Dubai – deel 1

Naast het reguliere nieuwjaar, viert de Chinese gemeenschap ook het Chinese nieuwjaar. Dit valt meestal binnen een periode van 4 tot 6 weken na het reguliere nieuwjaar. Enkele karakteristieke eigenschappen van het Chinese nieuwjaar zijn: vuurwerk, lion dance en Lychee envelopjes. Lychee envelopjes zijn envelopjes met geld, die getrouwde mensen aan niet getrouwde mensen geven of bazen aan hun medewerkers. Hier zitten verder nog wel enkele nuances in, maar die zal ik jullie besparen.

Aangezien het in Hong Kong niet zo warm is als in Singapore, is het Chinese nieuwjaar bij uitstek geschikt om er even een paar dagen tussenuit te gaan. Echter omdat ik pas laat begon met zoeken, was een groot deel van de vakanties (bijna alles) al volgeboekt. Er was eigenlijk alleen nog een optie naar Korea en 1 naar Shanghai, maar daar is het zeker niet warmer dan in Hong Kong.

Gelukkig kwam er een uitnodiging uit Dubai om daar een paar dagen door te brengen. Het voordeel was dat ik dan alleen een vliegticket hoefde te betalen. Na wat zoeken, rekenen en vergelijken was het zeker zo goedkoop om naar Dubai te gaan voor een kleine week als een vakantiepakket van 3 dagen met verlenging te boeken. Dus op naar Dubai.

De vlucht was met Qatar Airways via Doha (Qatar, 1 van de Verenigde Arabische Emiraten) waar ik een korte overstap zou hebben. Het vliegveld in Doha is apart. Aangezien ze dat aan het verbouwen zijn, staan alle vliegtuigen ergens achteraf geparkeerd. Je gaat via een trap het vliegtuig uit. Vervolgens word je in een bus naar de juiste terminal gereden. Je moet alleen wel opletten dat je in de juiste bus stapt op basis van de kleur van je boarding pass. Ik werd naar de Transit en Vertrek terminal gebracht. Daar moest ik door een security screening. Vervolgens de roltrap op naar boven. Daar even moeten wachten. Vervolgens boarden. Weer de bus in en terug naar 1 van de andere vliegtuigen die vlakbij het vliegtuig stonden waar ik uit kwam. Via de trap het vlieguit in en daarna door naar Dubai.

Dubai is een van de andere Emiraten en een apart land. In totaal zijn er 7 Emiraten (Abu Dhabi, Ajman, Dubai, Fujairah, Ras al-Khaimah, Sharjah en Umm al-Quwain). Deze staten worden Emiraten genoemd omdat er een Emir aan het hoofd staat. Aangekomen in Dubai, kom je in een compleet andere wereld terecht. Waar in HK heel veel gebouwen er relatief oud uit zien en wat grijzig, wat toch een beetje een traditioneel Chinees karakter geeft, glimt alles in Dubai alsof het gloednieuw is. Daarnaast wordt er veel met marmer en goud(kleur) gewerk, wat dit effect nog eens versterkt.



Het vliegveld van Dubai

Verder zie je meteen de Arabische kleding. Wat onderzoek leert me dat Emirati-mannen een dishdasha dragen, een witte, wijde jurk. De shumagh is de roodwitte hoofddoek, de gutrah de witte. De igal is de zwarte band rond de hoofddoek. De vrouwen dragen de abaya, een zwarte lange jurk, tot aan de grond, met lange mouwen. Soms zijn de randen mooi versierd met borduursel. De vrouwen dragen soms ook handschoenen. Er is schijnt echter wel een verschil te zijn. Sommige vrouwen dragen een sluier die het hele gezicht bedekt, waardoor het meer lijkt op een boerka, terwijl andere vrouwen een gezichtsbedekking dragen die meer lijkt op een “gewone” hoofddoek. Wat navraag hier leerde me dat het met name de vrouwen zijn uit de wat strenger islamitische landen, b.v. Saudi Arabie, die het hele gezicht bedekken en dat de vrouwen uit Qatar en Dubai wat vrijer zijn en volstaan met een hoofddoek.

