Hong Kong - Sheung Wan

Om te voorkomen dat mijn blog niet een aaneenschakeling van reisverhalen wordt, heb ik besloten ook enkele stukjes te schrijven over verschillende wijken in Hong Kong. Om te beginnen ga ik een stukje schrijven over Sheung Wan.

Sheung Wan is een wijk in het Noord-Westen van Hong Kong Island. Vergeleken met wijken als Central, Soho, Midlevels en Wanchai is dit een wat meer Chinese wijk.

Hollywood Road Park is een park gelegen aan de gelijknamige straat Hollywood Road en is de locatie waar de Britten destijds in 1842 aan land kwamen en de Britse vlag geplant hebben. Als je nu in Hollywood Road Park staat is dat moeilijk voor te stellen aangezien je midden tussen de appartementencomplexen staat.

In Sheung Wan zie je in veel straten nog de traditionele kleine Chinese winkeltjes waar ze allerlei inheemse dingen verkopen en verhandelen. Zo is er een 1 straat, de zogenoemde “kruiden-straat of Ko Sing Gai” waar doeken op het trottoir liggen en op deze doeken liggen onder andere verschillende kruiden en gedroogde inktvis. Hier wordt gedurende de dag levendig in gehandeld.

Verder heb je kleine winkeltjes waar je bij voorbeeld 101 verschillende soorten theeblaadjes kunt kopen. Daarnaast ligt in Sheung Wan de ferry terminal voor de ferry naar Macau. Ook ligt hier de Western Harbour Tunnel. Hong Kong Island is door middel van 3 tunnels verbonden met het “vaste land” deel van Hong Kong wat verbonden is met China. Naast de Western Harbour Tunnel is er de Cross Harbour tunnel (ook wel de Old Tunnel) ter hoogte van Wanchai / Causeway Bay en de Eastern Harbour Crossing ter hoogte van Quarry Bay / Taikoo Shing. De Western Harbour tunnel is de meeste nieuwe tunnel en de minst gebruikte. De reden hiervoor is dat de tunnel 2 keer zo duur is om er doorheen te rijden als de Cross Harbour tunnel. De locals staan dus liever iedere morgen 1 uur in de file dan dat ze iets meer betalen en de ontsluiting van de tunnels is dramatisch omdat sommige ontsluitingswegen slechts 1-baans wegen zijn. Hier gaat ook de overheid niet vrijuit, want die zouden redelijk wat aan de verkeersspreiding kunnen doen als ze de tarieven aan zouden passen.

Sheung Wan is ook het uiterst Westelijke puntje van Hong Kong waar je nog redelijk wat Westerlingen tegenkomt met enkele uitlopers naar Kennedy Town en Pok Fu Lam, maar ga je van daaruit richting Chi Fu / Aberdeen en Ap Lei Chau krijg je meteen een andere indruk. De glitter en glamour van de wolkenkrabbers wordt dan snel ingeruild voor de 13-in-een-dozijn HDB appartementen. Dit zijn appartementen in eigendom van de overheid waarvoor je een stuk minder huur betaalt dan in de vrije markt. Echter deze appartementen zijn vaak ook een stuk ouder, minder onderhouden en hebben minder faciliteiten (geen gym, tennisbaan of zwembad).Deze appartementen zijn ook alleen beschikbaar voor mensen met een HK paspoort. Expats hebben niet de mogelijkheid een dergelijke woning te huren.

Ga je echter meer richting Central, dan kom je terecht in het gebied met een aantal leuke bars en restaurants. Shore is een aanrader. Verder zijn Bonham Rd en Hollywood Rd zeker een bezoekje waard. Het leuke is als de taxi via Sheung Wan naar de straat rijdt waar ik woon. Je rijdt dan wel om en betaalt meer, maar je rijdt midden in de stad door een aantal smalle straatjes, die je achter appartementencomplexen langs leiden en meer weg hebben van een “achteraf-straatje” dan een doorgaande weg en sommige zijn nog best stijl ook. Stijgingspercentages van 20% zijn niet vreemd hier. Een taxiritje is dan ook aan te raden. Zorg wel dat de taxichauffeur niet te hard rijdt en je iets van de omgeving kunt zien, want bijna op elke straathoek valt wel iets te zien.

