteren elkaar en hebben lol met elkaar. Dit begint op het veld. De gemiddelde rugbyspeler van een van de betere landen is over het algemeen 1,5 keer zo groot en breed als de gemiddelde voetballer en zeker net zo snel, doch niet sneller.
Bij iedere overtreding die gemaakt wordt of beslissing van de scheids is er geen commentaar, geen vervelende gebaren naar elkaar toe, spelers die achter elkaar aangaan, elkaar provoceren, etc. Als de scheidsrechter ze vermaant voor een overtreding, zeggen ze dankuwel en gaan ze weg.
Die hele sfeer van vriendschap en respect straalt af op hele toernooi en is iets waar heel veel andere sporten een voorbeeld aan kunnen namen.
De 7s wordt al een aantal jaren gehouden in Hong Kong. Het is als toernooi een onderdeel van een league met meerdere 7s toernooien aan de hand waar van een totaalklassement opgemaakt wordt. Binnen het toernooi in Hong Kong zijn er verschillende subtoernooien. Het team van Hong Kong won een van de subtoernooien na een belabberde poulfase. Dit was een van de eerste prijzen voor Hong Kong sinds lange tijd. Dus de sfeer was zeker top daarna. De overal finale ging tussen Samao en Nieuw Zeeland. Nieuw Zeeland stond lange tijd voor, maar in de laatste minuut kantelde de wedstrijd en maakte Samao de beslissende punten (try).
Wat natuurlijk niet kan ontbreken op ieder toernooi zijn de “aandachttrekkers”. Zo waren er iedere avond wel enkele mensen die na de wedstrijden het veld oprenden en enkele streakers. Dit hoort er nu eenmaal bij en ergens is het best grappig om te zien hoe 20 man security achter 1 persoon om rent over het veld. Deze mensen hebben in ieder geval altijd het publiek mee, maar uiteindelijk worden ze altijd opgepakt en afgevoerd.
De 7s in Hong Kong worden gehouden in het Hong Kong stadium. Het grappige aan dit stadion is dat dit stadion een aantal jaren geleden volledig vernieuwd is. Normaal zou je dan denken dat er voor een jaar uitgweken wordt naar een nieuw stadion, maar niets is minder waar in Azie. Een dag na de 7s werd het hele (oude) stadion platgegooid (vermoedelijk explosieven) en binnen jaar had men een heel nieuw stadion gebouwd op de plaats van het oude stadion en was het net op tijd klaar voor de volgende editie van de 7s. Over efficientie-waar-Europa-nog-wat-van-kan-leren” gesproken. : -)
Voor de liefhebbers zie onderstaande link voor een sfeerimpressie. Helaas is de site in het Engels, maar ik denk dat de beelden voor zich spreken.
http://www.hksevens.com/index.html
Het evenement is een echte aanrader om een keer te bezoeken. Mocht ik in de gelegenheid zijn, ga ik volgend jaar zeker weer.
Mijn “broer” van mijn hardloopgroep was in december naar Hong Kong verhuisd, dus dit was tevens een mooie gelegenheid om hem eens op te zoeken en te zie hoe het met hem gaat. Hij bood spontaan de logeerkamer van zijn appartement aan, wat het natuurlijk net even gemakkelijker maakt.
De avond en week voor mijn vertrek waren vrij druk. De avond voor mijn vertrek nog gezellig geborreld met een paar mensen. Dat werd vrij laat (02.00). Daarna moest ik nog even langs kantoor omdat daar mijn telefoonoplader lag en toen naar huis om mijn koffer te pakken. Zoals de meesten inmiddels weten staat het appartementencomplex waar ik woon naast kantoor, dus ik was zo thuis. Nadat de koffer ingepakt was, was het ongeveer 04.00. Aangezien mijn vlucht om 6.50 zou vertrekken, maar besloten meteen door te gaan naar het vliegveld. Daar zat ik uiteindelijk rond 6.20 in het vliegtuig.
Besloot maar meteen te vragen om mijn lunchbox. Inderdaad. United Airlines is nu niet bepaald de maatschappij met het hoogste service level, maar goed de vliegtijden zijn gunstig en ze vliegen redelijk goedkoop en ze zijn een Star Alliance lid net als Singapore Airlines, dus goed voor de airmiles. Alleen een fatsoenlijke maaltijd op een 3.5 uur durende vlucht is te veel gevraagd.
Aangezien ik besloten had te proberen wat slaap in te halen, heb ik mijn lunchbox opgeborgen in het bagagevak. Daarna een pilletje genomen en het eerste wat ik daarna voelde was dat het vliegtuig nogal schudde. Toen ik 1 oog half open deed om te kijken wat er aan de hand was, hoorde ik de steward omroepen: “Welcome to Hong Kong International Airport”. Het laatste half uur voor de take off, taxi’en, take off en de hele vlucht zijn dus helemaal aan mij voorbij gegaan. Heerlijk geslapen. Tijdens het taxi’en naar de gate nog snel mijn broodje en fruithapje opgegeten en daarna was het tijd voor fun.