Dubai wordt weleens vergeleken met Singapore. Echter wat Singapore bereikt en opgebouwd heeft in 40 jaar, heeft Dubai in 20 jaar gedaan. Daarnaast hebben deze landen ook veel meer een “doen”-mentaliteit. Als ze daar beslissen om iets te bouwen, wordt er niet oeverloos vergaderd en onderzoek gedaan naar geluidsoverlast en milieuconsequenties. Dan drukt er iemand op de figuurlijke knop en dan gebeurt het gewoon. Een andere overeenkomst is, is dat alles wat gebouwd is op de natuur is gewonnen. Singapore was een moerasgebied en is veranderd in een wereldstad. Dubai is een stad die gewonnen is op de woestijn.

Het stadsdeel bestaat grofweg uit 3-4 kernen: Jumeirah (bekend van het Palm Eiland), het gebied rondom de Burj Al Arab en Mina A Salam, het gebied rondom de Burj Khalifa, Souk Al Bahar en de Dubai Mall. Als vierde gebied heb je dan nog de Creek met Oud Dubai.

Het is geen gemakkelijke stad om rond te reizen zonder auto. Dubai is een land/stad zoals je het op zou zetten als je een stad vanuit het niets op mag bouwen. Grote, brede snelwegen, alles schoon en modern. Daardoor is alles makkelijk bereikbaar, mits je een auto hebt.

Zodra je rond gaat kijken in Dubai, merk je meteen dat het een rijk land is. De mensen zijn erg Westers en alles is verkrijgbaar. Er zijn wel enkele restricties. Zo worden vrouwen verzocht zich niet te uitdagend te kleden en is het verboden alcohol op straat te nuttigen. Alcohol is echter wel in elke bar / restaurant verkrijgbaar. Al serveren een aantal bars en restaurants geen alcohol tussen 16.00 en 18.00 op basis van de wet in Dubai. Ik heb helaas niet kunnen achterhalen of dat voor alle bars / restaurants gold.

De inkomsten van de overheid in Dubai komen deels uit grondstoffen en ook deels uit toerisme en daarnaast zijn er nog enkele andere bronnen van inkomsten. Personen die in Dubai wonen en werken betalen namelijk geen inkomstenbelasting en bedrijven ook maar zeer beperkt. Er wordt wel een BTW geheven, maar dat is ook beperkt. Dus om het toerisme de nodige impulsen te geven, hebben ze ’s werelds grootste indoor skihelling gebouwd, ’s werelds grootste winkelcentrum met daarin een kolossaal aquarium wat zeker zo groot is als een voetbalveld, ’s werelds eerste 7 sterren hotel (Burj Al Arab) en ’s werelds hoogste gebouw (Burj Khalifa, 828 meter hoog).



De Dubai Mall - Veel oog voor detail



's Werelds grootste aquarium



Het Burj al Arab Hotel



De Burj Khalifa Toren

De eerste dagen vooral rustig aan gedaan en van het warmere weer genoten. Het was er ongeveer 25 graden, maar verrassend genoeg staat er redelijk wat wind en ’s avonds koelt het best af, dus voelt het best fris aan. Een trui of een jas is dan ook geen overbodige luxe.

Dubai is een voor een groot deel een woestijn. Buiten de bebouwde delen zie je dan ook niet veel groen, maar vooral zand. Dubai heeft door de wind dan ook nogal eens last van zand dat de stad inwaait. Een groot deel wordt dan bedekt onder een miniscuul laagje zand. Dit was best vervelend tijdens het hardlopen. Dus ik kan me voorstellen dat gezichtsbedekkende kleding ook zo zijn voordelen kan hebben.

De Feestdagen in Nederland

Nadat ik in juni mijn moeder met een bezoek verrast had, was deze keer mijn zusje aan de beurt. Haar verjaardag dit jaar zou een mijlpaal in haar leven zijn en ze had aangegeven dat ze het heel erg leuk zou vinden als ik daarbij kon zijn. Ik had dan ook een ticket geboekt om de 17e naar Nederland te vliegen, zodat ik de 22e bij haar verjaardag aanwezig kon zijn. Ik zou daarvoor nog even op zakenreis naar Brazilie gaan, maar ik zou de 14e terug in Hong Kong zijn. Mooi op tijd dus.

