Pondicherry – Tempel

In Pondicherry kregen we het advies van een collega om een specifieke tempel te bezoeken. Deze tempel bleek echter niet te liggen in Pondicherry zelf, maar op anderhalf uur rijden van Pondicherry. Geen probleem, de auto met chauffeur was geregeld en hij zou ons naar de tempel en weer terug rijden.

Ik ga niet teveel meer zeggen over de rijstijl van Indiers. Daar heb ik al wat over gezegd. Het is altijd een afweging of je iets van de omgeving wil zien of liever je ogen dicht doet en de hele rijstijl maar aan je voorbij laat gaan. Ik had beloofd om foto’s te maken voor het thuisfront en voor mijn blog. Dus nadat ik op het vliegveld een nieuwe camera gekocht had, ging ik dus voor de eeste optie in de hoop mooie plaatjes te kunnen schieten.

Het aparte aan tempels is dat ze vaak maar beperkt open zijn. Zo ook deze tempel. Deze was open van 09.00 tot 12.00 en dan weer van 16.00 tot 21.00. Aangezien we besloten uit te slapen, zijn we wat later vertrokken en zijn we eerst naar een punt geweest van waaruit je boottochten kon maken door onder andere Mangroves. Nu heb ik die al op verschillende andere plaatsen gezien en ik had niet echt behoefte om met 10 Indiers, 3 uur in een gammele boot te gaan zitten. Dus onze chauffeur vriendelijk bedankt en verzocht door te rijden naar de tempel.









Uitzicht op de Mangroves en het Indiase landschap

We waren aan de vroege kant. Dus eerst wat rondgelopen in het dorpje en wat foto’s genomen voordat we de tempel in gingen. Wat eigenlijk meteen opvalt, is hoe armzalig de mensen wonen, maar hoeveel tijd (en waarschijnlijk ook geld) er gestoken wordt in het bouwen van tempels en dan met name de details die verwerkt zijn in de toengagspoorten.









De toegangspoort met details

Het was ook meer een tempelcomplex met meerdere tempels dan 1 tempel. Op het complex bevindt zich ook een waterreservoir wat meer lijkt op een primitief zwembad/vijver. Dit wordt door mensen gebruikt om zich te wassen. Het water ziet er echter alles behalve smakkelijk, schoon en aantrekkelijk uit, maar goed, zij zullen er vast beter aan gewend zijn dan ik.













Het tempelcomplex





Ook de tempel heeft "huisdieren"

Zo zag je ook meteen dat mensen verschillende kleuren hebben op hun gezicht. Rode vlekjes, witte vlekjes of strepen en gele. Allemaal betekenen ze iets verschillends, maar het is een soort zegening.

Het was een indrukwekkende ervaring om een tempel te bezoeken die ook daadwerkelijk in gebruik is.

India – Pondicherry

Naast een bezoek aan het kantoor in Bangalore moesten we ook een bezoek brengen aan het kantoor in Pondicherry. Van Bangalore was het 45 minuten vliegen naar Chennai en vanuit Chennai was het dik 3 uur rijden naar het zuiden naar Pondicherry. Het vliegveld in Chennai is op zijn zachtst gezegd niet bepaald modern. Nadat we onze bagage opgehaald hadden, was het even zoeken naar de chauffeur die ons naar Pondicherry zou brengen. Het weer in Chennai lijkt meer op het weer wat ik gewend was in Singapore, warm en vochtig.

Het eerste wat aan onze chauffeur opviel was dat hij geen schoenen droeg. In deze regio is het blijbkaar heel erg normaal en draagt ook een deel van de bevolking geen schoenen en dan te bedenken dat de straten niet bepaald schoon zijn.

Chennai was op zijn zachtst gezegd heel erg rommelig en daar is geen woord aan gelogen. Zodra je de parkeerplaats van het vliegveld afrijdt, rij je meteen een bouwput in. Hier is een heel groot deel van de wegen niet of nauwelijks verhard.