Het metrosysteem in Hong Kong is best aardig. Je hebt 1 metrolijn die je vanaf het vliegveld aansluiting biedt op het overige metronetwerk in Hong Kong. De eindhalte van deze lijn is Central. Dat is ook de halte waar mijn “broer” me op zou halen. Ter verduidelijking, ik heb geen echte broer, slechts 1 zus. Mijn “broer” en ik hebben elkaar ontmoet tijdens het hashen in Singapore en voor alle Aziaten leken wij dusdanig op elkaar dat wij als (tweeling)broers aangezien werden. Na een paar weken hebben we de poging opgegeven en zij we als “broers” verder gegaan.
Nadat we mijn spullen bij hem gedropt hadden zijn we gaan lunchen. De stad was al redelijk in rugbysfeer. Voor de 7s zouden beginnen was er namelijk al een ander toernooi bezig. Het is moeilijk voor te stellen, maar er zijn redelijk wat mensen invliegen van all over the world voor de Hong Kong 7s. Het evenement is mega. Na de lunch een rondje door de stad gewandeld en afgesproken met de Vietnamese dame waar ik eerder op bezoek was geweest in Hong Kong. Zij zou namelijk kaartjes regelen. Daarna naar het stadion gegaan. Het toernooi was al in volle gang. De “South stand” oftewel de Zuidtribune is eigenlijk de plek waar het zich allemaal afspeelt. Gelukkig was de rij niet zo lang en konden we vrij snel op die tribune terecht. Daarna genoten van mooi rugby en uiteraard alcohol.
De 7s is een 7 tegen 7 spelvorm. Wedstrijden duren 2 keer 5 minuten en het spel ligt bijna nooit stil. Dus het spel gaat heel erg op en neer en is pas beslist nadat de laatste bal uitgaat. Dus als de klok op 0.00 staat en de bal nog steeds in het veld is, wordt er doorgespeeld totdat de bal buiten het veld wordt gebracht of er gescoord wordt. Daarnaast is het hele toernooi vergelijkbaar met carnaval. Heel veel mensen dragen de meest vreemde kostuums.
Nadat de vrijdagwedstrijden afgelopen waren nog even de stad ingegaan en afgesproken met andere mensen om nog een drankje te doen. Heerlijk geslapen en zaterdag hetzelfde gedaan. Naar het stadion, genieten van de rugby en de alcohol en ’s avonds de stad in. Zondag was hetzelfde. Alleen voor zondag had mijn buurman uit Singapore (“Eten bij de buren”) een kaart achtergelaten voor mij voor de VIP box. Hij werkt voor een bank hier in Singapore. Nadat ik de kaart opgehaald had, was het nog even lastig om de box in te komen aangezien zowel hij als ik niet op de lijst met genodigden stonden. Gelukkig kende de gastheer de naar van de persoon die mij uitgenodigd had, dus alles was ok. Alleen was mijn buurman onvindbaar. Toen ik hem belde bleek dat hij al op het vliegveld was op de weg terug naar Singapore. Blijkbaar moest hij maandag werken. Grappig is wel dat eenmaal in de box je meer mensen ontmoet die uitgenodiigd zijn, maar zelf geen idee hebben wie de persoon is door wie ze uitgenodigd zijn. Ze doen zaken met iemand bij de bank, maar ze hebben de betreffende persoon nog nooit gezien of ontmoet.
Wat me enorm verbaasde aan het het hele evenement was de sfeer. Er waren zeker 20 teams aanwezig in het toernooi en dito supporters. Totaal bood het stadion plaats aan 40.000 supporters. Allen verschillende supporters staan door elkaar en er wordt echt ontzettend veel gedronken. En wat gebeurt er. Helemaal niks! Geen ruzie, geen opstootjes, geen vechtpartijen, helemaal niks! Mensen respecteren elkaar en hebben lol met elkaar. Dit begint op het veld. De gemiddelde rugbyspeler van een van de betere landen is over het algemeen 1,5 keer zo groot en breed als de gemiddelde voetballer en zeker net zo snel, doch niet sneller.
Bij iedere overtreding die gemaakt wordt of beslissing van de scheids is er geen commentaar, geen vervelende gebaren naar elkaar toe, spelers die achter elkaar aangaan, elkaar provoceren, etc. Als de scheidsrechter ze vermaant voor een overtreding, zeggen ze dankuwel en gaan ze weg.
Die hele sfeer van vriendschap en respect straalt af op hele toernooi en is iets waar heel veel andere sporten een voorbeeld aan kunnen namen.
De 7s wordt al een aantal jaren gehouden in Hong Kong. Het is als toernooi een onderdeel van een league met meerdere 7s toernooien aan de hand waar van een totaalklassement opgemaakt wordt. Binnen het toernooi in Hong Kong zijn er verschillende subtoernooien. Het team van Hong Kong won een van de subtoernooien na een belabberde poulfase. Dit was een van de eerste prijzen voor Hong Kong sinds lange tijd. Dus de sfeer was zeker top daarna. De overal finale ging tussen Samao en Nieuw Zeeland. Nieuw Zeeland stond lange tijd voor, maar in de laatste minuut kantelde de wedstrijd en maakte Samao de beslissende punten (try).
Wat natuurlijk niet kan ontbreken op ieder toernooi zijn de “aandachttrekkers”. Zo waren er iedere avond wel enkele mensen die na de wedstrijden het veld oprenden en enkele streakers. Dit hoort er nu eenmaal bij en ergens is het best grappig om te zien hoe 20 man security achter 1 persoon om rent over het veld. Deze mensen hebben in ieder geval altijd het publiek mee, maar uiteindelijk worden ze altijd opgepakt en afgevoerd.
