Taipei - deel 3

De derde dag na heerlijk geslapen te hebben, was het weer tijd om verder de stad in te gaan. Besloten om te starten met een bezoek aan de Chiang Kai-shek Memorial Hall (C.K.S. Memorial). De C.K.S. Memorial ligt tussen Liberty Square, National Theather en National Concert Hall en op loopafstand van de burgermeester’s residentie en het presidentiele paleis.



Main gate met de tempel op de achtergrond



Een van de andere tempels op het complex

Chiang Kai Shek was de opvolger van Sun Yat Sen als leider van de Nationalist Party, de Kuomintang (KMT). Sun Yat Sen was mede-oprichter van deze partij. C.K.S. heeft verschillende functies gehad binnen de Chinese overheid. Zo was hij onder meer: 1st en 3rd Chairman of the Nationalist Government of China, Premier of the Republic of China, President of the Republic of China en 1st en 3rd Director-General of the Kuomintang. Zijn reputatie is overigens niet onomstreden.



De tempel ter ere van C.K.S.



Close up van de plaquette boven de ingang



Een bewerkt stenen gedenkteken tussen de trappen



Standbeeld van C.K.S.

De hele situatie ligt ook een beetje gevoelig. China beschouwt Taiwan als “opstandige” provincie en dus als onderdeel van China. Taiwan daarentegen ziet zichzelf daarentegen liever als onafhankelijk en Westers (lees: niet-communistisch) land. Hong Kong is in dit geval ook een apart verhaal. Het is namelijk in 1997 overgedragen door Engeland aan China, maar vanwege het economisch belang heeft het nog steeds een “status aparte”. Hong Kong Chinezen vooral en in mindere mate Taiwenezen worden niet graag over 1 kam geschoren met de Chinezen van mainland China. Dit heeft altijd tot spanningen geleid en dat zal nog wel een tijdje zo blijven. Wat ik ervan begreep heeft C.K.S. verschillende malen gevochten tegen de nationalisten in onder meer Taiwan om China als 1 geheel te behouden.

Na het bezoek aan de C.K.S. Memorial doorgegaan naar de LongShan Tempel. Het was even zoeken, maar uiteindelijk had ik hem toch gevonden. Het was een beetje jammer dat er boven de ingang een digitale tekstbalk hing, waar allerlei teksten opstonden. Blijkbaar gaan ook tempels met hun tijd mee. Ook hier was het jammer dat er zo weinig uitgelegd wordt in andere talen dan Chinees. Dus een groot deel gaat langs je heen, maar het was een mooie tempel met veel verschillende details en zeker een bezoekje waard.