Rondom Chennai Aiport



De Tata-Taxi



De Tata-Bus

De rijstijl van de Indiers is overigens complete absurd. Zelfs als er niet of nauwelijks ruimte is, wil nog steeds iedereen elkaar inhalen. Dat geldt voor scooters, auto’s en ook bussen. Ook als er eigenlijk de ruimte niet voor is.

Pondicherry is nog minder ontwikkeld dan Bangalore. Straten zijn nauwelijks verhard. Enorme hopen vuilnis in de straten. Huizen die gebouwd zijn van hout en riet en lijken meer op een hut dan op een echt huis. Meestal begonnen onze meetings om 10.00, dus reden we rond 9.30 weg vanaf het hotel met de chauffeur. Als je dan ziet hoeveel verkeer er nog op de weg is (vermoedelijk op weg naar kantoor) en hoeveel er tussen 18.00 en 18.30 al weg is, besef je dat dit land nog een enorme slag kan maken als het op efficientie aan komt.









Het straatbeeld in Pondicherry















Een impressie van een tripje in de regio



Wegwerkzaamheden! Hoezo beschermende kleding?





Koeien kom je overal tegen



Het spoorwegnet in India

Wat me daarnaast opviel was het verschil in prijzen die gehanteerd worden in Pondicherry in vergelijking met Bangalore. In beide steden verbleven we in boutique hotels. Echter voor de prijs voor 1 nacht in het hotel in Bangalore kon ik 4 nachten slapen in het boutique hotel in Pondicherry.



Het hotel in Pondicherry

India is verder een lastig land om in te werken. Mensen beloven je de wereld, maar zodra je het kantoor uitloopt, gaan ze terug naar business as usual en als je dan een paar dagen later terugkomt, blijkt dat ze niks gedaan hebben. Het is erg lastig om hun persoonlijke belangen in lijn te brengen met de belangen van het bedrijf of een groter geheel. Dat kost erg veel energie.

Pondicherry is verder een van de populairdere vakantiebestemmingen in India. Vanwege het goede weer, komen er veel oudere mensen in de tijd dat het koeler is in andere deel van India daar de tijd doorbrengen. Daarnaast spreken heel veel mensen er Frans, omdat het Franse koloniale invloeden gekend heeft. Dit zie je onder andere terug in een aantal gebouwen en ook in de straatnaambordjes, waar de naam van de straat zowel in het Hindi als in het Frans op staat.

Verder schijnt alcohol in Pondicherry ook relatief goedkoop te zijn .Blijkbaar komen er ook nogal wat Indiers uit andere delen van het land naar Pondicherry om daar het weekend door te brengen en te feesten.

Helaas had ik het te druk om me in het uitgaansleven te storten.













Een sfeer impressie van 1 van de dorpjes rondom Pondicherry



India's meest geliefde vervoermiddel, de Tuk Tuk



Een van Indiaas religieuze symbolen

India – Bangalore

Een belangrijke onderdeel van mijn nieuwe baan was het succesvol uitvoeren van een reorganisatieproject in India. Het bedrijf waarvoor ik ben gaan werken heeft daar 2 vestigingen. Een in Bangalore (verkoopkantoor) en een in Pondicherry (fabriek). De processen in India zijn of niet optimaal of worden niet bepaald goed nageleefd. Aan ons in ieder geval de taak om daar verandering in aan te brengen.

Ik zou met een collega vanuit HK vliegen. We waren ruim op tijd op het vliegveld en mijn collega had het voor elkaar gekregen om toegang te krijgen tot de lounge van Cathay. Alleraardigst. Nu is mijn collega nogal last minute. Dus ik ging alvast vooruit naar de gate. Toen bleek dat we de laatste 2 passagiers waren, waarop men stond te wachten bij de gate. Mijn collega werd nog tot haasten gemaand, maar dat ging compleet aan mijn collega voorbij. Die liep er namelijk bij als een zombie. Het kon geen alcohol zijn, want we hadden hooguit 2 drankjes op in de lounge. Wat ik echter niet gezien had, was dat mijn collega al een slaappil ingenomen had in de lounge. De vlucht is namelijk iets meer dan 5 uur. Je vertrekt vrij laat in de avond in Hong Kong. Je komt dan rond 02.00 in Bangalore aan en dan is het nog dik een uur naar het hotel en het is er 2,5 uur vroeger dan in HK. Dus tegen de tijd dat je in het hotel aankomt is het al een uur of 5 in de ochtend in HK.