De 7s in Hong Kong worden gehouden in het Hong Kong stadium. Het grappige aan dit stadion is dat dit stadion een aantal jaren geleden volledig vernieuwd is. Normaal zou je dan denken dat er voor een jaar uitgweken wordt naar een nieuw stadion, maar niets is minder waar in Azie. Een dag na de 7s werd het hele (oude) stadion platgegooid (vermoedelijk explosieven) en binnen jaar had men een heel nieuw stadion gebouwd op de plaats van het oude stadion en was het net op tijd klaar voor de volgende editie van de 7s. Over efficientie-waar-Europa-nog-wat-van-kan-leren” gesproken. : -)
Voor de liefhebbers zie onderstaande link voor een sfeerimpressie. Helaas is de site in het Engels, maar ik denk dat de beelden voor zich spreken.
http://www.hksevens.com/index.html
Het evenement is een echte aanrader om een keer te bezoeken. Mocht ik in de gelegenheid zijn, ga ik volgend jaar zeker weer.
Tuesday, May 25, 2010
Wine and Cheese event
Een aantal van de leuke events hier in Singapore worden georganiseerd door de Australische kamer van koophandel. Zo hadden ze deze keer een Wine and Cheese event gepland, waar je verschillende soorten Australische en Nieuw Zeelandse wijnen kon proeven. Dat is wel aan mij besteed. De reden daarvoor is dat het erg lastig is om goede wijnen en kazen te vinden in Singapore. Aziatisch eten kan erg gekruid zijn en daarom zijn de wijnen die men erbij wenst combineren niet erg uitgesproken van smaak. Dit was dus een mooi excuus om eens te kijken of ik nog een mooie wijn kon vinden.
Het evenement werd gehouden in het Asian Civilisations Museum. Een foto hiervan is als het goed is terug te vinden onder 1 van de eerste posts op mijn blog. De locatie was geweldig. Een mooie zaal met een uitloop naar buiten waar een terras was met een warm buffet en een specifiek merk bier (de naam is me me even ontschoten).
Het evenement begon om 17.30 en zou tot een uur of 21.30 duren. Mijn baas had helaas een spoedklus waardoor ik er pas tegen 19.00 was. Toen bleek dat mijn collega van de hardloopgroep wederom gelijk had. Australiers drinken graag, veel en snel. Toen ik er om 19.00 aan kwam keken een aantal mensen al redelijk glazig uit hun oogjes. Niet getreurd echter. Binnen kwam ik al snel een paar bekenden tegen. Met hen gezellig de stalletjes afgestruind om enkele wijnen uit te proberen.
Ik heb ze niet allemaal geprobeerd, maar heb er ook niet echt 1 kunnen vinden die er echt uit sprong. De kazen waren ok, maar niet bijzonder en zeker geen grote varieteit. De beste (witte) wijn serveerden ze uiteindelijk (in ieder geval naar mijn mening) bij de normale bar.
Dit had niet zo zeer te maken met het feit dat de wijn bij de stalletjes niet goed was, maar meer dat hij bij de stalletjes niet koud genoeg was en bij de bar wel. Als witte wijn niet koud genoeg is, komt dat de smaak meestal niet ten goede. Uiteindelijk ging het event door tot na 23.00. Blijkbaaar moest de drankvoorraad opgemaakt worden. Uiteindelijk besloten om nog 1 drankje als afsluiting te doen om Boat Quay en daarna ben ik lekker naar huis gegaan.
Een zeer geslaagd event, met aardige wijnen en en kazen en leuke mensen ontmoet.
Het evenement werd gehouden in het Asian Civilisations Museum. Een foto hiervan is als het goed is terug te vinden onder 1 van de eerste posts op mijn blog. De locatie was geweldig. Een mooie zaal met een uitloop naar buiten waar een terras was met een warm buffet en een specifiek merk bier (de naam is me me even ontschoten).
Het evenement begon om 17.30 en zou tot een uur of 21.30 duren. Mijn baas had helaas een spoedklus waardoor ik er pas tegen 19.00 was. Toen bleek dat mijn collega van de hardloopgroep wederom gelijk had. Australiers drinken graag, veel en snel. Toen ik er om 19.00 aan kwam keken een aantal mensen al redelijk glazig uit hun oogjes. Niet getreurd echter. Binnen kwam ik al snel een paar bekenden tegen. Met hen gezellig de stalletjes afgestruind om enkele wijnen uit te proberen.
Ik heb ze niet allemaal geprobeerd, maar heb er ook niet echt 1 kunnen vinden die er echt uit sprong. De kazen waren ok, maar niet bijzonder en zeker geen grote varieteit. De beste (witte) wijn serveerden ze uiteindelijk (in ieder geval naar mijn mening) bij de normale bar.
Dit had niet zo zeer te maken met het feit dat de wijn bij de stalletjes niet goed was, maar meer dat hij bij de stalletjes niet koud genoeg was en bij de bar wel. Als witte wijn niet koud genoeg is, komt dat de smaak meestal niet ten goede. Uiteindelijk ging het event door tot na 23.00. Blijkbaaar moest de drankvoorraad opgemaakt worden. Uiteindelijk besloten om nog 1 drankje als afsluiting te doen om Boat Quay en daarna ben ik lekker naar huis gegaan.