Het straatbeeld in Taipei



Een van de vele tempeltjes die je op straat ziet



De ingang van de Longshan Temple





Enkele van de beelden binnen het Longshan Temple complex





Longshan Tempel Complex

Aangezien het donker was besloten terug te gaan naar het hotel om vervolgens te gaan eten in een fine-dining restaurant in de Taipei 101. Netjes aangekleed en op naar het restaurant. Het restaurant was chique ingericht. De tafels waren wat breed en de stoel wat loungy, wat een goed gesprek niet echt bevorderde, zeker niet als de live muziek speelde, maar goed het was nog steeds alleraardigst. Daarna begon het. Toen ik rechts naast me keek, zaten daar 4 youngsters. Afgetrapte spijkerbroek en sneakers, rare jacks aan en baseball caps op alsof ze recht uit een hip hop clip waren weggelopen. Aan de andere kant zat een jong stelletje. Blijkbaar was het haar verjaardag. Echter veel oog voor elkaar hadden ze niet. Wel voor hun mobieltjes daarentegen. Ieder gerecht werd meteen gefotografeerd en op Twitter en FaceBook geslingerd. Blijkbaar deel je liever met je 300 FaceBook en Twitter vrienden dat je na je soep een salade en vervolgens een steak zit te eten dan dat je dit deelt met je partner waarmee je een avondje uit bent. Tussendoor werden overigens ook volop updates van FaceBook en Twitter gecheckt. Nu ben ik in verschillende restaurants geweest op verschillende plaatsen in de wereld en in een aantal is dit soort gedrag niet toegestaan. Mijn aanbeveling zou dan ook zijn om een dress code in te voeren en een policy ten aanzien van het gebruik van mobiele telefoons (wat overigens in veel restaurants en clubs al het geval is tegenwoordig). Maar misschien moet ik het probleem dichter bij mezelf zoeken. Misschien moet ik met pijn in mijn hart toegeven dat ik oud begin te worden en dat de generatiekloof nu echt een feit begint te worden en dat de nieuwe generatie niet meer leeft volgens het motto: Ik denk dus ik besta (“je pense donc je suis”) volgens een bekend filosoof, maar meer volgens het motto: Ik Twitter en ik FaceBook, dus ik besta. Laat iedereen daar zelf maar een oordeel over vellen. Ik vond het in ieder geval doodzonde, want het eten was echt goed, maar dit nam toch een deel van de ervaring weg.





Het restaurant in de Taipei 101

De laatste dag besloten om een beetje te relaxen en een bezoek gebracht aan de hotsprings en de Thermal Valley in Xinbeitou. Gezellig in de hotsprings tussen de locals :-)



De poort van het Xinbeitou metrostation





De Xinbeitou Thermal Valley met verschillende hotsprings



Een van de hotsprings. Diverse baden met verschillende temperaturen

Vervolgens terug naar het hotel, koffers ophalen en terug naar Hong Kong. Een ideale trip en precies lang genoeg om een goede indruk te krijgen van Taiwan. Een punt dient overigens nog wel vermeld te worden. Het eten in Taiwan is wezenlijk verschillend van het eten in andere Aziatische landen. Waar in alle landen dezelfde ingredienten gebruikt worden: rijst, noodles, vis, groente, tofu en vlees, wordt in Taiwan alles heel naturel gekookt en niet of nauwelijks kruiden gebruikt. Het eten is daardoor heel flauw van smaak. Dit in tegenstelling tot andere landen waar de kruiden en chilipepers veelvuldig gebruikt worden.

Taipei – deel 2

De tweede dag lekker uitgeslapen. Vervolgens was het tijd om verder de stad te gaan verkennen. Nu lag 1 van Taiwan’s bekendste gebouwen zo ongeveer naast het hotel, de Taipei 101. Tot voor kort was de Taipei 101 het hoogste gebouw ter wereld. Inmiddels is de Burj Khalifa in Dubai het hoogste gebouw ter wereld. Zover ik het kan achterhalen zijn de 10 hoogste gebouwen ter wereld als volgt:

1. Burj Khalifa, Dubai, 828m, 163 etages (ben ik geweest)
2. Taipei 101, Taipei, 508m, 101 etages (ben ik geweest)
3. Shanghai World Financial Center, 492m, 101 etages
4. International Commerce Center, Hong Kong, 484m, 108 etages (ben ik geweest)
5. Petronas Towers, Kuala Lumpur, 452m, 88 etages
6. Nanjing Greenland Financial Center, Nanjing, 450m, 89 etages
7. Willis Tower, Chicago, 450m, 110 etages (voorheen Sears Tower, ben ik geweest)
8. Kingkey Finance Tower, Shenzen, 442m, 100 etages
9. Guangzhou West Tower, Guangzhou, 441m, 103 etages
10.Trump International Hotel and Tower, Chicago, 438m, 98 etages



De Taipei 101 bij daglicht

Het kantoor van ons bedrijf is ook gevestigd in de Taipei 101 toren en de ingang naar het observatiedeck is via dezelfde ingang als de kantoren. Dus het was nog even hopen dat ik geen collega’s tegen zou komen. Dat ging gelukkig allemaal goed. Het uitzicht van het obsevatiedeck vanaf de Taipei 101 op de 89e en 90e etage was waanzinnig mooi. Het kleine smalle topje wat je op de Taipei 101 ziet, zijn de laatste 10 etages, maar die zijn maar zeer beperkt toegankelijk en alleen voor speciale personen / gelegenheden.



