Blue Mountains

Een van de te bezichtigen plaatsen die in op mijn lijstje stond, waren de Blue Mountains. Nadat ik afgereisd was naar de familie in Schofields, bleek dat een uitstekende uitvalsbasis te zijn voor een bezoek aan de Blue Mountains. Het was een klein stukje met de trein alvorens je aan de voet komt van de Blue Mountains en van daaruit kun je met de trein (Blue Mountains lijn) verder de bergen in.

Over het Australisch openbaar vervoer, kan ik niet heel veel goeds zeggen helaas. De markering en de borden is allemaal goed, maar de treinen zelf zijn ontzettend smerig. Overal graffiti in de wagons en daarnaast zien ze er gewoon erg oud en slecht onderhouden uit, maar goed het brengt je waar je moet zijn op een goedkope manier.

Dus eerst oer-Hollands op de fiets naar het station in Schofields. Daar gevraagd waar ik heen moest. Toen bleek dat ik de trein moest hebben die net binnenrolde. Snel een kaartje gekocht en kon nog net in de trein springen waarna de deuren achter me dicht gingen. Dat is toch wel lekker als je op een station bent waar de treinen eens per half uur rijden en er verder niks is (cafe, kiosk, etc). Van Shofields naar Blacktown en daarna door naar Penrith en Emu Plains wat aan de voet van de Blue Moutains ligt en tevens een opstapstation voor de Blue Mountains lijn is.

Ik had echter het geluk dat ik door een vriend daar opgewacht zou worden en we samen met de auto verder zouden reizen. We zijn toen met de auto doorgereden naar Katoomba. In Katoomba hebben we toen geluncht en zijn daarna doorgegaan naar Echo Point. Hier heb je een waanzinnig mooi uitzicht over de Blue Mountains en kun je ook goed de 3 gezusters zien.



Echo Point





De 3 Gezusters





De omgeving

Het was er alleen heel erg koud. De temperatuur was sowieso niet om over naar huis te schrijven, maar er stond ook nog een stevige wind waardoor het erg guur en koud aan voelde.

Na wat rondgelopen te hebben, snel de warme auto opgezocht en op zoek gegaan naar de Katoomba Falls. Vanuit Echo Point was het namelijk een wandeltocht van meer dan een uur over paden die niet al te best begaanbaar waren (vanwege regenval). Met de auto konden we gelukkig een stuk dichter in de buurt komen en was het maar een klein stukje lopen. De Falls waren op zich best mooi en na een aantal kiekjes geschoten te hebben teruggegaan en in het cafeetje wat warms gedronken om weer op te warmen.





Katoomba Falls

Rondom de Katoomba Falls

Daarna begon het langzaam donker te worden, dus zijn we in de auto gestapt om terug te gaan richting Sydney. Onderweg nog gestopt om wat eten. Al met al een erg koude, maar erg geslaagde dag.

Familiebezoek

In Australie was het hoog tijd om op familiebezoek te gaan. Dit zat al eerder in de planning, maar destijds ging het niet door omdat ik toen vanuit Singapore geen tickets kon vinden naar Sydney. Aangezien dit mogelijk de laatste keer zou zijn dat ik de familie daar kon bezoeken, heb ik besloten deze kans aan te grijpen.

In de zoektocht naar een nieuwe baan, kwamen er namelijk verschillende opties in verschillende landen voorbij. Als ik teruggegaan was naar Europa, zou het toch aanzienlijk lastiger worden om familie te bezoeken in Australie. Ik heb het zelf gemerkt tijdens mijn verblijf in Singapore. Het is toch een ruime 12 uur vliegen en niet iets wat je zomaar doet. En om dan nog eens 7-8 uur verder te vliegen inclusief een stopover van enkele uren, dat maakt het toch een hele onderneming.

Halverwege mijn verblijf in Sydney ben ik dan ook doorgereisd naar Schofields waar de familie neergestreken is. Dit was voor mij meteen een mooie gelegenheid om kennis te maken met de jongste telg uit de familie aangezien ze een kleine 2 jaar geleden een kindje gekregen hadden.