We zouden onze workshops starten in Bangalore en zouden daar verblijven in boutique hotel. De weg naar hotel was al een ervaring op zich. Terwijl het daar rond 02.00 uur is staan er overal langs de (snel)weg nog steeds grote groepen mensen al dan niet met scooters. Wat ze daar doen, geen idee. De wegen vanaf het vliegveld naar de stad waren redelijk breed en schoon. Zelfs het vliegveld is mooi, schoon en redelijk efficient. Hoe dichter je bij en in de stad komt hoe rommeliger het echter wordt.



De luchthaven van Bangalore

Bepaalde delen van India zou ik niet bepaald als “schoon” willen typeren. Zeker niet als je het vergelijkt met Singapore. Het hotel was top. Ik had niet bepaald een kleine kamer met een riante woonkamer (zitgedeelte en keuken) en daarnaast een grote slaapkamer. Het vervoer van en naar het vliegveld alsmede van en naar kantoor zat bij de prijs inbegrepen.







De Hotelkamer





Het Hotel

De eerste dag naar kantoor was ook een hele ervaring. Blijkbaar lag het hotel vlakbij de locatie waar het kantoor eerst lag. Echter tijdens de crisis is het bedrijf verhuisd naar een goedkopere locatie in een ander gedeelte van de stad op ongeveer een half uur rijden.



Het kantoor aan de buitenkant







Het kantoor aan de binnenkant

Het verkeer is complete chaos en bijna alles is oud. Heel veel bussen zouden in Nederland van de weg gehaald worden. De deuren van de bussen sluiten ook niet. Mensen kunnen dus gewoon met de bus meerijden staand in deuropening, die open is. Daarnaast heb je grote hoeveelheid tuk tuks. Alles krioelt door elkaar heen. Iedereen slingert van links naar rechts over de weg om een ander in te halen. Niet dat er nu heel hard gereden wordt, maar het is gewoon ongeordend als mensen continu van rijbaan wisselen.







Het Straatbeeld



De Stadsbus

Onderweg kun je zien dat bepaalde delen van India nog een lange weg te gaan hebben en dat ze hele andere standaarden hebben. Zo waren ze bij voorbeeld langs de weg kabels aan het leggen in een goot. Niemand die werkschoenen draagt. Sterker nog een deel loopt gewoon op blote en doet zo hun werk. Niks geen beschermende kleding of helmen. Gewoon een broek en een t-shirt en dat is het dan. Er lopen ook altijd hordes mensen rond, maar echt efficient wordt er niet gewerk. Er staan vaak namelijk meer mensen te kijken dan effectief te werken. Het kantoor zag er van binnen wat grauw en grijzig uit. Op de bovenste verdieping was een stuk overkapt en dat was de kantine, waar je kon eten. Je kon er in ieder geval een sandwich halen en wat vruchtensap.

De weg terug was helemaal een beleving. Het was inmiddels donker en de chauffeur besloot de toeristische route te nemen over verschillende onverharde wegen. De wegen waren smal en zoals gezegd onverhard. Er waren nogal wat scooters, tegenliggers en kuilen, waardoor iedereen gaat slingeren over de weg. Daarnaast om het nog wat moeiljker te maken stonden er her en der ook nog koeien op de weg. Nu is een koe een heilig dier hier. Dus die dien je vooral te ontwijken. Je kunt beter een persoon aanrijden dan een koe of een geit. Mensen die je aanrijdt, kun je naar het ziekenhuis brengen en wat geld geven en daarmee is vaak de kous af. Als je echter een koe of geit raak rijdt of nog erger dood rijdt, dan dien je ieder familielid wat profijt had van die koe of geit te vergoeden. En je ziet ze echt op verschillende plaatsen langs de weg.

Het project was typisch projectwerk. Lange dagen. Pizza als lunch. Terug naar het hotel en daar nog verder werken ter voorbereiding op de volgende dag. Bangalore viel niet mee en niet tegen, maar ik kan wel beamen dat India geen gemakkelijk land is om te reizen als je niet de gemakken had die wij hadden in Bangalore.