Een foto van de Taipei 101, de verlichte lijn is de positie van de lift naar het observatiedeck

Vanaf het observatiedeck valt ook meteen op dat Taipei relatief ingesloten ligt in Taiwan. Het raakt nergens aan de kust of aan de zee. Het ligt redelijk tussen de bergen en er is niet al te veel extreme hoogbouw. De Taipei 101 steekt echt schril af bij en met kop en schouders boven alles uit in Taipei.

Wat overigens opvallend is aan de Taipei 101 is dat een grote opening in de vloer tussen de 88e en 89e etage is gemaakt. In die opening is een constructie aangebracht met een 728-ton zware stabilisatiebal die de Taipei 101 moet stabiliseren tegen aardbevingen en ander ongemak. Deze bal wordt geacht de beweging van het gebouw te reduceren met 40% en zou het gebouw bestand moeten maken tegen aardbevingen met een kracht van ongeveer 9 op de schaal van Richter. Erg indrukwekkend.



De stabilisatiebal

Binnenkomen in de Taipei 101 is vrij eenvoudig. Eruit daarentegen is een stuk lastiger. Aziaten houden blijbkaar van shoppen. Dus je moet eerst een etage naar beneden met de trap en daarna zo ongeveer langs 300 winkels en stalletjes voor je bij de lift naar beneden uitkomt.

Na het bezoek aan de Taipei 101 in de metro gestapt op weg naar de Maokong Gondola. De kabelbaan ligt naast de Taipei Zoo aan het einde van de bruine metrolijn. Vervolgens de kabelbaan omhoog genomen naar Maokong. Maokong ligt aan het uiteinde van het Taipei Bassin.

Het is een gebied wat bij uitstek geschikt is voor hiking en wandelen. Er liggen verschillende tempels en er wordt zelfs nog op kleine schaal thee verbouwd. Helaas was het toen ik er aan kwam al donker, dus foto’s maken ging helaas niet goed meer. Mocht je hier naar toe willen gaan, trek er zeker een paar uur voor uit. De bezienswaardigheden als de tempels en theeplantages wil je het liefst bij daglicht zien. Echter zodra het donker wordt en het weer helder is heb je vanaf de heuvels een geweldig mooi uitzicht over verlicht Taipei.

De kabelbaan heeft overigens verschillende stops en het is aan te raden om een tussenstop te maken op sommige stations om daar ook enkele dingen te bekijken.

Vervolgens nog even een kort bezoekje gebracht aan de Shilin Night Market. Dit is een beetje een veredelde kermis met een grote food court. Uitermate geschikt voor degene die lokale lekkernijen uit willen proberen in een lokale setting en zeker een bezoekje waard.



De Shilin Night Market

Taipei – deel 1

Om toch wat van Azie te kunnen zien, had ik besloten mezelf maar eens op een weekendje weg te trakteren. Er zijn hier dan verschillende mogelijkheden die allemaal te bereiken zijn binnen 2-3 uur vliegen. De keuze ging uiteindelijk tussen Japan en Taiwan, waarbij Taiwan aan het langste eind trok. Vervolgens geboekt, koffers gepakt en op naar Taiwan, Taipei om precies te zijn.

In Taipei, de hoofdstad van Taiwan zou ik verblijven in het Grand Hyatt hotel. In het hotel schijnt het te kunnen spoken. Dit omdat het hotel gebouwd is op een locatie die vroeger een begraafplaats was.



Het Grand Hyatt Hotel



De lobby van het hotel



De Taipei 101 toren naast het hotel







Het straatbeeld in Taipei

Volgens mij was de lokale Ferrari club in het hotel neergestreken aangezien er enkele flitsende bolides voor het hotel geparkeerd stonden.