Een martelgang van 21.0975 kilometer

Sorry mensen voor deze klaagzang, maar dit moet even van mijn hart. De grote vraag is iedere keer waarom ik dit mezelf toch aan doe. Afgelopen week heb ik weer een martelgang ondergaan van 21.0975 kilometer. Beter bekend als de Hong Kong halve marathon. Mijn “broertje” en ik hadden besloten om nog een keer samen de halve marathon van Hong Kong te lopen.

Nu moest ik een klein beetje mijn zin doordrijven, want de starttijden waren heel vroeg. Rond 06.00 uur voor de groep die verwachtte een tijd te lopen tussen de 1.5 en 2 uur. 08.30uur voor mensen met een geschatte eindtijd tussen de 2 en 2.5 uur en 09.30uur voor mensen met een geschatte eindtijd tussen de 2.5 en 3 uur. Nu heb ik alle halve marathons die ik al gelopen heb binnen de 2 uur gelopen. Dat was ook dit jaar de doelstelling, maar ik weiger pertinent om om 3 uur ’s nachts op te staan om op tijd te kunnen ontbijten om vervolgens om 06.00 uur aan de start te staan. 09.30 uur vond ik een hele mooie tijd. Dus dat heb ik uiteindelijk maar doorgeduwd. Iets waar hij me achteraf overigens wel dankbaar voor was.

Het nadeel is alleen dat je dan niet tussen de meest snelle, sterke en ambitieuze lopers loopt. Dat dacht ik nog te kunnen omzeilen door achteraan te starten en pas enkele minuten nadat de laatste lopers de startlijn gepasseerd waren dit zelf te doen. Je tijd gaat pas officieel lopen nadat je de startlijn gepasseerd bent via een chip die je aan je schoenveters dient te bevestigen. De eerste 500-600 meter ging dat ook vrij lekker en vrij aardig. Weinig mensen voor je en alle ruimte, maar daarna werd het al gauw een stuk minder en met ongeveer 10.000 lopers op dezelfde starttijd waren het er gewoon te veel, waren sommige straten te smal en sommige lopers gewoon te langzaam. Dus daarna loop je gewoon tot kilometer 3-4 in druk “verkeer” en kun je niet echt lekker doorlopen.

Bizar is echter wel dat ik de eerste lopers al zag wandelen na nog geen 500 meter en dan moet je nog best wel een eindje voor je de finish bereikt. Wat ik dit jaar anders gedaan heb, is dat ik een fles water meegenomen had met daarin een snufje zout. Dat houdt het vocht beter vast in je lichaam, het neemt het ook beter op en zorgt er daardoor voor dat je minder snel kramp krijgt. Ik probeerde ook goed te drinken deze keer maar dat blijft ook altijd een drama. Mensen stoppen ineens pal voor je neus en dan bots je er zo boven op. Ik probeer namelijk altijd in de loop drinken aan te pakken, maar dat ging helaas niet. Heb daar dus wel wat tijd mee verloren iedere keer.

Echter iedere keer vraag ik me dan toch weer af, waarom ik mezelf die martelgang weer aan doe. Het zijn echt 21 lange kilometers en na 4 of 5 kilometer begint het me echt te vervelen en moet ik mezelf van kilometer naar kilometer slepen. Dat is dan echter weer wel een leuke uitdaging om jezelf zo mentaal af te sluiten van bepaalde zaken en te focussen op te blijven lopen ondanks de de kilometers die je nog moet lopen. De vermoeidheid bleef lang uit deze keer. Toch zeker tot de laatste kilometer. Daar kwam ik op een heuveltje weer in verkeer terecht en werd het echt zwaar.