Een zeer geslaagd event, met aardige wijnen en en kazen en leuke mensen ontmoet.
Monday, May 17, 2010
Voetballen in Singapore – deel 2
Na mijn uiterst succesvolle optreden ( ;-) ) in mijn eerste wedstrijd werd me meteen gevraagd of ik ook niet op zaterdag wilde voetballen voor een ander team. De helft van het team van Deutsche Bank, speelt namelijk ook op zaterdag in een andere competitie. De eerste zaterdag dat ze me vroegen kon ik helaas niet vanwege een vergadering met het bestuur van de hash. Echter de zaterdag erop besloot ik nog eens een poging te wagen.
Echter ik had een klein beetje spierpijn overgehouden van mijn eerste wedstrijd. Daar had ik verder niet zo veel aandacht aan besteed, want met het hardlopen ging het toch redelijk ok. Dus vol vertrouwen naar het voetbalveld. Daar aangekomen de outfit in ontvangst genomen, omgekleed en geprobeerd iets van een warming-up te doen. Het is hier in Singapore 30 graden, dus iets van een warming up is wel noodzakelijk.
Daar begon echter de ellende. Ik trok 1 klein sprintje van meter of 10 en ik voelde het meteen in mijn bovenbenen. Geen goed teken. Dus maar weer terug naar gewoon lopen, rekken en strekken, maar het ging niet helemaal over.
Geen probleem aangezien ik nieuw was in het team stond ik de eerste helft reserve, wat me wat meer tijd gaf om te kijken wat er nog aan te doen viel. Dus weer lopen, rekken en strekken en geprobeerd het eruit te masseren.
De tweede helft viel ik in als rechtshalf. Ik stond tegen een snelle vleugelspeler. Het eerste duel was meteen een sprintje. Ik voelde het in mijn benen schieten en het enige wat ik nog kon was een overtreding maken. Een klein tikje, maar dat was genoeg.
Het tweede duel was het goed raak. Weer een sprintje en toen ik aanzette voelde het alsof alles in mijn bovenbenen afscheurde. Gelukkig speelde hij de bal iets te ver voor zich uit en bracht een teamgenoot redding. Teruggestrompeld en geprobeerd te lopen, maar het had geen zin meer. Alles deed pijn. Dus maar meteen aangegeven om te wisselen. Ik denk dat ik al met al 5 minuten in het veld gestaan heb.
Na de westrijd het maar goed gemaakt aan de bar. Alcohol is tenslotte een pijnstiller. Dat werkte redelijk goed op de zaterdagavond. Zondagmorgen ging het ook nog redelijk ok. Verder op zondag niet veel gedaan. Geen idee of het nu kwam door het feit dat de alcohol uitgewerkt wwas of dat de pijn gewoon terugkwam, maar zondagavond had ik er toch weer iets meer last van. Dus maar even de jacuzzi beneden opgezocht en daar een tijdje ingezeten. Dat voelde op zich goed. Wilde echter voor ik terug ging naar het appartement nog even 2 baantjes trekken in het zwembad. Dat water was zo koud in vergelijking met het water van de jacuzzi dat de pijn er weer meteen terug in schoot.
Op tijd gaan slapen om wat slaap in te halen en de volgende dag weer fris naar het werk te kunnen, maar helaas de pijn was nog steeds niet weg. Het leek zelfs wel iets erger te zijn in vergelijking met zondag. Even kijken of het iets beter gaat deze week. Het alternatief is een masseur op te zoeken en anders wordt het even langs de dokter.
In alle jaren dat in de jeugd in Nederland gespeeld heb, ben ik nooit geblesseerd geweest of geblesseerd uitgevallen en hier is het meteen raak. Naar ik begreep van teamgenoten is het met name de temperatuur en de luchtvochtigheid die hier aan bijdragen.
In ieder geval, leuk om zo een partijtje te voetballen ;-).
Echter ik had een klein beetje spierpijn overgehouden van mijn eerste wedstrijd. Daar had ik verder niet zo veel aandacht aan besteed, want met het hardlopen ging het toch redelijk ok. Dus vol vertrouwen naar het voetbalveld. Daar aangekomen de outfit in ontvangst genomen, omgekleed en geprobeerd iets van een warming-up te doen. Het is hier in Singapore 30 graden, dus iets van een warming up is wel noodzakelijk.
Daar begon echter de ellende. Ik trok 1 klein sprintje van meter of 10 en ik voelde het meteen in mijn bovenbenen. Geen goed teken. Dus maar weer terug naar gewoon lopen, rekken en strekken, maar het ging niet helemaal over.
Geen probleem aangezien ik nieuw was in het team stond ik de eerste helft reserve, wat me wat meer tijd gaf om te kijken wat er nog aan te doen viel. Dus weer lopen, rekken en strekken en geprobeerd het eruit te masseren.
De tweede helft viel ik in als rechtshalf. Ik stond tegen een snelle vleugelspeler. Het eerste duel was meteen een sprintje. Ik voelde het in mijn benen schieten en het enige wat ik nog kon was een overtreding maken. Een klein tikje, maar dat was genoeg.