Junk Boat Trip

Het nadeel van expat-steden als Hong Kong en Singapore is dat het een komen en gaan van mensen is. Het voordeel is dat een afscheid meestal gepaard gaat met een feestje. Zo ook mijn eerste weekend in Hong Kong. Er was een junk boat trip geregeld door een stelletje wat ik eerder ontmoet had. Zij hadden een junk boat gehuurd en zouden hun afscheid samen vieren met iemand die haar verjaardag zou vieren.

Het principe is heel simpel. De gastheer/gastvrouw zorgen ervoor dat er genoeg eten en drinken aan boord is en zo niet zorgen ze ervoor dat de gasten genoeg meenemen. Het zijn meestal houten bootjes waar je afhankelijk van de grootte met een man of 20 tot 30 op mee kunt varen.

Ik had er eigenlijk al voordat we begonnen flink de smoor in. We zouden om 11.00 vertrekken en er werd me op het hart gedrukt vooral op tijd te komen. Daarnaast zei de persoon die al meerdere van deze junks gedaan had, dat er op deze tochten niet gezwommen wordt. Ik stond dus klaar om 11.00. Was zelfs aan de vroege kant en heb nog moeten haasten om op tijd te zijn. De gastheer en gastvrouw zouden er iets later zijn. Uiteindelijk kwamen de meesten pas vlak voor 12.00 aan. En de persoon die mij vertelde dat er niemand ging zwemmen begon daarna nog eens op mijn zenuwen te werken.

Wij zijn vervolgens van de Central Piers naar een van de eilanden gevaren tussen Hong Kong Island en Kowloon door richting het Oosten. Na iets meer dan een uurtje varen kwamen we bij een ander eilandje aan. Hier zouden we aanmeren voor de lunch. Onderweg was het vooral drinken, drinken en eten. Het restaurant was niet meer dan een grote hut op palen en het seafood zou er geweldig zijn en vooral erg vers. Nu ben ik geen fan van seafood (sorry pa :-)). Wat ik geproefd heb, was op zijn best middelmatig, maar de hele entourage was wel erg mooi en erg primitief en dan te bedenken dat je net om de hoek bent van een wereldstad. Het eiland behoort zelfs nog tot Hong Kong, maar het is een wereld van verschil.

De lunch was verder erg apart. Er was natuurlijk volop eten, seafood, vlees, groenten, noodles en rijst. Na het eten was het tijd voor een verjaardagstoast met champagne en cupcakes. Persoonlijk vond ik het een rare combinatie, maar goed als je je maar voorhoudt dat het eigenlijk een dessert is gaat het wel. Ik had overigens meteen mijn partner in crime gevonden aan tafel. Een iemand hield namelijk erg van de cake zelf, terwijl ik een groot fan was van alles wat er aan suiker op de cakejes zat. Dus we hebben een aantal cakejes “eerlijk gedeeld” :-).

Na de lunch zijn we dus doorgevaren naar een baai waar iedereen kon gaan zwemmen. Juist! Iedereen behalve ik, want ik had dus geen zwemkleding bij me. Dus maar bij het vertrouwde recept gebleven (hapje en drankje). Rond een uur of 6 zijn we langzaam teruggevaren naar de Central Piers. We zijn langs de andere kant van het eiland binnen komen varen. Dus we hadden een waanzinnig mooi uitzicht op de verlichte skyline van Hong Kong.

Na de trip zouden we gaan stappen. Ik zou echter eerst naar mijn hotel gaan om om te gaan kleden. Echter ik was er om 20.30 en HK gaat de hele nacht door. Dus ik had me voorgenomen om eerst een paar uur te slapen en me daarna weer bij het gezelschap te voegen. Echter toen ik wakker werd was het 10.30 de volgende ochtend en had ik bijna 14 uur aan een stuk geslapen. Ik zal het wel nodig gehad hebben. :-) Het was in ieder geval hoog tijd om op te staan en eens lekker te gaan sporten in de gym.