Echter dat liep niet helemaal zoals gepland. De 7e stond ik met mijn koffer in mijn hand klaar om naar het vliegveld te gaan. Echter toen kwam er een telefoontje vanuit Brazilie dat ze niet konden garanderen dat het team er zou zijn en of we dus een week later konden komen. Dan zouden we de 20e terugvliegen. Helaas was het ticket al uitgegeven dus konden we alleen nog de datum veranderen, maar niet meer de reis zelf (en de (tussen)stops). Het nadeel was ook dat als ik pas de 20e uit Brazilie zou vertrekken ik pas de 23e in Nederland aan zou komen en ik dus een dag te laat zou zijn. Ik stond op de wachtlijst voor de 17e en de 18e, maar helaas het mocht niet zo zijn.

Nadat we de 20e nog even het kantoor in Sao Paulo bezocht hadden om wat zaken af te ronden, zijn we net na de middag naar het vliegveld vertrokken. Daar zijn we rond een uur of 6 ’s avonds lokale tijd met het vliegtuig vertrokken, terug richting Johannesburg. Daar kwamen we dinsdagochtend lokale tijd aan na 9 uur vliegen. Vervolgens net na de middag lokale tijd doorgevlogen naar Hong Kong waar we woensdagochtend lokale tijd aan zouden komen na 12 uur vliegen.

In Hong Kong heb ik net iets meer dan 12 uur door kunnen brengen. Precies genoeg om mijn expenses in te kunnen vullen en af te handelen en het cadeautje voor mijn ouders (een nieuwe PC) op te halen. Woensdagavond lokale tijd (Hong Kong tijd) zou ik dan naar Nederland vliegen waar ik donderdagochtend lokale tijd aan zou komen na 12 uur vliegen. Dus al met al heb ik in 3 dagen 33 uur in een vliegtuig gezeten. Een hele opgave. Alles gaat op bepaald moment pijn doen en je weet van ellende niet meer hoe je moet gaan zitten. Daarnaast had ik ook geen slaappillen meer die ik normaliter op intercontinentale vluchten gebruik. Dus dat hielp ook niet echt.

Het temperatuursverschil was ook enorm. Maandag in Brazilie was het nog 33 graden. Ik heb geen idee hoe warm het in Johannesburg was aangezien ik daar niet buiten het vliegveld geweest ben. In Hong Kong was het nog tussen de 15 en 20 graden maar nog alleszins aangenaam. Eenmaal in Nederland belandde ik in temperaturen varierend tussen de -5 en -12. Naast een enorm tijdsverschil, moest ik dus ook een enorm temperatuursverschil overbruggen.

In Nederland lag inmiddels volop sneeuw, dus het was nog even de vraag of de vlucht niet vertraagd zou zijn, maar gelukkig ging ook dit goed. Zelfs bij de check-in had ik geen problemen en werd de extra bagage zonder extra kosten omgepakt en ingecheckt.

Op Schiphol werd ik opgehaald door mijn ouders die erg blij waren mij te zien. Dan besef je meteen hoe fijn het is dat je altijd op een warme familie terug kunt vallen. De rit naar huis gezellig bijgepraat. Eenmaal thuis even koffie gedronken en vervolgens zouden we mijn zusje gaan vereren met een verrassingsbezoekje.

Ik heb het gelukkig redelijk goed verborgen kunnen houden met smoezen dat ik meteen door moest reizen naar een andere bestemming voor zaken. Het zal jullie dus niet verbazen dat mijn zusje redelijk verbaasd was toen ik ineens binnen stond om haar te verrassen. Daar gezellig nog een kop thee gedronken en verder bijgekletst.