Ondanks dat de voorbereiding weer niet goed was, heb ik hem toch weer binnen de 2 uur gelopen. Alle loopevenementen (Damloop, Halve Marathon van Egmond en Halve Marathon van Hong Kong) heb ik nu 2 keer gelopen. Dus het is tijd voor een nieuwe loopevenement en suggesties zijn welkom :)

San Francisco

Na een tripje naar Philadelphia zou ik op de terugweg naar Hong Kong ook een tussenstop maken in San Francisco. Het grappige is dat San Francisco de laatste stad is die ik bezocht heb net voordat ik naar Singapore vertrokken ben en mijn blog gestart ben.

San Francisco is een hele aparte stad en een stuk kleiner dan velen denken. Qua oppervlakte is San Francisco niet groter dan 7 bij 7 mijl, pak hem beet 11,5km bij 11,5km en minder dan 1 miljoen inwoners.







Union Square met de Kerstboom, het Westin St Francis hotel en de kunstijsbaan

Het is een hele levendige stad omdat de bevolking er heel divers is. Veel jonge professionals, die heel gedreven zijn. Het lijkt er afentoe op dat relaties hier op het tweede plan staan. Carriere is een en een groot aantal hebben vaak al een lange relatie achter de rug en vinden het leven als vrijgezel eigenlijk wel best.



Typerend voor San Francisco zijn de "oude" waarvan er enkele door de stad rijden

Daarnaast is het een stad in Amerika waar een groot aantal homo’s en lesbiennes wonen. Dit geeft de stad een apart en extravagant karakter. Je ziet het vrij snel aan hoe mensen gekleed gaan. Grappig is wel dat je hier zo ongeveer als vrouw veiliger bent dan als man. Het wil nog weleens gebeuren dat je als redelijk uitziende man op straat loopt er een auto stopt met een man die je letterlijk probeert op te pikken. Raar maar waar en absoluut geen gene.





Alcatraz en de Golden Gate Bridge

Verder is het een stad met een rijke restaurants en barcultuur. Het nadeel van het feit dat er een groot aantal homo’s en lesbiennes wonen is dat alles erg duur is. Deze stellen zijn vaak tweeverdieners en meestal zeer riante tweeverdieners en de ruimte om te wonen en uit te gaan is beperkt. De prijzen hebben zich dan in de loop der jaren redelijk aangepast aan het patroon van riante tweeverdieners.

Vanwege de hoge prijzen voor woonruimte, wijken veel mensen uit naar de andere kant van het water (Bay) naar plaatsen als Tiburon, Sausalito en sommigen ook naar Oakland of plaatsen die iets verder achter deze plaatsen liggen. Er gaan geregeld ferry’s naar Sausalito en Tiburon en terug. De overtocht duurt ongeveer 25 minuten en je komt aan op de ferry piers die meteen toegang geven tot the binnenstad. Van hieruit liggen een groot aantal kantoren op loopafstand. Een retourtje kost ongeveer USD 18, maar is vaak nog een stuk goedkoper dan parkeerkosten betalen aangezien heel veel werknemers niet automatisch een parkeerplaats bij dan wel onder kantoor in de parkeergarage krijgen.





De skyline van San Francisco overdag

Wat ook verbaast in San Franscisco is dat het enorm heuvelachtig is. Bepaalde straten zijn zeer steil. Dit maakt het uitstippelen voor een goed parcours om hard te lopen niet makkelijk, maar als je eenmaal in de buurt van de Marina’s of de Ferry Piers kun je daar redelijk lekker langs het water lopen. Hou er altijd wel rekening mee dat je mogelijk ook nog een stuk omhoog moet lopen om terug thuis te komen en dat kan redelijk doorwegen na een rondje lopen.



De Tiburon Boulevard vanaf het water



De Ferry tussen San Francisco en Tiburon

Het weer is heel apart in San Francisco. Vanwege de ligging op de punt van een schiereiland met aan de ene kant de Baai (Bay) en aan de andere kant de zee, wordt het er nooit echt warm maar ook nooit extreem koud. Toen ik er was moest ik toch toegeven dat het vrij frisjes was, mede gezien de wind die er stond en dat was toch wel even wennen, zeker gezien het feit dat ik voor dit soort weer nooit echt de juiste kleren heb sinds ik in Singapore ben gaan wonen. Al met al is San Francisco zeker een bezoek waard en hoop er op een later tijdstip uitgebreider over te kunnen schrijven.