De lokale Ferrari club

Na de koffers gedropt te hebben, was het tijd om te gaan sightsee-en. Vanaf het hotel ben ik naar de Sun Yat Sen Memorial. Sun Yat Sen was een geleerde en revolutionair die gezien wordt als grondlegger van de Republiek China na het afzetten van de laatste keizersdynastie in China (de Qing-dynastie).



De Sun Yat Sen Memorial



Sun Yat Sen



Bewaking bij het beeld van Sun Yat Sen

Taiwan is anders dan andere steden in Azie zoals Shanghai, Tokyo, Hong Kong en in mindere mate ook Singapore. Deze steden hebben allemaal een vrij imposante skyline die ’s avonds ook verlicht is. Taiwan heeft dat niet. Het is ook niet echt een stad met een onderscheidend karakter ten opzichte van deze steden, maar het heeft wel veel Chinees erfgoed zoals tempels en gedenkmomumenten (Shrines). Helaas zijn veel teksten in het Chinees dus is het niet altijd even toegankelijk voor westerlingen.

Vanaf de S.Y.S. Memorial wat door de stad geslenterd op naar de Flower en Jade Market. Gevoelsmatig is de flowermarket een lange smalle parkeerplaats onder een snelweg waar allerlei soorten bloemen en planten verkocht worden. Erg apart omdat je het gevoel hebt dat je in een hal loopt, maar feitelijk loop je onder een snelweg op een parkeerplaats.





De Flower Market

Vervolgens aan het einde de straat overgestoken naar de Jade Market die gebaseerd is op hetzelfde idee. Hier worden voornamelijk jade sierraden verkocht.





De Jade Market

Inmiddels was het al redelijk donker geworden, maar besloten toch een stukje door te lopen om ook Taipei-by-night te kunnen ervaren. Als het donker wordt en veel gebouwen verlicht worden, krijgt de stad vaak een ander karakter.

Uiteindelijk nog een blik geworpen op de residentie van de burgermeester en het Presidential Office. Daarna in de taxi gesprongen en terug naar het hotel voor een laat diner.



De Residentie van de Burgermeester



Het Presidentiele Paleis

Al met al een geslaagde eerste dag, redelijk wat gezien en een goede indruk opgedaan.

Halve Marathon

In Singapore heb ik hem vanwege het warme weer aan me voorbij laten gaan, maar in Hong Kong vond ik het de hoogste tijd om weer eens aan loopevenement mee te doen. Het grootste loopevenement in Hong Kong is met enige zekerheid de Standard Chartered Hong Kong marathon met runs van 10km, halve en hele marathon. Daarnaast heb je trail walking wat neer komt op 100 km wandelen/hardlopen over de Hong Kong Trails. Hiervoor probeer je dan steun te zoeken bij support lopers die een stuk met je meelopen en je bagage dragen (voornamelijk eten / drinken en eventueel stokken voor de stijle stukken en b.v. droge kleren).

Trail Walking heb ik aan me voorbij laten gaan, maar de Hong Kong halve marathon vond ik toch een mooie uitdaging. Er waren 3 starttijden. De lopers die verwachtten tussen 1h30 en 2h te lopen, moesten starten om 05.45. De lopers met een verwachtte eindtijd tussen 2h en 2h30 moesten starten om 08.45 en de groep die verwachtte eindtijd te lopen tussen 2h30 en 3h nog later.

Aangezien ik geen zin had om half in de nacht op te staan om om 05.45 te starten, had ik me veiligheidshalve ingeschreven voor 08.45 categorie, te meer omdat ik de avond voor de halve marathon een galafeest had.