Dit was het begin van hele gezellige feestdagen die voor het eerst sinds een lange tijd weer een witte kerst brachten. Op Tweede Kerstdag nog gezellig naar “Sunday Lounge” geweest. Het was leuk om daar een aantal bekenden tegen te komen van zowel de middelbare als zelfs lagere school. Heerlijk om even herinneringen op te halen en bij te kletsen met mensen die je soms al jaren niet meer gezien hebt.

Nieuwjaar was een gezellig feestje met de familie bij mijn nichtje die net sinds een paar weken in haar nieuwe huisje was gaan samenwonen. De rest van de tijd in Nederland heb ik voornamelijk gewerkt en gebruikt om af te spreken met een aantal goede vrienden en bekenden.

Helaas als het gezellig is, vliegt de tijd en de 3 weken in Nederland waren dan ook zo voorbij en voor ik er goed en wel erg in had, was het alweer tijd om terug te gaan naar Hong Kong.

Het was een geweldige mooie tijd en ik heb intens genoten van elk moment dat in Nederland doorgebracht heb met familie, vrienden en bekenden.

Brazilie – Sao Paulo

Na het bezoek aan Campinas was het tijd om door te gaan Sao Paulo. Daar zouden we nog enkele trainingsessies geven. Donderdagavond werden we opgehaald en zou de chauffeur ons van Campinas naar Sao Paulo brengen. De rit zou een kleine 2 uur duren afhankelijk van de drukte in het verkeer, maar ik moet toegeven dat ik van de reis zelf niet veel meegekregen heb. Vrij kort na het vertrek viel ik in slaap in het busje en kort voor we bij het hotel aankwamen werd ik weer wakker. Optimaal gebruik gemaakt dus van de reistijd om even uit te rusten.

Ingecheckt en de volgende dag naar kantoor. Het kantoor lag redelijk dichtbij het hotel en de chauffeur zou ons erheen brengen. Sao Paulo had een aantal overeenkomsten met Campinas. Ook hier lag het kantoor in een bewaakte en ommuurde compound. Iets waar je in eerste instantie misschien van opkijkt maar wat blijkbaar in Brazilie bittere noodzaak is.



Het kantoor in 1 van de gebouwen



Een van de eetgelegenheden binnen het complex

De ochtendsessies van de training gingen vrij goed. Tijdens de lunch was het weer een culturele ontdekkingstocht en hebben we “Brigadeiros” ontdekt. Een brigadeiro is een chocolade truffel en ziet er uit als een balletje (een soort Ferrero Rocher) met hagelslag aan de buitenkant, maar heel, heel erg lekker. ’s Avonds zouden we gaan eten bij de Churrascaria, maar daarover heb ik eerder al geschreven.

Zaterdag uitgeslapen en tegen de middag de stad ingegaan. We hebben wat rondgelopen in de omgeving van het MASP (Museu de Arte de Sao Paulo). Het gebouw waarin het museum huist is overigens ronduit lelijk, of is het misschien toch kunstzinnig. Oordeel zelf maar op basis van de foto’s.



MASP - Museu de Arte de Sao Paulo

Vervolgens hebben we de Av. Paulista op en neer gelopen. Hier hadden ze met behulp van steigers een enorme kerststal als een soort viaduct over de weg gebouwd. Verder leek het er met name op alsof de Av. Paulista een van de straten was van het “zakencentrum” met vele bedrijfspanden aan beide kanten. Ondanks het feit dat volgens een aantal informatiebronnen Sao Paulo een erg mooie stad is met qua architectuur een aantal mooie bezienswaardigheden, vond ik Sao Paulo eigenlijk een beetje een grauwe en ook lelijke stad. Het was overigens wel een erg groene stad met grote parken.



De kerststal in Sao Paulo








Het straatbeeld op de Av. Paulista



Sao Paulo - relatief groen

Zaterdagavond hebben we 2 collega’s uitgezwaaid die terug gingen naar respectievelijk India en Mexico. Zondag uitgeslapen en lekker gesport in de gym. Daarna een beetje rondgelopen in de straten rondom het hotel. Terrasje gepakt en nog lekker van het mooie weer genoten. Ik wist inmiddels dat ik een lange reis voor de boeg had en dat het weer wat me te wachten stond toch beduidend een stuk minder zou zijn dan wat ik hier in Sao Paulo had.