Dan merk je meteen dat het aanpassen is (in de goede zin overigens). Het hele huis is ontzettend ruim ingericht en de kleine telg heeft volop ruimte om te spelen, maar alles is afgezet met hekjes en dat is dan weer lasting als je daar met een megakoffer doorheen moet. Nu heb ik gedurende verschillende vakanties al commentaar gehad op het formaat van mijn koffer, dus het zal wel aan mij liggen. :-)

Het was erg leuk om te zien hoe leuk ze daar gesettled zijn met de kleine. Hij wordt ook tweetalig opgevoed. Dus hij spreekt al een aantal woordjes Engels en Nederlands. Hij had het er blijbkaar al een tijdje over dat zijn neef langs zou komen. Echter toen ik eenmaal binnen stond werd hij toch wat verlegen. Later trok het wel iets bij gelukkig.

Ik ben in ieder geval erg blij dat ik de mogelijkheid had en dankbaar dat ze me de mogelijkheid gegeven hebben om te gast te zijn.

Sydney – Aankomst en eerste dagen

De vlucht naar Sydney was er 1 om snel te vergeten. Ik voelde me namelijk best ongemakkelijk. Ongemakkelijk is niet het juiste woord, maar laat ik het proberen te omschrijven. Ik reis al een paar weken met 3 tassen. Een grote koffer met een groot deel van mijn kleding erin. Daarnaast een grote reistas die met name geschikt is om pakken te vervoeren. Hier zitten namelijk een pak, een paar pantalons en overhemden in die ik hard nodig heb zodra ik in Hong Kong ga werken. Die had ik misschien eerder mee moeten nemen toen ik wat spullen overgebracht heb, maar toen zat ik ook al boven mijn bagagelimiet. Dus dat ging niet echt. Nu is het zo dat iedere keer als ik in een vliegtuig stap, ik een hele lezing krijg dat ik te veel bagage bij heb en ik moet bijbetalen of dat ze het de volgende keer niet door de vingers zien. Ik heb me er al een paar keer uit kunnen praten, maar het voelt gewoon niet prettig, wanneer je daar voor je gevoel met je hele hebben en houwen staat en iedere keer dezelfde discussie krijgt. Nu zijn gelukkig enkele luchtvaartmaatschappijen wat coulanter dan andere, maar leuk is het niet echt.

Dus toen ik de lezing kreeg van de Jetstar stewardess in het vliegtuig dat ik te veel bagage bij had, heb ik het maar voor waar aangenomen. De volgende keer zou ik er niet mee weg komen. Nu is Jetstar niet echt service gericht en bagage alsnog inchecken zodra je in het vliegtuig bent, kost hen teveel tijd en geld dus zien ze het vaak door de vingers. Ik vind het overigens niet de taak van de stewardessen in het vliegtuig. Eerst kom je bij de check-in balie waar ze er wat van kunnen en moeten zeggen. Daarna kom je bij de boarding gate waar ze er iets van kunnen en moeten zeggen. Als dat niet gebeurt, vind ik dat de stewardess in het vliegtuig, maar gewoon moet zwijgen.

Ik werd van het vliegveld opgehaald door een vriend en nadat we de eerste middag wat gerelaxed en gegeten hadden, was het de volgende dag tijd om Sydney in te gaan. Een paar van de toeristische trekpleisters in Sydney zijn natuurlijk de Sydney Harbour Bridge en het Sydney Opera House. De Harbour Bridge is erg indrukwekkend, het Opera House daarentegen zag er wat minder mooi uit. In mijn beleving was het altijd hagelwit, maar dat blijkt in het echt toch wat minder te zijn. Daarnaast dacht ik dat het echt aan de rand van de baai lag, maar het ligt niet echt aan de “echte kust”.

De Harbour Bridge ligt echter aan de rand van het CBD (Central Business District) en verbindt het CBD met Noord Sydney. Het Opera House ligt dan ook praktisch in het CBD. De baai zelf loopt nog zeker enkele kilometers door riching Bondi Beach voor je bij de “echte” kustlijn komt.