Nog meer skyline en de Bay Bridge (tussen San Francisco en Oakland)

Philly Cheese Steak

Tijdens mijn bezoeken aan Amerika had ik gelukkig ook een beetje tijd om iets te bekijken. Zo had ik besloten om een dag naar Philadelphia af te reizen. Vanuit Virginia zou dat ongeveer 5 uur rijden zijn via Baltimore en Washington.

Baltimore is niet zo’n hele speciale stad, maar het leuke is wel dat de snelweg langs het stadion van de Baltimore Ravens (Een van de 32 American Football clubs) voert. Vervolgens via Washington D.C. door naar Philadelphia. Vanaf de snelweg kun je heel goed het Washington Monument zien en in de verte kun je ook een stukje van de koepel van het Witte Huis zien.

Philadelphia rijd je binnen, als je via Washington aankomt, via het Zuiden. De eerste delen zijn nou niet de meest aantrekkelijke. Veel zware industrie of wat daarvan over is. Vervolgens kom je langs de stadions van de Philadelhia Eagles (American Footbal) en de Philadelphia Flyers. (ijshockey). Deze stadions liggen zo ongeveer naast elkaar. Vervolgens buig je via het vliegveld naar links en kom je uit vlakbij University City. Dit is de campus van de University of Penn en Drexell University.



Een kiekje van University City

De University of Pennsylvania (kortweg University of Penn of Upenn) is een Ivy League universiteit. De Ivy League is oorspronkelijk gestart als een athletiek competitie en bestaat uit 8 universiteiten: Brown, Columbia, Cornell, Dartmouth, Harvard, Princeton, University of Penn en Yale. Deze 8 universiteiten zijn, samen met Stanford in San Francisco, zo goed als zeker de 9 meest prestigieuze universiteiten in Amerika. De campus is echt een dorp/mini stad op zich.

Volgens de statistieken heeft de universiteit in totaal iets meer dan 20,000 studenten (iets meer dan 10,000 studenten die een bachelor studie volgen en iets meer dan 10,000 studenten die een master studie of andere vervolgstudie volgen). Daarnaast heeft de University of Penn een van de meest gerenomeerde Business Schools in Amerika (Wharton) waar studenten een MBA diploma kunnen halen.



De Business School van de University of Penn (Wharton)



Het gebouw van Wharton (Huntsman Hall) is vernoemd naar Jon M. Huntsman

De reis duurde iets langer dan gedacht en na wat rondgelopen te hebben in University City begon het al donker te worden. Er was echter nog een ding wat op mijn lijstje stond om te doen, het eten van een echte Philly Cheese Steak. Dit is waar Philadelphia bekend om is. Even rondgevraagd waar we moesten zijn voor de beste Cheese Steak sandwiches van Philly en ik kreeg een adres in de binnenstad van Philadelphia.

Er werd wel bij verteld dat het er, vrij vertaald, niet geweldig uitzag (niet beter dan de gemiddelde snackbar), maar ze hadden er wel veruit de beste Cheese Steaks. De binnenstad van Philadelphia maakte nu niet echt indruk, maar scheen redelijk verbeterd te zijn vergeleken met wat het was. Het voelt aan als een studentenstad waar je het enorm naar je zin kunt hebben zolang je daar studeert, maar zodra je er afgestudeerd bent is het ook een stad waarvan bijna iedereen weet dat ze er zullen vertrekken naar andere steden. Het doet me een beetje denken aan studentensteden in Nederland als Groningen en Maastricht. Erg gezellig, maar een groot aantal studenten vertrekt er vrij snel na hun afstuderen.

Uiteindelijk na een beetje zoeken vonden we het eettentje en het was, zoals het eruit zag inderdaad niks bijzonders, maar de Cheese Steaks waren overheerlijk en als jullie goed kijken kun je misschien nog een stukje zien van de laag Provolone kaas die onder het vlees verborgen ligt. Een geweldige en zeer smakelijke afsluiting van een dagje Philadelphia waar ik iets gezien heb van de stad en ook veel gezien heb onderweg.