Wijken als Pinheiros, Jardim Paulista, Liberdade en Consolaçao schijnen zeker de moeite waard te zijn om even rond te lopen, maar helaas haddenwe daar geen tijd voor.

Brazilie – Churrascaria

Als advies had ik meegekregen om te gaan eten in een Churrascaria. Beef Picanha scheen een aanrader te zijn. Gelukkig wist onze collega een goede churrascaria relatief dichtbij kantoor waar we als team gezellig konden gaan eten (Fogo de Chao).




Fogo de Chao

Eten in een Churrascaria gaat op basis van “all you can eat” voor een vaste prijs. De hele avond lopen er obers af en aan met spiezen met vlees. Ik denk dat ik er al eerder een keer iets over geschreven heb tijdens mijn trip naar Beijing waar ik in een soortgelijk restaurant gegeten heb.

Er ligt een kaartje naast je bord met 2 kleuren, de ene kant is groen en de andere kant is rood. Groen: ja ik wil graag nog wat vlees. Rood: Nee, ik heb (nu even) genoeg. Er was keuze uit zeker 15 vershillende soorten vlees met o.a. entrecote, biefstuk, worst, kippepootjes tot aan kippehartjes toe.

Wat ze doen met de stukken beef is, ze komen aan tafel en snijden een dun laagje van de buitenkant eraf. Als dan van alle kanten van het stuk vlees de buitekant eraf gesneden is, gaan de kruiden er opnieuw op en gaat het terug onder de grill tot er weer een korstje op het vlees zit. Dan wordt het er weer uitgehaald en lopen de obers weer een rondje.



Het team en de obers

Het gevaar van dit soort restaurants is eigenlijk dat je te snel te veel eet en daardoor dus niet echt tijd hebt om ervan te genieten. Naast het vlees was er ook een uitgebreid saladebuffet. Verder werd er ook een andere lokale specialiteit geserveerd: Pao de Queijo ook wel bekend als kaasbrood.

Normaliter ben ik niet zo’n fan van restaurants waar je kunt eten op basis van een “all you can eat” formule. Dit gaat namelijk meestal ten koste van de kwaliteit van het eten. Echter hier was het eten erg goed en ook nog eens erg goed bereid.

Ik heb snel even gekeken en volgens mij zijn er 2 churrascaria’s in Nederland, 1 in Nijmegen en 1 in Amsterdam. Ik ben bij geen van beide geweest, maar als het net zo goed is als in Brazilie (of Beijing) kan ik het zeker aanraden.

Brazilie – Campinas

De eerste bestemming in Brazilie was Campinas. In Campinas verbleven we in het Vitoria Hotel. Een middenklasse hotel. De kamers waren ok. Een kleine maar goede fitnessruimte en 2 goede restaurants.

Campinas is een stad met ongeveer 1 miljoen inwoners. Campinas heeft zelfs een eigen vliegveld, maar dit wordt alleen gebruikt voor interne vluchten binnen Brazilie.

De volgende dag vroeg opgestaan en eerst maar eens de fitnessruimte opgezocht. Op de een of andere manier zijn er binnen dit bedrijf niet heel veel vroege vogels. Als ik in Hong Kong voor 09.00 uur op kantoor ben, kan ik zelf het licht aan doen en ben ik waarschijnlijk samen de werkster de enige die op kantoor zijn.

In India was het hetzelfde en de levensstijl in Zuid Amerika deed mij vermoeden dat er hier ook niet al te veel vroege vogels zouden zijn. Ideaal dus om ‘s ochtend een work out te hebben. Daarna ontbeten en door naar kantoor.

We hadden onszelf een dag de tijd gegeven om wat mensen te spreken. Het kantoor in Campinas was toch net iets mooier dan het kantoor in Hong Kong. We werden opgewacht door ons teamlid dat daar werkt. Hij gaf ons meteen een korte rondleiding.