Het tweede duel was het goed raak. Weer een sprintje en toen ik aanzette voelde het alsof alles in mijn bovenbenen afscheurde. Gelukkig speelde hij de bal iets te ver voor zich uit en bracht een teamgenoot redding. Teruggestrompeld en geprobeerd te lopen, maar het had geen zin meer. Alles deed pijn. Dus maar meteen aangegeven om te wisselen. Ik denk dat ik al met al 5 minuten in het veld gestaan heb.
Na de westrijd het maar goed gemaakt aan de bar. Alcohol is tenslotte een pijnstiller. Dat werkte redelijk goed op de zaterdagavond. Zondagmorgen ging het ook nog redelijk ok. Verder op zondag niet veel gedaan. Geen idee of het nu kwam door het feit dat de alcohol uitgewerkt wwas of dat de pijn gewoon terugkwam, maar zondagavond had ik er toch weer iets meer last van. Dus maar even de jacuzzi beneden opgezocht en daar een tijdje ingezeten. Dat voelde op zich goed. Wilde echter voor ik terug ging naar het appartement nog even 2 baantjes trekken in het zwembad. Dat water was zo koud in vergelijking met het water van de jacuzzi dat de pijn er weer meteen terug in schoot.
Op tijd gaan slapen om wat slaap in te halen en de volgende dag weer fris naar het werk te kunnen, maar helaas de pijn was nog steeds niet weg. Het leek zelfs wel iets erger te zijn in vergelijking met zondag. Even kijken of het iets beter gaat deze week. Het alternatief is een masseur op te zoeken en anders wordt het even langs de dokter.
In alle jaren dat in de jeugd in Nederland gespeeld heb, ben ik nooit geblesseerd geweest of geblesseerd uitgevallen en hier is het meteen raak. Naar ik begreep van teamgenoten is het met name de temperatuur en de luchtvochtigheid die hier aan bijdragen.
In ieder geval, leuk om zo een partijtje te voetballen ;-).
Monday, May 10, 2010
Voetballen in Singapore
In de bar onder het complex heb ik een jongen ontmoet die werkt voor 1 van de banken in de South Tower. Zelf werk ik in de North Tower. Het kantoorcomplex waar ik werk (One Raffles Quay) bestaat namelijk uit 2 torens: de North Tower en de South Tower.
Hij had mij al enkele keren gevraagd of ik geen zin had om bij hen te komen voetballen. Meestal kwam dat niet uit vanwege hardlopen of Chinese les, maar uiteindelijk toen het wel schikte toch op het aanbod ingegaan.
Ik moest alleen eerst nog even voetbalschoenen kopen, sokken en scheenbeschermers. Aangezien het een vriendenteam is en ze niet samen trainen, spelen ze op zaterdag in een wat lagere competitie. Er zijn verschillende competities in Singapore en er zijn een aantal clubs uit de verschillende competities die ook doordeweeks een eigen competitie hebben. Het verschil in niveau kan daardoor best groot zijn. Wij zouden spelen tegen de nummer 2 in de competitie en zij hadden nog de kans om kampioen te worden. Dus ze waren uiterst gemotiveerd.
Aangezien we laat waren, hebben we snel in de bus omgekleed. Het veld was een kunstgrasveld en de bal was erg licht. Dat was toch even wennen na zeker 10 jaar niet meer gevoetbald te hebben.
De wedstrijd begon en halverwege de eerste helft kwamen we op 1-0 door een penalty. Niet veel later maakte de tegenstand gelijk. Toen gingen de kopjes even hangen en scoorden ze vrij snel nog 2 keer. Na rust speelden we een stuk beter en gaven we veel minder kansen weg. We kregen zelf nog 2 goede kansen, maar het mocht helaas niet baten.
Na de wedstrijd het terug naar de bar gegaan van het appartementencomplex waar ik woon aangezien dat de stamkroeg van het team is en daar nog een biertje gedronken en wat nagepraat.
Het was een hele aparte ervaring om op kunstgras te spelen. Het rare eraan is namelijk dat je schoenen niet vies worden en er geen zand tussen de noppen komt te zitten. Dus afgezien van wat zweten kun je je schoenen net zo schoon terug in je tas doen als dat je ze eruit gehaald hebt.
Het feit dat ik wel ok speelde maar niet super ligt denk ik overigens aan het feit dat ik al lang niet meer gespeeld heb en het dat ik een shirt van Deutsche Bank moest spelen (aangezien de meesten van het team voor Deutsche Bank werken). Je kan natuurlijk moeilijk topprestaties van een Nederlander verwachten in een Duits shirt. :-)
Het grappige is overigens dat hier bij Deutsche Bank in Singapore de Duitsers die er werken zo ongeveer op 1 hand te tellen zijn. Iets wat ik toch apart vond aangezien ze vermoedelijk toch wel een kleine 1000 man personeel rond hebben lopen hier.
Hij had mij al enkele keren gevraagd of ik geen zin had om bij hen te komen voetballen. Meestal kwam dat niet uit vanwege hardlopen of Chinese les, maar uiteindelijk toen het wel schikte toch op het aanbod ingegaan.