De buitenkant van Jim's Steaks, de beste locatie voor een Philly Cheese Steak



De begane grond van Jim's



De trap naar de eerste etage



De eerste etage van Jim's



De Cheese Steak met ergens onder het vlees de Provolone :)

Thanksgiving

Thanksgiving is een typisch Amerikaanse feestdag en het is daar ook echt een “Big Deal”. Ik kan me niet iets vergelijkbaars bedenken in Nederland, maar het is een feestdag die zowel families op kan breken als bij elkaar kan brengen. Zeker voor mensen die een relatie hebben, is het altijd een keuze. Waar vier je Thanksgiving en welke familie bezoek je eerst. Dit kan echt tot hoogoplopende ruzies leiden. Het feit dat families deels verspreid wonen over de Verenigde Staten, maakt dit niet echt makkelijker. Hier zijn Nederlanders weer bevoorrecht omdat je binnen 2 tot 3 uur rijden een groot aantal plaatsen in Nederland kunt bereiken. In de Verenigde Staten ben je dan vaak de staat nog niet uit. Veel mensen volgen hun werk en wonen daardoor in verschillende staten. Dit zorgt ervoor dat het bij elkaar komen voor Thanksgiving redelijk wat planning vereist en geen sinecure is.

Wat Amerikanen verder wel heel goed doen, is dat ze er iets speciaals van maken. In plaats van het dan bij iemand thuis te vieren, wordt dan vaak een vakantiehuisje gehuurd waar de hele familie samenkomt. En om eerlijk te zijn, de bedragen die daarvoor neergelegd worden, zijn niet goedkoop, maar in Amerika is het de normaalste zaak van de wereld en zoals gezegd, Thanksgiving is een “Big Deal” en moet gevierd worden.



De voorkant van het "twee-onder-een-kap" huisje



De achterkant van het "twee-onder-een-kap" huisje

Dit jaar was ik uitgenodigd om Thanksgiving in de Verenigde Staten te vieren. Er was een huisje gehuurd aan de kust in North Carolina. Plaatsen als Emerald Isle en Wilmington zijn erg populair. Er is een lange kustlijn met huisjes die echt aan het strand staan. Ondanks het feit dat het al laat in het jaar is, is het weer vaak nog zeer redelijk en kun je meestal gedurende een deel van de dag nog op het terras buiten zitten. Ik heb ook nog geprobeerd hard te lopen op het strand. De eerste keer met schoenen aan door het mulle zand ging dat enigszins ok. De keer daarop probeerde ik het op blote voeten. Dat was helaas niet zo’n succes.



De keuken op de eerste etage



De woonkamer op de eerste etage

Verder is Thanksgiving het feest van de kalkoen en veel, heel veel eten. Het huis waar wij verbleven had een begane grond met een volledige keuken, woonkamer, badkamer en 2 slaapkamers, een eerste etage met een volledige keuken, woonkamer, 1 slaapkamer met badkamker en nog een etage met 2 slaapkamers en badkamer.



De keuken op de begane grond



De woonkamer op de begane grond

We hebben Thanksgiving uiteindelijk met 9 man gevierd en wat we voor Thanksgiving gekookt hadden was meer dan genoeg voor 3 dagen, maar dat is de traditie. Je begint om 12.00 met eten. Daarna uitbuiken op de bank en American Football kijken. Vervolgens schuif je om 18.00 weer aan voor een tweede zitting. Het grote bonuspunt is overigens voor de sportliefhebbers dat er die dag de hele dag American Football op TV is, van ’s ochtends 10.00 wanneer de voorbeschouwingen starten tot ongeveer middernacht wanneer de laatste wedstrijd afgelopen is.



Het strand waar het huisje letterlijk aan lag



de kustlijn met de vakantiehuisjes

Iedere familie geeft overigens zijn eigen invulling aan wat er op tafel komt tijdens Thanksgiving, maar voor een groot deel is het hetzelfde: kalkoen, vulling (die maakt iedereen dan op eigen manier en naar eigen inzicht), aardappelpuree, een puree van zoete aardappelen, een saus, boerenkool (collard greens) en iets van een dessert. Verder heeft iedere familie wat eigen specifieke gerechten die men bereidt om er een eigen draai aan te geven op basis van wat iedereen lekker vindt.