Ik zou samen met een goede vriend lopen. Ik noem hem ook wel mijn “broertje”, de bijnaam broertjes hebben we overgehouden aan de loopgroep in Singapore waar we elkaar ontmoet hebben en samen gelopen hebben. 08.45 stonden we fris aan de start en allebei met te weinig trainingskilometers. Voor de start nog even een sanitaire stop gemaakt. Daar liep ik de consul generaal (de ambassadeur) tegen het lijf die met mij in dezelfde race liep. Erg aardige man en nog een hele tijd met hem opgelopen.

Het parcours is erg saai. Je start in Tsim Sha Tsui (TST) en loopt van daaruit naar de West Kowloon Highway. Die loop je een heel stuk af richting het Noorden. Daar draai je om en loop je hetzelfde stuk terug. Vervolgens door de Western Harbour Crossing Tunnel en dan via Sheung Wan, Central, Admiralty en WanChai naar Causeway Bay waar de finish ligt in Victoria Park. Op ongeveer 15-16km kreeg mijn “broertje” kramp. Dit was net voordat we de tunnel uitkwamen. Daar heeft hij even in moeten houden en heb ik hem daarna niet meer gezien. Voor de tunnel zie je ook niet of nauwelijks mensen langs het parcours. Dus het is een vrij montone loop. Het weer was overigens zeer aangenaam. Het was ook best wel druk, maar eenmaal op de snelweg trok de groep uit elkaar en was het lopen goed te doen. Er stonden zowel aan beide kanten van de snelweg drinkposten. Dus er was volop te drinken, waar ik dankbaar gebruik van gemaakt heb.

Ik vind een halve marathon nog steeds enorm lang en sleep mezelf altijd van kilometer naar kilometer. Ik vraag me ook iedere keer af waar ik aan begonnen ben, maar na afloop ben ik atlijd best een klein beetje trots op mezelf. De eerste 15 kilometer heb ik vrij vlak kunnen lopen. De tijd was niet helemaal wat ik gehoopt had, maar acceptabel gezien de weinige trainingskilometers. Nu is het een kwestie van meer en geregelder trainen. Dan wordt die tijd vanzelf beter.

Weer naar Bangalore

Net terug uit Dubai, had ik welgeteld 12 uur om mijn koffer om te wisselen en me op te maken voor een trip naar Bangalore. Ik was er al een keer eerder geweest, dus ik wist wat me te wachten stond. Alleen de ellende begon al voor we vertrokken. De secretaresse was namelijk vergeten om het vervoer van het vliegveld naar het hotel te regelen. We verbleven dit keer ook in een ander hotel dan de vorige keer.

Dat hebben we op de valreep dan zelf nog maar even geregeld. Het hotel stond goed aangeschreven dus de verwachtingen waren hoog gespannen. Het was een zeer kleinschalig complex en de vreugde was van korte duur aangezien bij mijn collega op de kamer eea niet schoon was en niet werkte. Tot overmaat van ramp werd er ook een kakkerlak op de kamer aangetroffen. Ik voelde hem al aankomen. Hier zouden we niet lang blijven.

Mijn collega heeft binnen het bedrijf aan de bel getrokken en we zouden overgeplaatst worden naar een ander hotel. Echter we moesten wel nog even naar kantoor. Zowel overplaatsen naar een ander hotel als een taxi vinden was nog geen sinecure aangezien er een vliegshow was.

De hotelmanager zou wel even iets regelen. Vooraf een prijs afgesproken van 500 Rupees. Toen we echter bij het kantoor aankwamen, wilde de chauffeur 1000 Rupees hebben, met een heel zielig verhaal over hoe druk het was. Hier kan ik dus slecht tegen. Ik zou het heel makkelijk kunnen accepteren, bonnetje vragen en laten vergoeden, maar dit gaat tegen mijn principes in. Ze denken namelijk dat omdat je blank bent, je automatisch veel geld hebt en ze makkelijk een veelvoud kunnen vragen van de normale prijs. Ik heb hem toen heel duidelijk gemaakt dat ik daar niet van gediend was. Gezegd dat hij 500 kon krijgen en ik anders weg zou gaan. De auto uitgestapt, deur achter me dicht en zo de lobby ingelopen. Hij kwam wel meteen achter me aan. Nog eens gezegd dat het 500 was of anders niks. Hij nam de 500 aan en heeft nog wat verwenselijks geroepen in het Hindi, maar goed het zij zo.

