Bratislava

Na een weekendje Wenen was het tijd om door te reizen naar Bratislava. Op maandagochtend zou ik door een collega opgehaald worden en zouden we samen doorreizen naar Bratislava. De reis van Wenen naar Bratislava duurt ongeveer een uurtje als je niet al te veel last hebt van het verkeer.


We zouden verblijven in het Crown Plaza hotel. Mijn collega heeft hier in zijn vorige rol binnen het bedrijf verschillende periodes doorgebracht en als gevolg daarvan een redelijke status opgebouwd qua punten. Hij kreeg de meest luxe kamer van ons beiden, maar hij gaf deze gracieus aan mij. Hij wil namelijk het volgende deel van de implementatie vanuit Bratislava doen en door mij voor te houden hoe meer comfortabel het is hier ik daar wel in mee zou gaan. :-)

Nu moet ik toegeven dat het erg luxe was. Een hotelkamer die meer weg had van een klein appartement. Een aparte woonkamer met zithoek en bureau, een slaapkamer en 2 badkamers. Heerlijk! Verder, als je een bepaalde status bereikt (op basis van het aantal nachten dat je binnen de keten van hotels verbleven bent) is ook de minibar gratis en heb je op de bovenste etage toegang tot een executive lounge, waar een volledige bar is en in de loop van de dag verschillende snacks en ook ontbijt geserveerd wordt. Dit is volledig gratis.

De entree

 Met volledige minibar (de koelkast bevindt zich onder deze lade :-))

De woonkamer

De slaapkamer

Badkamer 1

Badkamer 2

Bratislava is een eigenaardige stad. Tegenover het hotel ligt het presidentielel paleis. Verder lijkt het een beetje op Praag. De old town ligt tussen de achterkant van het hotel en de rivier. Smalle straatjes en vol oude gebouwen en traditie, maar ook volop bars, restaurantjes en uitgaansgelgenheden. Ze hebben echter wel de oude gebouwen in stand gelaten.

De straat achter het hotel

Een van de bruggen over de rivier die de twee delen van de stad verbinden, lijkt een beetje op de Erasmusbrug. Op de metalen constructie boven de brug zie je iets wat lijkt op een metalen ufo. Dit schijnt een van de betere en niet bepaald goedkope restaurants van de stad te zijn.

Aan de andere kant van de brug zie je een aantal bedrijvenparken waar ook Lenovo een kantoor heeft. Verder is er een groot winkelcentrum met volop eetgelegenheden. Vanuit het kantoor heb je ook een mooi uitzicht op het stadsdeel aan de andere kant van de rivier waar het hotel ligt.

Vanuit beide stadsdelen heb je ook een goed uitzicht op het oude kasteel (Bratislavský hrad) van de stad gelegen op een heuvel. Iets wat doet denken aan het Castle District in Praag. Wat verder opvalt, is dat de stad vrij groen is en er niet al te veel hoogbouw is. Het is ook een niet al te grote stad met slechts rond / net onder de 500.000 inwoners.

Het was er verder gruwelijk warm met temperaturen oplopend tot 40 graden. Helaas was ik er maar 1 nachtje. Gelukkig heb ik wel een rondje kunnen hardlopen door de stad en een redelijk beeld gekregen van de stad. Ik hoop dan ook de ik hier wat meer tijd door kan brengen gedurende het project en er dan wat uitgebreider te schrijven.

Weekendje Wenen – deel 2

Nu zal ik proberen voorbij te gaan aan het feit dat mijn ervaringen met betrekking tot Wenen enigszins gekleurd zijn door het (veel te) warme weer en de gebrekkige faciliteiten in het hotel.

Wenen is qua cultuur en historie een hele rijke stad. Vanaf het hotel ben ik dus maar gaan lopen. Eerste stop was the Stephan’s Kathedraal. The Stephan’s Kathedraal is de moederkerk van het Aartsbisdom Wenen en daarmee de zetel van de aartsbisschop van Wenen. De kathedraal is gelegen aan de Stephansplatz in het hartje van het centrum van Wenen. Markant detail is dat de kathedraal gebouwd is op de ruines van twee eerdere kerken. Als het belangrijkste religieuze gebouw in Wenen is het getuige geweest van vele belangrijke gebeurtenissen in de rijke culturele historie die Wenen heeft.