Sydney Harbour Bridge



Sydney Opera House





Sydney CBD



Noord Sydney

Onder de Harbour Bridge ligt een gebied dat men “The Rocks” noemt. Dit is een erg leuk deel van de stad om te verblijven. De gebouwen zijn er allemaal wat ouder, veel pakhuis en kasteel-achtige gebouwen. Niet de grote torens, maar wel de grote zware muren en poorten, waarachter je allerlei binnentuintjes vindt die gebruikt worden als cafes, restaurants en bars. Het feit dat het allemaal een beetje verstopt ligt, geeft het een gezellig, kleinschalig en intiem karakter. Sydney is ook erg groen, maar heeft veel meer een echt centrum dan Melbourne. Sydney heeft veel meer hoogbouw en het CBD heeft veel meer weg van het CBD van een stad als New York of Londen dan Melbourne dat heeft met hoge gebouwen waartussen je je afentoe heel klein voelt. Ik vind dat echter een geweldig gevoel. Door een straat of stadscentrum lopen waar je aan beide kanten van de straat kantoorgebouwen hebt van 40-50 of zelfs meer etages. Zeker als het dan erg druk is op straat. Je bent dan namelijk heerlijk anoniem in het grote geheel.



The Rocks

De volgende dag naar Paddington en Bondi Beach beach geweest. Paddington is een beetje de kunstzinnige wijk van Sydney. Het is ook een beetje de alternatieve wijk van Sydney. Veel oude gebouwen, niet meer dan 2-3 etages waarin heel veel winkeltjes en galleries zitten. Het oude uiterlijk van de gebouwen in combinatie met de laagbouw draagt bij aan het open en vriendelijke karakter van de wijk. De huizen deden me een beetje denken aan de stijl van Ponsonby in Auckland, wat qua wijk en uitstraling een beetje hetzelfde karakter had.







Paddington

Bondi Beach is een heerlijk strand. Er was blijkbaar een loopevenement, genaamd “City to Surf”, waarbij mensen van een bepaald punt in de stad naar Bondi Beach lopen en finishen op het strand. Er ligt bij Bondi Beach ook een Coastal Trail, een wandelroute langs het strand en de baai waarbij je op verschillende punten een heel mooi uitzicht hebt. Grappig is dat het hier nu winter is en nog steeds een graad of 14-15 op mooie dagen. Er lopen dus nog volop mensen in korte broeken en op slippers rond hier. En dat terwijl ik nog steeds gewend ben aan Singaporese temperaturen en het dus bij temperaturen van 14-15 graden nog steeds ijskoud heb en het liefst met dikke winterkleren aan loop.









Bondi Beach

Wat er grappig is bij Bondi Beach is dat er 2 zwembaden liggen bij een cafe wat praktisch in de baai ligt. Het ligt echter iets hoger dan zeeniveau, maar het moet volgens mij een van de weinige zoutwaterzwembaden zijn die ik ken of gezien heb. De golven slaan namelijk stuk tegen de muur van het zwembad en als de golf sterk genoeg is komt het water dusdanig ver boven de muur van het zwembad uit dat het zeewater ook daadwerkelijk in het zwembad stroomt. Er waren zelfs mensen aan het zwemmen in dat zwembad en dat terwijl de golven daadwerkelijk in het zwembad terecht kwamen. Het klinkt als een iets andere versie van het bekende golfslagbad in bij voorbeeld Center Parcs.



Het "zout water golfslag zwembad"

Daarna nog even doorgegaan naar Darling Harbour. Hier heb je een mooi uitzicht over de stad en de skyline. Het ligt vlakbij het Maritiem Museum en op loopafstand van de Harbour Bridge en het Opera House. Dit gebied is ingericht als uitgaansgebied met veel gezellige barretjes en restaurants en volledig autovrij. Dus je kunt overal heerlijk wandelen met name aan het water.