Het uitzicht tijdens het ontbijt



Het uitzicht aan het einde van de middag

Al met al een hele geslaagde eerste Thanksgiving en zeker voor herhaling vatbaar. :)

Ander land, andere gewoontes – deel 2

Amerika is in meerdere opzichten een raar land. Het is sowieso een land waar sport erg leeft. Dat begint meestal op donderdagavond met college football (kan ook basketbal zijn). Universiteiten en colleges spelen dan tegen elkaar.

Zij hebben hun eigen competitie onder toezicht van de NCAA en dit is de grote opstap naar een profcarriere. Goede studenten krijgen veel geld aangeboden om hun sportieve diensten te verlenen aan een van de universiteiten.

Om even bij het voorbeeld van college football te blijven, dit wordt in Amerika gerund als een professionele organizatie. De Head-Coach van het football team van universiteiten als LSU (Louisiana State University), Arkansas, Clemson, Boise State, Texas A&M verdient miljoenen per jaar om een football team te runnen. Dit betreft niet alleen het trainen en coachen van de spelers, maar ook recruiting en scouting.

Football leeft enorm. Om een voorbeeld te geven. Texas A&M speelt zijn thuis wedstrijden in het stadion van de Dallas Cowboys. De Dallas Cowboys is het team wat speelt in de profcompetitie van het American Football en het stadion heeft een capaciteit van 80.000. In Nederland zou dit te vergelijken zijn met het universiteitsvoetbalteam van de Universiteit van Tilburg of de Universiteit van Amsterdam wat in de Kuip in Rottedam tegen de het voetbalteam van de Erasmus speelt. Een volledig uitverkochte Kuip dan wel te verstaan, want als Texas A&M thuis speelt is het hele Cowboys stadion uitverkocht. De collegewedstrijden zijn verspreid over donderdagavond, vrijdag en zaterdag.

De profwedstrijden worden gespeeld op zondag en 1 wedstrijd wordt gespeeld op maandagavond: Monday Night Football of kortweg MNF. Dit is iets heel speciaals en iets waar veel mensen hun maandagavond voor vrij houden om 2 clubs op maandagavond prime time te zien spelen.

Iets anders wat in de US veel groter is dan in Nederland is “Betaal-TV”. In de US op zaterdag en zondag wordt de hele dag sport uitgezonden in de bars. In veel bars hangen dan verschillende schermen met op iedere zender een andere wedstrijd. ESPN, een van de grootste sportzenders heeft zeker een stuk of zes betaalkanelen waarop het verschillende wedstrijden die tegelijkertijd gespeeld worden uitzendt.

Zo kun je dus naar een bar gaan, waar jij in de outfit van jouw club naar 1 scherm zit te kijken en de persoon naast je in de outfit van zijn of haar favoriete club naar een ander scherm zit te kijken waarop de wedstrijd van zijn/haar club uitgezonden wordt. Mooi om te zien is wel dat dit ook onder vrouwen heel erg leeft.

Daarnaast is het erg mooi om te zien dat het allemaal heel erg gemoedelijk gaat. Ondanks het feit dat mensen met heel erg veel passie hun club volgen en aanmoedigen, wordt het nooit fysiek of komt het tot ongeregeldheden.

Alle “flauwekul” zoals ik het dan maar noem van verpichte bus- en treincombi’s die je in Nederland moet kopen om naar je favoriete voetbalclub te kijken, dat kennen ze daar niet. In dat opzicht denk ik dat fans in Nederland een voorbeeld hieraan kunnen nemen. Misschien niet allemaal maar enkelen toch zeker.

Ander land, andere gewoontes

Ondanks dat de US een Westers land is, heeft toch ieder land zijn eigen gewoontes. Zo ook de US. Om enkele voorbeelden te geven, de verkeersregels zijn enigszins anders dus dat is toch even wennen ondanks dat ze hier aan de rechterkant van de weg rijden.
Zo mag je hier bij iedere kruising met verkeerslichten altijd rechtsaf slaan, zelfs terwijl het algemene verkeerslicht op rood staat. Vaak zijn er namelijk geen aparte verkeerslichten voor rechtsafslaand verkeer. Dat is zeker de eerste keren erg verwarrend.