Stephan's Kathedraal

Enkele beelden rondom de Stephansplatz

Vanaf de kathedraal is het een klein stukje lopen naar het Mozarthaus. Het Mozarthaus is gelegen aan de Domgasse. Het werd gebouwd in de 17e eeuw en herontwikkeld in 1716. In dit huis heeft Mozart gewoond van 1784 tot 1787. Het is het enige nog overgebleven huis in Wenen waar de componist gewoond heeft en is nu ingericht als een museum.

Enkele foto's van het Mozarthaus

De bekende Mozartkugeln (Chocolade)

De doorgang van de Stephansplatz naar de Domgasse

De Domgasse met het Mozarthaus aan de linkerzijde

 

Vanaf de Stephansplatz is het een stukje lopen door het centrum van Wenen naar de Spanische Hofreitschule. De Spanische Hofreitschule is gelegen tussen de Michaelerplatz en de Josefsplatz vlakbij de Hofburg in het centrum van Wenen. Het is een dressuurschool voor zogenaamde Lippizan paarden en is een enorme toeristische trekpleister. Demonstraties en shows die opgevoerd worden bij de Hofreitschule zijn gebaseerd op vier eeuwen ervaring in klassieke dressuur. De beste rijders en paarden van de school gaan periodiek de hele wereld over met hun show.



Enkele foto's op weg naar de Spanische Hofreitschule.

De Weense versie van Starbucks

Enkele foto's op weg naar de Spanische Hofreitschule.

Enkele foto's van de Spanische Hofreitschule.

Een kerkje naast Spanische Hofreitschule.

Vervolgens doorgelopen richting de grootste bibliotheek van Wenen, de zogenaamde Wienbibliothek im Rathaus. Dit is de grootste bibliotheek van de stad en provincie Wenen. De bibliotheek is gesticht in 1856 en gelegen in het hart van Wenen. De collectie bevat 500,000 boeken, 2,000 kranten en tijdschriften, 300,000 posters, 500,000 handtekeningen. Verder bevat het een van ’s werelds grootste muziekcollecties. Een groot deel van de collecties is inmiddels online toegankelijk gemaakt voor het publiek in zowel Duits als Engels.

Wienbibliothek im Rathaus



Vervolgens door een van de stadsparken (Bundesgarten) gelopen en kwam ik uit bij een filmfestival. Een groot scherm voor de kerk en er was een klein openluchttheater opgezet van waar de mensen de films konden bekijken. Na een klein rondje door de wijk gelopen te hebben was het inmiddels bijna donker. Dus via het parlementsgebouw teruggelopen naar het hotel en de dag afgesloten.

Enkele foto's van de Bundesgarten

All your duckies lined up? :)

De achterkant van de Bundesgarten

Het Filmfestival



Enkele foto's in de buurt van het filmfestival



De achterkant van het parlementsgebouw



De voorkant van het parlementsgebouw

Een laatste foto

Weekendje Wenen

Nu was het de bedoeling dat ik voor enkele besprekingen naar kantoor Bratislava af zou reizen. Het mooie daarvan was dat de besprekingen op maandag en dinsdag zouden zijn en de luchthaven van Bratislava vanuit niet veel locaties direct te bereiken is.


De meest voor de handliggende optie is om te vliegen op Wenen en van daaruit vervoer te regelen: taxi, trein, of bij voorbeeld een huurauto naar Bratislava. Dit is overigens vrij eenvoudig als het zakelijk reizen betreft want dan wordt het door het bedrijf geregeld en vergoed.