Ik moest alleen eerst nog even voetbalschoenen kopen, sokken en scheenbeschermers. Aangezien het een vriendenteam is en ze niet samen trainen, spelen ze op zaterdag in een wat lagere competitie. Er zijn verschillende competities in Singapore en er zijn een aantal clubs uit de verschillende competities die ook doordeweeks een eigen competitie hebben. Het verschil in niveau kan daardoor best groot zijn. Wij zouden spelen tegen de nummer 2 in de competitie en zij hadden nog de kans om kampioen te worden. Dus ze waren uiterst gemotiveerd.
Aangezien we laat waren, hebben we snel in de bus omgekleed. Het veld was een kunstgrasveld en de bal was erg licht. Dat was toch even wennen na zeker 10 jaar niet meer gevoetbald te hebben.
De wedstrijd begon en halverwege de eerste helft kwamen we op 1-0 door een penalty. Niet veel later maakte de tegenstand gelijk. Toen gingen de kopjes even hangen en scoorden ze vrij snel nog 2 keer. Na rust speelden we een stuk beter en gaven we veel minder kansen weg. We kregen zelf nog 2 goede kansen, maar het mocht helaas niet baten.
Na de wedstrijd het terug naar de bar gegaan van het appartementencomplex waar ik woon aangezien dat de stamkroeg van het team is en daar nog een biertje gedronken en wat nagepraat.
Het was een hele aparte ervaring om op kunstgras te spelen. Het rare eraan is namelijk dat je schoenen niet vies worden en er geen zand tussen de noppen komt te zitten. Dus afgezien van wat zweten kun je je schoenen net zo schoon terug in je tas doen als dat je ze eruit gehaald hebt.
Het feit dat ik wel ok speelde maar niet super ligt denk ik overigens aan het feit dat ik al lang niet meer gespeeld heb en het dat ik een shirt van Deutsche Bank moest spelen (aangezien de meesten van het team voor Deutsche Bank werken). Je kan natuurlijk moeilijk topprestaties van een Nederlander verwachten in een Duits shirt. :-)
Het grappige is overigens dat hier bij Deutsche Bank in Singapore de Duitsers die er werken zo ongeveer op 1 hand te tellen zijn. Iets wat ik toch apart vond aangezien ze vermoedelijk toch wel een kleine 1000 man personeel rond hebben lopen hier.
Monday, May 3, 2010
School in Azie
Iemand die ik in Vietnam ontmoet heb toen ik daar werkte maar eigenlijk woonachtig is in Hong Kong heeft me voorgesteld aan een college die recent naar Singapore verhuisd is. Ik zou hem vast wel een en ander kunnen vertellen over Singapore en hem wat wegwijs kunnen maken.
Uiteindelijk afgesproken om naast mijn appartementencomplex koffie te drinken. De jongen had een tijdje in Canda gewerkt in de fusie en overnamepraktijk van een bank en daarna een kleinere organisatie. Na een jaar of 5 was hij dat zo zat dat hij ontslag genomen heeft en een tijdje is gaan reizen. Tijdens zijn reizen heeft hij allerlei baantjes gedaan. Duikleraar, het runnen van een duikshop en leraar op een basisschool in Hong Kong.
De basisschool waar hij Engelse les gaf lag ver buiten het bruisende centrum van Hong Kong in deel waar de lokale mensen wonen in veel te kleine appartementen met te grote gezinnen. Een hele andere kant van het leven in Azie dan degene die je normaliter als expat ziet.
Wat hij me vertelde over het schoolsysteem was echt schokkend. Voordat de kinderen daar naar de basisschool gaan wordt er een intakegesprek afgenomen met zowel het kind als de ouders. Op basis van dit gesprek wordt het kind ingedeeld in categorie 1, 2 of 3. De gevolgen van deze categorisering zijn enorm. Als je als kind ingedeeld wordt in categorie 1, is het dus meteen bekend dat je nooit zult en kunt gaan studeren aan een universiteit in Hong Kong. Voor kinderen die in categorie 2 of 3 zitten bestaat deze mogelijkheid wel.
Scholing is erg belangrijk en een van de weinige mogelijkheden die je als kind hebt om voor jezelf een goede/betere toekomst op te bouwen. Dit is een vrij fundamenteel iets en waarschijnlijk iets waar we in Nederland niet zo bij stil staan omdat in Nederland bijna iedereen die wil gaan studeren, kan gaat studeren wat hij/zij wil afgezien van enkele opleidingen waarvoor geloot moet worden.
Het feit dat er zulke drastische beslissingen genomen door kinderen te categoriseren op een dusdanig vroege leeftijd waarbij een heel groot deel van de ontwikkeling nog moet plaatsvinden is op zijn zachtst gezegd erg verbazingwekkend. En dan te bedenken dat Hong Kong per hoofd van de bevolking waarschijnlijk een van de rijkste landen in Azie is. H et feit dat in een land met dergelijk hoge levensstandaarden iets fundamenteels als educatie niet voor iedereen openstaat mag toch zeker de verbazing wekken.
Daarnaast is de instelling van kinderen ook heel anders. De kinderen die wel de kans krijgen om (door) te studeren worden super competitief (gemaakt) en dat al op een hele vroege leeftijd. Er wordt ze verteld (ook van huis uit) dat het erg belangrijk is om beter te zijn dan de rest en dat je daarvoor geen middel hoeft te schuwen. Kinderen zijn al op vroege leeftijd heel achterdochtig en weinig cooperatief.