Vervolgens hadden we een bespreking met Procurement. Die liep enigszins uit waardoor we een vrij late lunch hadden. Dit gaf mij meteen de mogelijkheid een van de lokale gerechten te proberen (Beef Picanha oftewel Baby Beef). Het was niet zo goed bereid als ik gehoopt had, maar niet tegenstaande was het toch een goede lunch. Aangezien we pas na 15.00 ging lunchen was het al vrij laat toen we terugkwamen op kantoor (rond 16.30). Daarna nog eea afgerond en terug naar het hotel om daar wat verder te werken.







Het winkelcentrum en tevens lunchlocatie

De volgende dag zouden we training geven in Campinas. Helaas ging er iets mis en waren we dus iets aan de late kant. We dachten dat de training in het kantoorgebouw zou zijn van het bedrijf, maar het was in een ander gebouw. Grappig is overigens wel dat het bedrijvencomplex helemaal ommuurd is en je toegangspoorten met draaideur hebt, die alleen met een pasje werken. Daarnaast is er 1 centrale bewaakte in- en uitgang voor auto’s. Dit komt misschien wat raar over, maar is in Brazilie de normaalste zaak van de wereld.



Toegangspoort tot het bedrijfsterrein

Na de training werden we weer opgewacht door een chauffeur die ons van Campinas naar Sao Paulo zou brengen.

Helaas waren we dinsdagavond, woensdag en donderdag overdag in Campinas waardoor we niks hebben kunnen bekijken, maar wat ik ervan gezien heb, is dat er in Campinas niet of nauwelijks echte hoogbouw was (10 etages max). Alles is ruim opgezet, veel groen en bepaalde stukken land, waarvan je denkt dat ze op een redelijk gunstige locatie liggen zijn nog niet ontwikkeld. Mijn collega deed het denken aan Florida afgezien van het feit dat de stad niet opgebouwd is op basis van een grid zoals vele Amerikaanse steden dat zijn.







Enkele foto's van Campinas

Brazilie is echter wel een land wat nog in ontwikkeling is. Je ziet hier namelijk nog veel oude auto’s en bussen rondrijden in het verkeer.

Maar tot zover een positieve eerste indruk van Brazilie.



Overal ter wereld kun je iets Nederlands vinden :-)

Macau

Een van de must-do, must see’s hier in Azie is Macau. Macau is het Las Vegas van Azie. Macau was vroeger een Portugese kolonie en invloeden uit die tijd zijn nog overal terug te vinden, beginnend in straatnamen.

Macau kun je op verschillende manier bereiken, per vliegtuig, helikopter, ferry en auto. Per auto kan het alleen vanuit China. De meest gangbare manieren om vanuit Hong Kong Macau te bereiken is per ferry (ongeveer een uur) en per helikopter (ongeveer 10-15 minuten). Het prijsverschil is echter aanzienlijk. Voor een enkele reis met de ferry betaal je ongeveer 150 HKD (de wisselkoers Euro – HKD is ongeveer 1staat tot 10, 1 Euro is ongeveer 10 HKD) en voor de helikopter betaal je minimaal 2000 HKD voor een enkele reis. De ferry gaat 24 uur per dag ieder uur. De helikopter gaat slechts tot 22.00. Dus gekozen voor de ferry.



De Ferry

Na een klein uur zie je de skyline van Macau opdoemen. Heel veel kleuren en neonverlichting. Wij vertrokken aan het begin van de avond. Het was al bijna donker toen we vertokken. Tegen de tijd dat we in Macau aankwamen was het inmiddels volledig donker en overal verlicht. Het is een grote strip met casino’s en hotels.

Buiten de terminal merk je pas hoe “groot” Macau is. Alles draait op de entertainment industrie en het gokken. Dus overal krijg je flyers in je handen geduwd van de verschillende casino’s en aan de overkant van de straat is een hele busterminal ingericht om passagiers kosteloos van de ferry terminal naar de verschillende hotels en casino’s te brengen.