Het hotel zou een bonnetje uitschrijven, maar de baas van de manager weigerde dat dus te doen omdat we niet van de officiele hotel taxi gebruik gemaakt hadden. Die was helemaal volgeboekt. Wat ze dan doen in India, is dan bellen ze een vriendje. Proberen ze je samen veel meer in rekening te brengen dan afgesproken en delen ze de winst.

Ik heb hierover een hartig woordje gesproken met de manager. Hij ontkende alles bij hoog en laag. Excuses vezinnen hebben ze daar tot een ware kunst verheven.

De laatste dagen hebben we doorgebtracht in een ander hotel. Daar moest de bagage door een security check en iedereen door een metaaldector. Natuurlijk! Er waren namelijk ambtenaren van het Amerikaanse Ministerie van Defensie en Amerikanen zijn bijna panisch als het op veiligheid en veiligheidsmaatregelen aankomt.

Verder was het erg leuk om te zien dat Bangalore in die paar maanden dat ik er niet geweest was al weer veranderd was. Het kantoor was ongeveer eens zo groot geworden en zag er een stuk frisser uit. Een van de avonden hebben we ook heerlijk gegeten in een traditioneel Indisch restaurant naast het kantoor.









Enkele foto's van het restaurant

India blijft nog steeds een land met enorme contrasten waar arm en rijk zo ongeveer naast elkaar leven. Zo waren we de laatste dag op een feestje uitgenodigd bij locals thuis. Toen we in de straat aankwamen was het een grote bende met een hoop vuilnis op straat. Daarnaast stonden huisjes die meer weg hadden van hutjes en her en der verspreid stonden verscholen achter grote muren en hekken niet onaardige optrekjes.

India is een land wat blijft verbazen iedere keer opnieuw.

Dubai – deel 2

Na lekker uitgerust te hebben, was het tijd voor wat sightseeing. We begonnen met de Creek en Oud Dubai. Er is een kreek (inham/baai) die Dubai in 2 delen opsplitst. Hier liggen vooral relatief kleine bootjes aangemeerd die op en neer varen tussen India en Dubai. Deze schepen vervoeren vooral olie (geen aardolie, maar meer olie voor huishoudelijke toepassingen (zonnebloemolie, olijfolie, etc), grondstoffen en klein huishoudelijke apparatuur. Heel veel goederen worden of met een kraantje of handmatig overgeladen en daarna verder ingelade in busjes en kleine vrachtauto’s.

Van daaruit de oversteek gemaakt naar Oud Dubai. Dit kan per traditionele Abra of met een meer moderne watertaxi. Ik had besloten voor de overdekte watertaxi te gaan ipv de traditionele Abra. Oud Dubai is stukje geconserveerd Dubai en geeft een idee hoe de mensen er in de vorige eeuw woonden. Verder heeft het een regeringsgebouw, markstalletjes met souvenirs, een moskee en het Dubai Museum.





De traditionele Abra's





Oud Dubai

In het Dubai Museum, kun je de hele historie van Dubai terugvinden. Helaas kon ik daar maar kort rondkijken omdat ik afgesproken had om ergens te gaan eten en het verkeer in de spits nogal druk kan zijn. Dus na kort rondgekeken te hebben, terug in de taxi en op naar het eten.