Dit stelde mij dus voor de keuze en dus mede de mogelijkheid om het weekend voorafgaande aan de besprekingen door te brengen in Stuttgart, Wenen of Bratislava. De keuze was vrij snel gemaakt aangezien Wenen al lange tijd op mijn lijstje staat van plaatsen die ik nog graag wil bezoeken.

De vlucht van Stuttgart naar Wenen was een vrij korte vlucht met Austrian Airlines uitgevoerd door Tyrolean. De kleurencombinatie was uiterst apart. Zo liepen de stewardessen volledig in het rood gekleed inclusief rode panty’s en schoenen. Nu moet ik toegeven dat het bij een van de stewardessen absoluut niet slecht stond, maar die mocht er best wezen ook ;-)

Verder had het vliegtuig een rare kleur groen/blauwe stoelen en hele licht blauwe gordijntjes. Hele aparte kleurencombinatie. Ik zou hem zelf niet zo uitgezocht hebben, maar ik ga ervanuit dat mensen met meer verstand van kleurencombinaties dan ik dit perfect uit kunnen leggen.

Vervolgens begon de zoektocht. Het was of een taxi of een trein/tram naar het hotel. De gok gewaagd om de trein te nemen. Treinkaartje gekocht en naar het perron gegaan van waar de trein naar station Wenen Centraal zou vertrekken. Daar kreeg ik meteen een verbaasde blik van iemand die mij wel herkende maar ik hem niet direct. Het bleek een collega van het US kantoor te zijn die hier voor de kwartaalafsluiting was voor EMEA. Hij wist me overigens meteen te vertellen dat dit niet het juist kaartje was voor de trein waar hij mee mee zou reizen. Dus het was de keuze om of met hem mee te reizen en een nieuw kaartje te kopen of de gok te wagen de juiste (regionale) trein te vinden. Dit zou geen sinecure zijn omdat ik nergens, maar dan ook helemaal nergens iemand van de Oostenrijkse spoorwegen zag of een inlichtingenbalie. Dat heeft de NS dan toch weer goed voor elkaar met Service & Veiligheid.

De secretaresse had een 4* hotel in het centrum van Wenen geboekt. Helaas bleek dat bij aankomst vies tegen te vallen. Geen zwembad, geen gym, geen internet op de kamer en geen airco op de kamer. Met temperaturen van de 35 graden en daarboven was het gewoonweg veel te warm om ook maar iets te ondernemen.

Dus maar rustig aangedaan, de avond afgewacht in de hoop dat het dan wat koeler zou zijn en toen een uurtje of 2-3 gebruikt om wat sightseeing te doen. Dit eindigde met take-away noodles klaargemaakt door een Turks echtpaar in een foodstall wat ik opgegeten heb op een bankje in 1 van de parken met een biertje. Niet de meeste ideale voorstelling van hoe multicultureel Wenen kan zijn, maar in ieder geval een goede start.

Weer terug naar Stuttgart

Nadat we succesvol de eerste fase het project afgerond hadden (process-review en (her)ontwerp), besloten de hoge heren dat het beter was om de implementatie niet over te dragen aan een ander team, maar dat we de implementatie zelf zouden doen.


Dit zou er dus op neer komen dat in plaats van door te reizen naar Amerika de koffers weer gepakt konden worden en we terug konden naar Stuttgart. Deze keer weer voor 4 maanden. Dus terug naar hetzelfde kantoor, hetzelfde hotel en dezelfde omgeving, waar toch al niet al te veel te beleven was. Het geluk was echter dat ik dus inmiddels een opleiding begonnen ben en ik dus veel zal pendelen tussen Europa en de US en ook veel tijd zal moeten spenderen aan studeren.

Ik zal echter plechtig beloven, alhoewel het niet makkelijk zal zijn om weer iets origineels te schrijven over de regio. Ik moet nog even zoeken naar wat dat gaat worden, maar ik ga mijn best doen.

He grote voordeel was echter wel dat ik het EK 2012 goed zou kunnen volgen en oh wat was de gedachte mooi, zou het Nederlands elftal van Duitsland kunnen winnen terwijl ik in Duitsland zou zijn. In de aanloop waren daar al veel grappen over gemaakt, maar deze keer zou het er dus echt op aankomen.