Daarnaast geldt er in de US op elke weg net als in Nederland een maximumsnelheid. Echter die wordt anders gehandhaafd dan in Nederland. In de US wordt alles binnen 10 mph (miles per hour) boven de maximumsnelheid oogluikend toegestaan. Je zult er in ieder geval niet snel voor beboet worden. Flitscamera’s en roodlicht-camera’s heb ik in ieder geval in North Carolina en Virginia niet veel gezien.

Echter zodra je meer dan 10mph te hard rijdt en gepakt wordt, zijn de boetes blijkbaar vrij zwaar. Iets anders wat je in de gaten moet houden is het “Stop” bord. In Nederland heb je de driehoek-op-zijn-punt en het achthoekige bord. Nu gaat het met name om het achthoekige bord. Als je zo’n bord ziet, ook al is het een open kruising en komt er van geen enkele kant verkeer aan, moet je toch stoppen. Op het negeren van een stopbord staan ook zware boetes.

Een andere verkeersergernis waar men in Nederland zich nogal druk om kan maken, is onnodig linksrijden. Dat is hier absoluut niet het geval. Mensen kunnen urenlang links rijden. Geen probleem. Dan haal je ze gewoon rechts in. Niemand die daar een probleem van maakt. Niks duwen, kleven, groot licht, gewoon rechts inhalen en doorrijden. Wat ik gezien heb, is dat men over het algemeen beschaafder rijdt hier dan in Nederland. Dit omdat boetes, ongeacht de leeftijd, meteen tellen als punten op je rijbewijs. Hoe meer punten hoe harder je verzekeringspremie omhoog gaat hier. En dat schijnt toch zijn vruchten af te werpen.

Wat grappig is, is dat iedere Amerikaanse staat eigen nummerplaten heeft. Een groot aantal staten leukt de nummerplaat op met een spreuk of gezegde. Enkele voorbeelden zijn: North Carolina met “First in Flight” vernoemd naar de gebroeders Wright die de allereerste vlucht ter wereld uitvoerden, in North Carolina. Andere voorbeelden zijn Florida met de “Sunshine State”. Een overzicht van alle slogans kun je hier vinden. http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_U.S._state_slogans.

Verder kun je in Amerika ook custom-made nummerplaten laten maken. Zo zie je enkele nummerplaten met verwijzingen naar scholen of sportclubs (football, honkbal, basketbal en ijshockey).

Iets anders wat in sub-urban Amerikan opvalt is dat niemand loopt. Je gaat bij voorbeeld naar een bar, maar 200 meter verder op is de pinautomaat. Niemand zal dan naar de pinautomaat lopen. Iedereen stapt in de auto, rijdt 200 meter, pint en stapt in de auto om terug te rijden. Toen ik zei dat ik gelopen had, keken mensen mij heel raar aan en werd me min of meer verteld dat alleen dronken mensen en “daklozen” hier lopen. Dronken dat kan ik me nog voorstellen, want op rijden onder invloed staan hier hele zware boetes en de verzekeringspremie schiet dan door het dak heen.

Toch wel opvallend, want heel veel Amerikanen drinken en rijden dan toch auto. Dat komt omdat een groot aantal uitgaansgelegenheden in sub-urban Amerika buiten het stadscentrum liggen en taxi’s in sub-urban Amerika schreeuwend duur zijn. 8 kilometer met de taxi in Hong Kong van huis naar kantoor kost me omgerekend minder dan 7 euro. 8 kilometer met de taxi van het vliegveld in Raleigh, North Carolina naar het hotel kan gerust 50 Euro of meer kosten.

Let wel, veel van wat hierboven beschreven is, heeft specifiek betrekking op sub-urban Amerika. In grote steden als New York, Los Angeles, San Francisco en Chicago wordt een stuk minder gereden en meer gelopen.