Dubai Museum

Daarna zijn we wat gaan drinken in Souk Al Bahar. Souk Al Bahar is een complex vol winkels en restaurants (naast de Dubai Mall) opgetrokken in wat meer traditionele Arabische stijl. We zijn daar in een bar neergestreken van waaruit we een goed uitzicht hadden op de Dubai Fountain en de Burj Khalifa. Ieder half uur geeft de Dubai Fountain een watershow op een ander stukje muziek. Ik kon het zelf niet zo goed vastleggen, dus bij deze heb ik een linkje van YouTube gehaald om jullie een indruk te geven.

http://www.youtube.com/watch?v=jD69C0y6_J0

Aan de linkerkant zie je het complex in de gelige steen (Souk Al Bahar) en aan de rechterkant zie je de Burj Khalifa. Wij zaten op het punt waar het gebouw een knik maakt en keken dus over de fontein naar de Burj Khalifa die mooi verlicht was en erg imposant is. Helaas komt dit echter niet tot uitdrukking in het filmpje. Ondanks dat deze fontein een kopie is van de fontein van het Bellagio Casino in Las Vegas, is dit toch een unieke en enorm mooie ervaring. Iets wat je gewoon meegemaakt moet hebben.



Souk Al Bahar

De rest van de dagen hebben we gebruikt om de Dubai Mall en het aquarium te bezoeken. We zijn ook nog even gestopt bij het Burj Al Arab. Helaas kom je zonder reservering in het hotel of 1 van de restaurants niet verder dan het security checkpoint.

Vanaf het Burj Al Arab hotel doorgereden naar het Ritz Carlton voor Afternoon Tea. Dubai is namelijk een tijdje een Britse kolonie geweest, dus sommige Britse gebruiken zijn er nog steeds. In het Ritz Carlton heerlijk op de veranda gezeten met een zonnetje en uitzicht op zee.



De oprijlaan naar het Ritz Carlton Hotel



Het uitzicht vanaf het terras

Ik heb ook nog een bezoek gebracht aan het Atlantis hotel op het Palm Eiland. Helaas had ik toen mijn camera niet bij en heb ik geen foto’s kunnen maken, maar het is een redelijk imposant hotel aan het einde van de palm.

De laatste dag heb ik nog 9 holes gegolfd, maar oh wat ging dat stroef na al die tijd. Daarna nog naar de Burj Khalifa geweest. Tickets om naar het observatieplatform te gaan, kun je vantevoren online kopen. Dan betaal je 100 AED (Dirham). Als je ter plaatse een ticket koopt en meteen naar boven wil betaal je 400 AED (1 Euro is ongeveer 5 AED). Er werd ons verteld dat we die tickets makkelijk nog een half uur van te voren konden boeken. Helaas bleek dat toen we op de dag zelf wilde boeken alle tickets uitverkocht waren. Dus we konden alleen nog ter plaatse tickets kopen voor 400 AED, waarvoor je dan heel even naar boven mag of naar een bar gaan genaamd Atmosphere. Deze bar ligt 1 verdieping onder het observatieplatform. Daar betaal je dan een minimum charge van 200 AED per persoon, maar dat bedrag mag je dan aan consumpties besteden. Om bij deze bar te komen, moesten we de ingang van het Armani hotel weten te vinden. Na wat zoeken vonden we deze ingang en kwamen we bij de lift die ons naar de bar zou brengen. Ze vragen altijd of je een reservering hebt, maar ik had vooraf de bar gebeld en die zeiden dat dat niet nodig was. Alleen dat ze tussen 16.00 en 18.00 geen alcohol serveerden. Helaas gold er wel een dresscode. Dus geen korte broeken en polo shirts / T-Shirts. Daar ging dus de kans om nog iets meer mee te krijgen van de Burj Khalifa. Uiteindelijk besloten gezien de tijd en het diner wat nog gepland stond dat het de 400 AED niet waard was om heel kort naar boven op en neer te gaan.

Dit moet ik dus bewaren voor een volgende keer. De week in Dubai afgesloten met een heerlijk diner en daarna was het tijd om naar het vliegveld te gaan. Ik zou namelijk in Hong Kong ongeveer 12 uur hebben om thuis mijn koffer om te wisselen en naar India (Bangalore) af te reizen voor mijn werk.