Het EK draaide echter uit op een enorme teleurstelling en het deed me heel erg denken aan het gemiddelde Eurovisie Songfestival waar het ook altijd hetzelfde is: Netherlands – Zero Points!

Het grappige was dat ik op een avond terugkwam van kantoor en een korte broek aantrok en een blauw t-shirt van mijn nieuwe opleiding om nog even wat te werken op mijn kamer. Daarna ging ik naar benenden naar de bar om wat te eten. Daar stond echter de TV aan met Italie - Duitsland. Nu was mijn shirt toch overduidelijk geen Italiaans t-shirt, maar ik kreeg toch een paar niet al te vriendelijke blikken toegeworpen. Zeker naarmate de wedstrijd vorderde en Duitsland op achterstand kwam.

Maar goed als neutrale toeschouwer was het een leuke wedstrijd om te kijken met kansen voor beide landen. De dag na Italie tegen Duitsland was het ineens een stuk rustiger en was het leven weer teruggekeerd naar normale proporties. Veel van de vlaggetjes, poespas en gekkigheid was verdwenen. Jammer voor Duitsland, maar zo gaat dat helaas. Het enige wat ik kon zeggen op kantoor is: “Join the Club”. Beetje zuur voor de Duitse Bayern Munchen fans die dit jaar overal naast pakten, maar that’s life.

Op naar de finale en dat de beste mogen winnen. De finale werd uiteindelijk door Spanje gewonnen. Dus ook mijn blauwe t-shirt bracht geen soelaas.

Terug naar School – Deel 2

Wat ook een groot verschil is, is de manier van lesgeven. In de colleges die ik deze week volgde zit bijna iedereen of met een i-pad voor zich of een laptop. Dit om aantekeningen te maken of materialen zoals slides of andere relevante zaken te bekijken. Ja het is ook zo dat sommigen dit ge/misbruiken om andere zaken bij te houden zoals onder andere Facebook en LinkedIn.

De sfeer is overigens wel erg relaxed. Niemand die er een probleem van maakt als je opstaat en de klas uitloopt om naar het toilet te gaan, sigaretje te roken, koffie te halen, iets gaat eten of iets anders. Je bent daar heel duidelijk voor jezelf en om iets te leren en het is aan jou hoe je dat wil doen.

De collegezalen zijn overigens van alle moderne gemakken voorzien en een systeem met webcams en schermen zodat 1 professor tegelijk les kan geven aan 2 locaties terwijl hij zelf fysiek in 1 locatie is wordt momenteel getest en binnenkort in gebruik genomen.

Grappig is echter wel dat de collegezalen en universiteiten wel met de tijd meegaan, maar de professoren juist niet altijd. Van de professoren die we momenteel hebben, is er 1, doch inmiddels redelijk op leeftijd, helemaal meegegaan. Zo heeft hij een mooie laptop (Lenovo :-)) waarvan het scherm ook gebruikt kan worden als tablet en software waardoor hij met een pennetje aantekeningen kan maken en die direct op de slides geprojecteerd worden. Dit is erg handig voor met name invuloefeningen bij Financial Accounting.

Dit in tegenstelling tot de professor van micro economie die nog met transparanten werkt of beter gezegd sheets die je op een overhead projector legt. Slides is misschien ook nog wat overdreven, want het zijn meer stukken tekst met grafieken dan echte slides met bullet points. Echter de man is wel erg intelligent en heeft een sarcastisch gevoel voor humor wat ik zeker wel kan waarderen. Dit heeft te maken met het feit dat micro economie voornamelijk te maken heeft met vraag en aanbod en dit principieel is voor de economie en door welke politiek getinte bril je naar de problemen kijkt. Enige rake en politiek getinte opmerkingen werden dan ook al vrij snel gemaakt.