Darling Harbour en de skyline overdag







Darling Harbour en de skyline by night

Tot zover kan ik alleen maar zeggen dat de stad een erg prettige en aangename sfeer uitademt en ik vind het oprecht jammer dat het zover weg is van Europa. Het is zeker een bezoekje waard en als gebied ook erg prettig om te wonen, leven en werken, te meer omdat Australiers erg relaxed en vriendelijk zijn. Genoeg stof tot nadenken in ieder geval voor mij. :-)

Port Douglas en Great Barrier Reef

Na een klein weekje Melbourne was het tijd om warmer weer op te zoeken. Ik zou mijn reis voortzetten in Port Douglas. Vanaf Melbourne was dit ongeveer een kleine 3 uur vliegen. Gelukkig was het me gelukt om een stoel in de rij van de nooduitgang te bemachtigen bij Jetstar (en dat zonder bij te betalen). Dus volop beenruimte. Het verhaaltje van de stewardess over wat je dan moet doen in een eventueel noodgeval neem je dan maar voor lief.

Vanaf Melbourne vlieg je naar Cairns en van daaruit is het ongeveer een uur tot anderhalf uur met een shuttle bus naar je hotel. Dit hangt af van hoe de bus rijdt en wie er allemaal nog meer in de bus zitten die afgezet dienen te worden.

In Port Douglas had in een zeer aangenaam boutique resort hotel. Een ruime kamer met woonkamerdeel. Aangezien ik de eerste dagen nog niet helemaal hersteld was, heb ik het vooral rustig aangedaan. Lekker uitslapen en overdag een beetje rondwandelen en aan het zwembad liggen. Excursies zijn er volop, maar die zijn wel erg aan de prijs. Een gemiddelde excursie kost je al snel 200 Australische Dollar. Dus besloot ik te doen waar ik voor gekomen was, duiken!





Het hotel in Port Douglas

Port Douglas is verder namelijk niet zo heel groot. Een klein centrumpje bestaande uit 1 grote straat met wat bars en restaurants en een aantal verstopt in kleine zijstraatjes. Verder is er een haventje en een 6 kilometer lang strand. Port Douglas heeft een beetje zijn eigen cultuur. Afgezien van de paar luxere hotels die in het dorpje gelegen zijn, draait het voornamelijk op backpackers. Er zijn blijkbaar 1 of 2grote backpacker campings die wat verder buiten het dorp liggen. Port Douglas is heel erg een surfersgemeenschap. Dus alles wat alternatief is, kom je er tegen. Ook een jointje op zijn tijd daar is de gemiddelde backpacker niet vies van. Daarnaast is het heel erg een stad waar mensen heen gaan die op zoek zijn naar zichzelf. Zo was er 1 iemand die zich net niet gekwalificeerd had voor de Olympische Spelen van Vancouver en er maar een jaar tussenuit was gegaan. Heel veel “kinderen” die voor ze naar de universiteit gaan er “even” tussenuit willen omdat ze niet weten wat ze willen gaan doen. Deze mensen leven een vrij “simpel” leven. Vaak werken ze in restaurants, bars, hotels of bv als duikinstructeur en ze meestal geven ze per maand uit wat ze verdienen. Misschien wat simplistisch maar het past blijkbaar goed bij de fase in hun leven die die mensen doormaken. Het had in die zin wel wat weg van vakantiebestemmingen als Renesse en Chersonissos.









Het straatbeeld in Port Douglas





Een oud treintje wat nog rijdt

Uiteindelijk een duiktrip geboekt naar het Great Barrier Reef. Het Great Barrier Reef staat op de Unesco werelderfgoedlijst, dus de verwachtingen waren hoog gespannen. Daarnaast is was het walvisseizoen. Dat wil zeggen dat de vrouwtjeswalvissen erg dicht bij de kust komen om te bevallen. Er schijnen ook nogal wat schildpadden, haaien en manta’s rond te zwemmen. Dit verhoogde de verwachtingen alleen maar. Echter zoals zo vaak met hoge verwachtingen komt er dan niet zo heel veel van uit. Afgezien van een kleine rog, moet ik zeggen dat ik niet heel veel spectaculairs gezien heb. Geen haaien en vooral geen schildpadden. De schildpadden staan nog steeds hoog op mijn verlanglijstje om te zien onder water. Nou ja volgende keer beter.



De boot voor de duiktrip



De omgeving

Na een kleine week was het al weer tijd om door te reizen naar mijn laatste bestemming. Ik zou de warmte en kleinschaligheid van Port Douglas achterlaten voor het koude weer van de metropool Sydney.