Wij besloten naar een van de nieuwere casino’s te gaan, City of Dreams. Daar zou namelijk een live show zijn die zeker de moeite waard was, the House of Dancing Water. Helaas was het die dag een nationale feestdag in China. Dus de Chinezen waren massaal naar Macau gegaan. Als gevolg daarvan waren alle tickets voor de show uitverkocht. Dus maar het casino in.





City of Dreams

Een van de meest populaire spellen is blijkbaar Baccarat. Nu moet ik toegeven dat ik geen echte gokker ben en ik hou al helemaal niet van spellen die ik niet snap. Dat betekent namelijk dat de kansen om iets te winnen steeds kleiner worden. Na wat rondgelopen te hebben, besloten we eerst maar wat te gaan eten. Naast de City of Dreams lag het Grand Hyatt hotel. In het Grand Hyatt hotel lag een restaurant genaamd Mezza 9. In Singapore is dit een zeer goed aangeschreven restaurant. Dus besloten daarheen te gaan. Ze hadden een redelijk uitgebreid menu op de kaart. Gekozen voor het menu, maar zoals zovaak houden zee er hier in Azie een aparte manier van serveren op na. Het menu begon met een bruschetta, daarna sushi en sashimi, vervolgens soep en zo verder.



Mezza 9

Echter we kregen eerst de sushi, sashimi, daarna de soep en vervolgens werd de bruschetta geserveerd tegelijkertijd met 1 van de hoofdgerechten. Kortom er zit geen volgorde in en men maakt er zich ook niet echt druk om of je nu 2, 3 of 4 verschillende gerechten tegelijk op tafel hebt staan. Dit komt vanuit de Chinese cultuur. Tijdens Chinese maaltijden wordt al het eten tegelijk geserveerd of brengt men continu gerechten naar de tafel. Deze worden dan in het midden op een groot draaiplateau gezet, waarvan iedereen dan kan pakken wat hij/zij lekker vindt. Met alles bedoel ik dan ook echt alles. Niet zelden wordt het dessert meteen meegeserveerd. Vaak is het ook veel te veel, maar de rest gaat gewoon een in doggy bag mee naar huis.

Na het eten terug naar het casino. Daar besloten een gokje te wagen op de gokautomaat. Met 100 HKD lukte me het toch om er 1100 HKD uit te halen. Dit was voor mij het moment om het voor gezien te houden. Met dit bedrag zijn we vervolgens naar een ander casino gegaan, the Venetian. The Venetian ligt aan de andere kant van de straat. In dit casino zie je veel verwijzingen naar de Italiaanse kunst in de vorm van wand en plafondschilderingen. Je schijnt er zelfs in bepaalde delen van het complex in een gondel rond te kunnen varen. Dat heb ik helaas niet gezien.



Het straatbeeld



The Venetian





The Venetian van binnen

We zijn in de Bellini Lounge neergestreken en hebben daar wat gedronken. De band was er aardig en wist de sfeer er goed in te houden. De danseressen die de tijd opvulden waren matig tot slecht. Ze dansten niet synchroon en gaven allebei hun eigen interpretatie van de muziek en probeerden elkaar te overtreffen op een onprofessionele manier.

De sfeer in de casino’s was heel anders dan ik verwacht had. De enkele keren dat ik een van de Holland Casino’s geweest ben, was er toch in ieder geval sprake van een dress code. Je moest altijd nette schoenen aan hebben, nette broek een iets met een kraagje. Ik dacht dat het hier in Macau nog wel iets formeler zou zijn, maar niets is minder waar. Genoeg mensen die onderuit gezakt in een stoel, in een korte broek, slippers en t-shirt zonder mouwen achter de gokkast hangen. Een beetje een teleurstelling, maar goed blijkbaar houden ze er hier een andere filosofie op na. Het lijkt erop dat als je maar genoeg geld meebrengt, je zelfs in je zwembroek het casino binnen kunt lopen, bij wijze van spreke dan, want ingangscontrole is er niet of nauwelijks.