Verder was het erg om te horen hoe kinderen daar met kerstwensen omgaan. De kinderen van zijn klas mochten allemaal een papiertje invullen met een wens (iets wat ze graag wilden (hebben) en die in de boom hangen. Bij Westerse kinderen zul je dan vaak mensen zien voor bij voorbeeld speelgoed of andere materialistische dingen.
Zeker 9 van de 10 kinderen die daar een wens mochten doen, hadden allemaal wensen in de lijn van: Ik wil graag betere cijfers halen op school, Ik wil graag nog sneller en nog beter mijn examens kunnen maken, etc, etc. Het lijkt erop dat de onschuld het “echte” kind zijn er bij deze kinderen dus al vroeg af is. Buiten school leren kinderen ook niet om te sporten en sociaal met elkaar bezig zijn. Veel kinderen worden geacht extra te studeren en hobbies op te pakken als een instrument bespelen.
Ik denk dat heel veel mensen in Nederland zich bewust(er) mogen worden van het feit dat iedereen hier (betaalbaar) kan en mag studeren en wat het belang is van studie en opleiding aangezien niemand je dat af kan pakken.
Uiteindelijk afgesproken om naast mijn appartementencomplex koffie te drinken. De jongen had een tijdje in Canda gewerkt in de fusie en overnamepraktijk van een bank en daarna een kleinere organisatie. Na een jaar of 5 was hij dat zo zat dat hij ontslag genomen heeft en een tijdje is gaan reizen. Tijdens zijn reizen heeft hij allerlei baantjes gedaan. Duikleraar, het runnen van een duikshop en leraar op een basisschool in Hong Kong.
De basisschool waar hij Engelse les gaf lag ver buiten het bruisende centrum van Hong Kong in deel waar de lokale mensen wonen in veel te kleine appartementen met te grote gezinnen. Een hele andere kant van het leven in Azie dan degene die je normaliter als expat ziet.
Wat hij me vertelde over het schoolsysteem was echt schokkend. Voordat de kinderen daar naar de basisschool gaan wordt er een intakegesprek afgenomen met zowel het kind als de ouders. Op basis van dit gesprek wordt het kind ingedeeld in categorie 1, 2 of 3. De gevolgen van deze categorisering zijn enorm. Als je als kind ingedeeld wordt in categorie 1, is het dus meteen bekend dat je nooit zult en kunt gaan studeren aan een universiteit in Hong Kong. Voor kinderen die in categorie 2 of 3 zitten bestaat deze mogelijkheid wel.
Scholing is erg belangrijk en een van de weinige mogelijkheden die je als kind hebt om voor jezelf een goede/betere toekomst op te bouwen. Dit is een vrij fundamenteel iets en waarschijnlijk iets waar we in Nederland niet zo bij stil staan omdat in Nederland bijna iedereen die wil gaan studeren, kan gaat studeren wat hij/zij wil afgezien van enkele opleidingen waarvoor geloot moet worden.
Het feit dat er zulke drastische beslissingen genomen door kinderen te categoriseren op een dusdanig vroege leeftijd waarbij een heel groot deel van de ontwikkeling nog moet plaatsvinden is op zijn zachtst gezegd erg verbazingwekkend. En dan te bedenken dat Hong Kong per hoofd van de bevolking waarschijnlijk een van de rijkste landen in Azie is. H et feit dat in een land met dergelijk hoge levensstandaarden iets fundamenteels als educatie niet voor iedereen openstaat mag toch zeker de verbazing wekken.
Daarnaast is de instelling van kinderen ook heel anders. De kinderen die wel de kans krijgen om (door) te studeren worden super competitief (gemaakt) en dat al op een hele vroege leeftijd. Er wordt ze verteld (ook van huis uit) dat het erg belangrijk is om beter te zijn dan de rest en dat je daarvoor geen middel hoeft te schuwen. Kinderen zijn al op vroege leeftijd heel achterdochtig en weinig cooperatief.
Verder was het erg om te horen hoe kinderen daar met kerstwensen omgaan. De kinderen van zijn klas mochten allemaal een papiertje invullen met een wens (iets wat ze graag wilden (hebben) en die in de boom hangen. Bij Westerse kinderen zul je dan vaak mensen zien voor bij voorbeeld speelgoed of andere materialistische dingen.
Zeker 9 van de 10 kinderen die daar een wens mochten doen, hadden allemaal wensen in de lijn van: Ik wil graag betere cijfers halen op school, Ik wil graag nog sneller en nog beter mijn examens kunnen maken, etc, etc. Het lijkt erop dat de onschuld het “echte” kind zijn er bij deze kinderen dus al vroeg af is. Buiten school leren kinderen ook niet om te sporten en sociaal met elkaar bezig zijn. Veel kinderen worden geacht extra te studeren en hobbies op te pakken als een instrument bespelen.
Ik denk dat heel veel mensen in Nederland zich bewust(er) mogen worden van het feit dat iedereen hier (betaalbaar) kan en mag studeren en wat het belang is van studie en opleiding aangezien niemand je dat af kan pakken.