Melbourne – AFL en Tri Nations

De laatste 2 dagen heb ik het rustig aan gedaan. Ik had er niet zo’n behoefte aan om weer een halve dag in een bus te zitten, vervolgens een uurtje iets te kunnen bekijken en daarna weer terug. Dus besloten om lekker uit te slapen, het vervolg van mijn reis te plannen, een beetje door de stad te wandelen en ‘s avonds sportevenementen te gaan bekijken.

De eerste avond was het tijd voor een wedstrijdje Australian Football. Nu had ik er op TV al wel wat van gezien, maar de spelregels waren me nog verre van duidelijk. Kort samengevat komt het hierop neer. Men spelt op een cirkelvormig veld. Het spel wordt gespeeld met een bal die lijkt op een rugbybal. Je mag de bal alleen naar elkaar schoppen of door hem te “slaan”, waarbij je de bal in 1 hand houdt en met de andere een vuist maakt en de bal uit je hand naar je medespeler “slaat”. Er staan 4 palen naast elkaar die samen 3 doelen vormen. Schop je de bal in het middelste doel dan levert dat 6 punten op. Schop je de bal in 1 van de 2 buitenste doelen is dat 1 punt.

Het is ook een sport waarbij het lijkt alsof alles mag. Ik heb het voor de grap eens in de gaten gehouden. 1 verdediger en 1 aanvaller leken meer met elkaar bezig te zijn dan met het spel. De aanvaller kreeg namelijk in pak hem beet 1 minuut 6 keer een elleboog in zijn rug, 4 keer een duw in zijn rug met open hand en 2 schouderduwen en dat terwijl de bal niet eens in de buurt was. De scheidsrechters (er zijn er 9 in totaal) zien dit, maar dit hoort bij het spel en doen er dus niks aan.

Er speelden 2 teams uit Melbourne tegen elkaar te weten St Kilda en Essendon. St Kilda was het team wat een stuk hoger op de ranglijst stond, maar daar was in het spel niks van terug te zien. Essendon was heer en meester en won uiteindelijk met 107-75, terwijl het eerder tijdens de de wedstrijd bij vlagen 50-60 punten voor stond. Dit verschil deed meer recht aan het verschil in spelniveau dan de uiteindelijke uitslag. Grappig is dat fans van beide clubs gewoon her en der door elkaar in het stadion zitten en er gebeurt helemaal niks. Ik heb op 35.000 toeschouwers welgeteld 3politiemensen geteld en er gaat niks, maar dan ook helemaal niks mis. Daar kan het voetbal nog een voorbeeld aannemen.

De volgende dag was het tijd voor Tri Nations Rugby. Dit was een beetje de wedstrijd waar iedereen naar uitkeek en waar de kranten al weken van vol stonden. De meer ervaren All Blacks (Nieuw Zeeland) tegen het jongere en onervarener team van de Wallabies (Australie). Gedurende de dag zie je de stad en de kroegen dan ook langzaam kleuren in zwart (All Blacks) en Groen-Goud (Wallabies).

Alles gaat wederom gemoedelijk en gezellig naast elkaar in dezelfde tram naar het stadion. In het stadion zit iedereen door elkaar en is het gewoon uitermate gezellig. Het grappige is dat de All Blacks altijd hun rituele dans hebben voor de wedstrijd. In een vol stadion na het volkslied doen zij hun traditionele Maori oorlogsdans. Het ziet er best apart maar toch ook zeker indrukwekkend uit en het wordt ook gebruikt om de tegenstander enigszins te intimideren en te provoceren.
De All Blacks wonnen uiteindelijk vrij gemakkelijk en vrij afgetekend. Zelfs dan wordt er van beide kanten niet geprovoceerd, geen onwelvoegelijke taal gebruikt of beschuldigende vingers uitgestoken richting de scheidsrechter.

Na de wedstrijd gemoedelijk zij aan zij weer terug de tram in en naar huis. Voor mij was dat dan terug naar het hotel. Tijd om de koffers te pakken, enkele laatste verslagen uit te werken en vervolgens naar het vliegveld te gaan om door te reizen naar Port Douglas. Een locatie met hopelijk iets warmer weer dan ik de afgelopen weken gehad heb.