Het vak Management van mensen op de Werkvloer is een vak waarvoor we een Field Project uit moeten voeren. Dit komt er op neer dat we een bedrijf moeten zoeken met een probleem, waar een groepje ambitieuze studenten naar mag kijken, het mag analyzeren, enkele organisatie- en managementtheorieen toepassen en vervolgens advies uitbrengen. Gezien de geografische spreiding binnen mijn team en het korte tijdsbestek (ongeveer 4 maanden) zal dit nog wel enige uitdagingen met zich meebrengen. Maar goed uitdagingen zijn er om opgelost te worden.

Dus voortaan gaan we iedere maandag vergaderen en gaan we er vooral met zijn allen een mooie tijd van maken.

Tentamen Stress – Deel 2

Na het eerste tentamen was het meteen tijd voor het tweede tentamen en mijn course paper. Nu had ik het voordeel dat ik een vlucht van meer dan 10 uur voor de boeg had. Dus afgezien van het tentamen en mijn course paper kon ik in ieder geval het overige leeswerk doornemen.


Je kunt dan inderdaad 10 uur goed lezen, maar je verliest uiteindelijk wel een dag als je terugvliegt. Maar goed, 5 uur per dag over 2 dagen, ik denk dat dat nog best aardig is. Het viel me overigens op waartoe het menselijk lichaam in staat is.

Ik was redelijk moe toen ik het vliegtuig instapte en viel ook vrij snel in slaap. Na een goede 45 minuten werd ik wakker en werd het eten geserveerd. Vervolgens heb ik de rest van de vlucht heel wat kunnen doen. Vervolgens in de lounge in London (ik vloog van San Francisco via London naar Stuttgart) mijn werkemails doorgenomen en daarna door naar Stuttgart. Dit was hetzelfde verhaal. Ik viel meteen in slaap, maar 20 minuten later werd ik wakker en heb ik toch weer wat kunnen doen. Ik zal dit fenomeen, maar even bestempelen als power nap. Het is wonderbaarlijk om te zien wat zo’n power nap met je kan doen en waartoe het menselijk lichaam in staat is met behulp van zo’n power nap.

In Duitsland was het meteen vol aan de bak. Planningsessies met het team, het project was volop in beweging en er was nog een team externe consultants op komst. Dit leidt dan weer tot lange dagen en dat terwijl je eigenlijk om 6 of 7 uur de boel de boel moet laten om te gaan studeren. Dit valt dan toch vies tegen. Uiteindelijk blijf je toch langer doorwerken dan je van plan was. Je kunt je ook niet meteen helemaal terugtrekken aangezien de collega’s vaak ook samen iets willen eten en voor je het merkt is het na 9 uur ’s avonds, wil je nog sporten en is de dag eigenlijk al ver voorbij.

Wat iedereen aangeeft die het programma gevolgd heeft, is dat je heel snel keuzes moet leren maken. Wat is belangrijk en wat is minder belangrijk? Wat heb je absoluut nodig en wat ben je bereid om op te geven. Dit is iets wat ik deze 2 weken zeker ingezien heb, maar toepassen is nog niet altijd even makkelijk.

Ik heb dan nog het geluk dat ik bepaalde vakken in het verleden gehad heb en ik de basis dus enigszins begrijp, maar voor de mensen die geen economische achtergrond hebben en alles van het begin af aan moeten leren, kan ik me voorstellen dat het echt zwaar is.

Zelf ben ik ook in de gelukkige omstandigheid dat ik geen gezin en kinderen heb waar ik rekening mee hoef te houden, maar er zijn genoeg klasgenoten die wel in die situatie zitten. Ik kan me er dan ook geen voorstelling van maken hoe zwaar dat moet zijn voor die gezinnen als 1 van de 2 ouders een substantieel deel van zijn/haar tijd niet aan het gezin besteed, maar aan de studie gedurende 2 jaar. De gevolgen daarvan zijn, naar ik begrijp duidelijk zichtbaar in voorgaande jaren en helaas niet altijd in positieve zin. We zullen het vanzelf zien gedurende de komende 2 jaar wat de impact zal zijn op deze klas.