Wednesday, April 28, 2010
Hong Kong – part 2
De tweede dag begon met heerlijk uitslapen. Daarna zou ik een kleine rondleiding over Hong Kong Island krijgen (met de auto wel te verstaan). Mensen die in Hong Kong wonen en met name op Hong Kong Island hebben zo hun eigen gewoontes en gebruiken. Zij gaan liever niet naar de andere kant (de Kowloon-side ook wel de “darkside” genaamd) van het water. Het is een beetje hetzelfde als hoe mensen in Manhattan over New Jersey denken. Alles is beter op Hong Kong Island/Manhattan dan in Kowloon/New Jersey.
In de auto gestapt (een leuke cabrio) en daarna was het door het hectische verkeer in Hong Kong naar de bank, want mevrouw moest nog even wat regelen. Rondgereden worden door een dame die haast heeft in een sportieve auto door het gestresste verkeer in Hong Kong is niet ideaal kan ik jullie vertellen. Gelukkig had ik nog niet gegeten ;-)
Daarna reden we door naar de “Peak”. Dit is het hoogste punt van Hong Kong Island en van daaruit moet je een prachtig uitzicht hebben. Moet ja! Toen we namelijk de laatste bocht doorkwamen op weg naar de Peak bleek dat erg mistig was. Het weer was namelijk niet zo goed dus we hadden het vooraf misschienwel kunnen voorspellen. Helaas. Weg mooi uitzicht, weg kans op mooie foto’s. Nou ja we hadden zondag nog een kans.
Daarna doorgereden naar Stanley Market. Een kleine baai met een soort van boulevard en een aantal restaurantjes en winkeltjes. Erg toeristisch normaliter, maar waarschijnlijk vanwege het koelere weer en het feit dat een week voor Chinees nieuwjaar was, was het erg rustig.
Nu heb ik beloofd aan mijn zusje dat ik van elke stad waar ik (zakelijk) heen ga probeer iets mee te nemen voor haar. Een souveniertje wat typisch is voor de stad. Dus ik moest nog even iets zien te vinden. Gelukkig lukte het me om meteen in de eerste winkel iets te vinden, waardoor we snel klaar waren.
Daarna terug naar het centrum. Aangezien de dame in kwestie een andere afspraak had, ben ik op een tram gestapt en wat gaan sightsee-en rondom de paardenrenbaan die tevens als publiek sportterrein gebruikt wordt. Op het middenterrein wordt veel gevoetbald en gehockeyd.
Daarna weer afgesproken bij Wagyu, alvorens we zouden gaan eten in KEE club. We hadden een verrassingsmenu besteld en het eten was werkelijk heerlijk. Heel verfijnd. Na het eten werd er meteen een fles wodka besteld en kon de avond losbarsten. Helaas haakten de wodka-bestellers daarna snel af. Na wat omzwervingen de avond afgesloten in Wan Chai (een van de districten in Hong Kong) waar alles tot vroeg in de ochtend open is alvorens te gaan slapen.
In de auto gestapt (een leuke cabrio) en daarna was het door het hectische verkeer in Hong Kong naar de bank, want mevrouw moest nog even wat regelen. Rondgereden worden door een dame die haast heeft in een sportieve auto door het gestresste verkeer in Hong Kong is niet ideaal kan ik jullie vertellen. Gelukkig had ik nog niet gegeten ;-)
Daarna reden we door naar de “Peak”. Dit is het hoogste punt van Hong Kong Island en van daaruit moet je een prachtig uitzicht hebben. Moet ja! Toen we namelijk de laatste bocht doorkwamen op weg naar de Peak bleek dat erg mistig was. Het weer was namelijk niet zo goed dus we hadden het vooraf misschienwel kunnen voorspellen. Helaas. Weg mooi uitzicht, weg kans op mooie foto’s. Nou ja we hadden zondag nog een kans.
Daarna doorgereden naar Stanley Market. Een kleine baai met een soort van boulevard en een aantal restaurantjes en winkeltjes. Erg toeristisch normaliter, maar waarschijnlijk vanwege het koelere weer en het feit dat een week voor Chinees nieuwjaar was, was het erg rustig.
Nu heb ik beloofd aan mijn zusje dat ik van elke stad waar ik (zakelijk) heen ga probeer iets mee te nemen voor haar. Een souveniertje wat typisch is voor de stad. Dus ik moest nog even iets zien te vinden. Gelukkig lukte het me om meteen in de eerste winkel iets te vinden, waardoor we snel klaar waren.
Daarna terug naar het centrum. Aangezien de dame in kwestie een andere afspraak had, ben ik op een tram gestapt en wat gaan sightsee-en rondom de paardenrenbaan die tevens als publiek sportterrein gebruikt wordt. Op het middenterrein wordt veel gevoetbald en gehockeyd.
Daarna weer afgesproken bij Wagyu, alvorens we zouden gaan eten in KEE club. We hadden een verrassingsmenu besteld en het eten was werkelijk heerlijk. Heel verfijnd. Na het eten werd er meteen een fles wodka besteld en kon de avond losbarsten. Helaas haakten de wodka-bestellers daarna snel af. Na wat omzwervingen de avond afgesloten in Wan Chai (een van de districten in Hong Kong) waar alles tot vroeg in de ochtend open is alvorens te gaan slapen.
Subscribe to:
Posts (Atom)