Melbourne – Great Ocean Road

De vierde dag was het tijd voor de tweede bestemming op mijn meegekregen lijstje van de 10 “must do’s” in Australie, te weten Great Ocean Road. Dit is een excursie van een hele dag en we zouden opgehaald worden om 07.40 bij een hotel 2 straten verderop. Aangezien het een hotel pick-up was, hebben we daarna eerst nog een rondje door het centrum gemaakt om nog meer mensen op te halen voor we rond 08.15 aan de “echte” excursie zouden beginnen.

Vervolgens zou het een ongeveer een uur en een kwartier rijden zijn naar Torquay, waar Great Ocean Road feitelijk begint. Hier zouden we stoppen voor een kopje thee of koffie. Great Ocean Road is eigenlijk wat Route 66 voor Amerika is en de bouw werd gestart in 1919 om soldaten die terugkwamen van het front van de Eerste Wereldoorlog aan een baan te helpen en ze zo voor te bereiden op een terugkeer in de maatschappij. Zoals gezegd, Great Ocean Road begint officieel in Torquay and loopt dan 243 kilometer in Westelijke richting en eindigt in Allansford vlakbij Warrnambool.

Torquay is overigens beter bekend als “Surfers-capital” van Australie. Grote surfmerken hebben hier allemaal productiefaciliteiten. De stad zelf trekt jaarlijks dan ook vele enthousiaste surfers. Zelfs toen wij er waren (in de winter) waren er nog zeker een kleine 20 surfers in het water op 1 van de stranden die wij bezocht hebben (Bells Beach).



Bells Beach

Daarna was het een stukje verder rijden tot de volgende tussenstop. Hier konden we van de buschauffeur een handje vogelzaad meenemen. Ik snapte er niks van, want ik had begrepen dat we koala’s zouden gaan kijken, maar blijkbaar waren er ook enkele vogels in de buurt die zich graag lieten voeren voor een mooie foto. Ik heb er een paar foto’s van genomen voor de aardigheid. Echter aangezien we maar beperkte tijd hadden, ben ik snel doorgelopen op zoek naar de koala’s. Helaas kon je ze op deze locatie alleen maar zien en fotograferen. Er schijnen ook andere locaties te zijn waar je ze ook daadwerkelijk vast kunt houden, maar dat kon hier helaas niet. Ondanks dat ze wat hoger in de boom zaten en mijn camera zijn beste tijd gehad heeft, lukte het toch nog om een paar mooie plaatjes te schieten. Vervolgens terug de bus in en op naar de volgende locatie.



Een van de vele vogels



Een van de koala's

De volgende tussenstop was Maits Rest Rainforest. Hier lag een wandeling van een klein half uur door het rainforest die we konden lopen en wat foto’s konden maken. Grappig was het dat het bos uit 2 delen bestaat namelijk een regenwoud-deel en een eucalyptus-deel. De grens wordt voornamelijk bepaald door de gevolgen van bosbranden. Zolang er geen bosbranden zijn, kan het regenwoud verder tegen de berg op groeien. Echter na een bosbrand, herstelt een regenwoud zich niet of nauwelijks, terwijl het eucalyptus deel zich vrij snel en vrij goed herstelt. Hierdoor is het mogelijk voor het eucalyptus deel om naar beneden toe op te schuiven. Een regenwoud groeit namelijk tegen de berg op en het eucalyptus-deel van boven naar beneden.