Rond 03.00 zijn we met de ferry terug gegaan. Ik zou iedereen die naar Macau wil gaan aan willen raden om overdag te gaan, zodat je iets meer kunt zien van de overblijfselen van de Portugese invloeden. Kijk verder dan de casino’s, zelfs de nog halfafgebouwde als gevolg van de economische crisis. Ga lekker eten bij Fernando’s wat beroemd is voor het heerlijke Portugese eten. Helaas kwame wij te laat aan om daar terecht te kunnen.

Macau is een fenomeen op zich en als je deze kant op komt zeker een bezoekje waard.

Brazilie – De Reis

De bedoeling was dat we enkele trainingssessies zouden gaan geven in Zuid Amerika, waarbij we enkele landen aan zouden doen. Dit werd helaas uitgesteld vanwege de implementatie van een nieuw IT system. Echter vanuit Brazilie bleef het verzoek komen of we toch nog dit jaar wilden komen. Dus uiteindelijk werd er besloten dat we toch zouden gaan en tickets werden geboekt.

Nu is Sao Paulo een bestemming die niet gemakkelijk en niet direct te bereiken is vanuit Hong Kong. De routes die ik gezien heb waren via Amsterdam, London, Johannesburg, San Francisco en New York. Helaas was de route via Amsterdam via KLM en zowel mijn baas als ik zijn geen fan van KLM. Daarnaast spelen ook de airmiles mee. Dus nadat de alternatieven in kaart gebracht waren, viel de keuze op de route via Johannesburg.

De vlucht van Hong Kong naar Johannesburg duurt iets meer dan 12 uur en is een vrij eenvoudige vlucht. Je vertrekt naar middernacht in Hong Kong en je komt rond 06.30 lokale tijd in Johannesburg aan. Een ideale vlucht dus om lekker bij te slapen.

In Johannesburg hadden we een overstaptijd van 4 uur. Genoeg tijd dus om de luchthaven uitgebreid te verkennen, maar niet genoeg om wat van de stad te zien aangezien het toch een uur heen en een uur terug was van en naar de stad vanaf het vliegveld.

Op het vliegveld in Johannesburg hangen nog volop posters en verwijzingen naar het WK voetbal. Het WK is voor Zuid Afrika een mooie gelegenheid geweest om zichzelf te profileren en aan de wereld te presenteren. Daar zijn ze nog steeds trots op.





Enkele snapshots van het vliegveld in Johannesburg

De reis van Johannesburg naar Sao Paulo is een hele lastige. Je vertrekt namelijk rond 10.30 lokale tijd. De vlucht duurt iets meer dan 9 uur en je komt rond 16.30 lokale tijd aan. Dat is dus niet echt een reis om veel te slapen. Zeker niet als je meteen in het ritme wil komen bij aankomst. Echter 9 uur is voor mij veel te lang om films te kijken en ze dimmen de cabineverlichting, dus het is ook niet ideaal om te werken of lezen.

Sao Paulo heeft 2 vliegvelden: Guarulhos en Congonhas. Guarulhos is de grootste van de twee en naar ik begreep de drukste luchthaven in Zuid Amerika. Congonhas is een luchthaven die zich meer richt op regionale vluchten. Ik zou aankomen op Guarulhos. Voor het feit dat dit de drukste luchthaven van Zuid Amerika is, vond ik niet dat de luchthaven erg groot aandeed. Immigration en het ophalen van de bagage ging relatief snel en efficient.





Enkele snapshots van het vliegveld in Sao Paulo

Buiten stond de chauffeur te wachten om me naar Campinas te brengen. Campinas was de eerste bestemming die we aan zouden doen en ligt op ongeveer anderhalf uur rijden van het vliegveld. De reis van het vliegveld naar Campinas heb ik maar half meegekregen. Tussen Sao Paulo en Campinas liggen een aantal kleinere steden en het landschap is er vooral groen. Het is echter niet ontwikkeld voor akkerbouw, veeteelt of toekomstige bedrijfsterreinen.

Na ongeveer anderhalf uur kwamen we aan bij het hotel in Campinas en was het de hoogste tijd voor een verfrissende douche. Van deur tot deur was ik inmiddels al bijna 30 uur onderweg en de reis zat er eindelijk op. :-)