Maits Rest Rainforest

Na deze wandeling doorgereden naar onze volgende stop: Otway Junction, een klein barretje/restaurant met wat kamertjes voor mensen op doorreis. Wat schetste mijn verbazing. Er hing een groot uithangbord van Heineken! Ik voelde me meteen thuis. Het is echt opvallend waar je Heineken allemaal tegen kunt komen. Ik kan me nog wel herinneren dat ik enkele jaren geleden in Jamaica was (Blue Mountains om precies te zijn). We reden toen een doodlopende straat in (die was doodlopend geraakt doordat er een deel weggespoeld was). Een heel stuk bergop vlakbij een koffieplantage die we gingen bekijken, stond een houten hokje waar je wat te drinken kon kopen. En wat kon je daar krijgen? Precies! Heineken bier! Als je dus alleen Heineken bier lust, kun je dus als Nederlander nog steeds bijna overal heen. :-)

Maar goed terug naar Great Ocean Road. Na de lunch was het tijd om door te gaan naar de bekendste trekpleister van Great Ocean Road, The Twelve Apostles. Voor 1922 was deze locatie bekend onder de naam “Sow and Piglets”. Echter voor toerismedoeleinden is het omgedoopt in “The Twelve Apostles” ondanks het feit dat er maar 9 rotsformaties zijn. Van deze 9 zijn er nu nog maar 7 over. In 2005 is de laatste van de 2 die zijn verdwenen, gesneuveld door erosie en slijtage veroorzaakt door water en wind wat de rotsen uitschuurt. Aangezien ze een stukje uit elkaar staan is het moeilijk ze allemaal goed op de foto te krijgen en er ligt ook niet 1 lang wandelpad naast. Hier maken bepaalde bedrijven handig gebruik van. Je kunt namelijk een helikoptervlucht boeken, waarmee je dan een rondje kunt vliegen boven de 12 Apostles om een “beter” zicht te krijgen. Ze vlogen vrij hoog, dus volgens mij was het uitzicht niet zo heel veel beter, maar goed het zal vast op bepaalde groepen gericht zijn. Ik denk dat het zelfs voor 1 land specifiek is, maar zover wil ik niet gaan ;-).







12 Apostles

Daarna een klein stukje doorgereden naar waar het schip de "Loch Ard Gorge" vergaan is. Wij kregen onderweg het hele verhaal te horen over hoe het schip vergaan is en hoe 2 mensen het hebben weten te overleven in de winter in het koude water op 1 juni 1878 in het zicht van de haven na een 3 maanden durende reis van Engeland naar Australie. De locatie die wij bezochten, zou de locatie moeten zijn waar de 2 overlevenden afzonderlijk van elkaar aangespoeld zijn.









Loch Ard Gorge

Vervolgens door gereden naar de London Arch (voorheen beter bekend als de London Bridge toen het nog uit 2 bogen bestond). Dit is een rotspartij in het water die doet denken aan een brug met 2 bogen. In 1990 is 1 van de 2 bogen ingestort. Als gevolg hiervan is de naam veranderd in London Arch.



London Arch

Het uitzicht langs Great Ocean Road is echt waanzinnig mooi, alleen is het niet altijd even makkelijk om vanuit een rijdende bus goed foto’s te maken. Daarnaast is het een vrij drukke dag en heeft de buschauffeur geen tijd om overal te stoppen om foto’s te maken. Zoals we het nu gedaan hebben zijn we bijna 13 uur weg geweest en voor het overgrote deel hebben we ons redelijk punctueel aan de tijd gehouden die we van de buschauffeur en tevens gids kregen per locatie om deze te bezichtigen en foto’s te maken.

Het is in ieder geval zeker een aanrader om het te doen. Als je het in zomer wil doen, zou je kunnen overwegen om een motor te huren en hem met de motor te rijden, alhoewel dat het maken van foto’s niet vergemakkelijkt.

Melbourne – Dag 3

De derde dag was er een waar ik relatief kort over kan zijn. Ik voelde me toch al niet topfit. Dus maar wat in bed blijven liggen. Op het laatste moment toch naar het ontbijt gerend om nog snel iets te kunnen eten en daar echt de meest verschrikkelijke ervaring ooit gehad. De eerste dag tijdens het ontbijt had ik al wat van het fruit geproefd. Het fruit was vers, daar was niks mis mee, maar de smaak was heel apart, mierzoet voor ananas en meloen en een rare smaak die ik niet kon thuiswijzen. Het hotel ligt in Chinatown, dus ik dacht het zal wel gericht zijn op Chinezen. Die houden namelijk van alles wat vooral heel zoet is. Een gemiddeld Chinees gebit bevestigt dit. Ga bij voorbeeld maar eens een voorverpakt brood halen in de Carrefour in Singapore. Dat is zo ontzettend zoet dat het gewoon niet lekker meer is, maar de Chinezen vinden het allemaal geweldig.

De tweede dag aan het ontbijt kreeg ik een beter inzicht. Ik vond namelijk een kaneelstokje in de ananasbak. Dat verklaarde in ieder geval de smaak die ik niet thuis kon wijzen, maar het was nog steeds even smerig als de dag ervoor. Dus maar gevraagd of ik niet wat vers gesneden ananas kon krijgen, maar dat was niet mogelijk omdat het al laat was en de koks alles voor het ontbijt al bereid hadden. Over service gesproken! Wat ze vertelde is dat de koks het fruit in bepaalde siroop leggen en daar kunnen ze het niet meer uithalen. Dat verklaarde in ieder geval de ontzettend ranzige smaak.

Dus veiligheidshalve maar gekozen voor een kommetje muesli en wat geroosterd brood. Ik heb overigens nog geen kaas of vleeswaren kunnen ontdekken bij het ontbijt, maar wel de standaard Engelse bonen, scrumbled eggs, bacon en andere gefrituurde dikmakers.

Voor mijn geroosterd brood had ik mijn oog laten vallen op appelstroop, jam en pindakaas. Aan mijn tafel begon ik met de appelstroop. In ieder geval, ik dacht dat het appelstroop was. Wat het was weet ik nog steeds niet. Het zag eruit als appelstroop, maar het smaakte meer naar maggie (de smaakversterker die je kunt gebruiken voor bij voorbeeld soepen). Dat is even van een koude kermis thuiskomen. Als je appelstroop verwacht en dan je tanden zet in iets wat smaakt naar maggie. Mijn maag draaide er ter plekke 3 keer van om. Ik heb ooit een keer eerder zo’n ervaring gehad na een studentenfeestje, toen ik dacht een boterham pindakaas met jam te eten (tja in een studentenhuis is het vaak roeien met de riemen die je hebt) en blijkt pindakaas met sambal te zijn. Tja zij kochten de sambal nu eenmaal met grote potten tegelijk omdat iedereen van sambal hield en ja er zat geen etiket op en ja het leek best wel op jam en ja ze zullen het vast expres gedaan hebben en er hard om gelachen hebben. Ach afentoe heb je van die momenten die ineens herinneringen oproepen aan je studententijd. Leuk om te beseffen dat je het dan nog niet vergeten bent.

Goed terug naar mijn belevenissen in Melbourne. Na het eten nog wat research gedaan over hoe mijn route te vervolgen. Ik wilde nog even een riviercruise doen. Dus opgezocht waar ik tickets kon halen en op kon stappen. Dat was op loopafstand van het hotel. Helaas was ik door al mijn getreuzel aan de late kant. Dus kon ik alleen maar de cruise van een uur doen in plaats van die van 2 uur. De cruises gaan namelijk 2 richtingen op: stroomopwaarts op de Yarra River en stroomafwaarts op de Yarra River. Beide duren een uur afzonderlijk en samen 2 uur. Helaas ging mijn deel stroomopwaarts. Dus ik kreeg weer tochtje langs de Melbourne Cricket Grounds, de Rod Laver Arena, de High Sense Arena en alle andere sport stadions. Gelukkig was er verder stroomopwaarts nog wel wat meer te zien wat ik nog niet gezien had, maar stiekem had ik eigenlijk gehoopt stroomafwaarts te gaan richting de havens om wat mooie(re) plaatjes te kunnen schieten. Het weer was vrij druilerig, dus dat hielp in ieder geval niet mee.

Daarna wilde ik nog op souvenierjacht. Ik probeer namelijk voor mijn zusje altijd iets specifiek kenmerkends voor die stad mee te nemen waar ik geweest ben. Helaas bleek de souveniermarkt waar ik graag heen wilde vandaag gesloten te zijn. Gelukkig boden enkele winkeltjes in de buurt van het hotel genoeg inspiratie om een geode keuze te maken. Dus mijn morele plicht heb ik weer gedaan. :-)