Eindelijk een huis

Jullie hebben er even op moeten wachten, maar eindelijk heb ik tijd voor een update, maar ik heb dan ook wat te vertellen. Wat een aparte weken zijn het geweest, maar het resultaat is er, ik heb eindelijk woonruimte in Singapore.

Uiteindelijk toch een bod gedaan op een appartement wat ik heel leuk vond, maar toen begon het. De agent had een richtprijs aangegeven waarvoor het mogelijk wel te huren zou kunnen zijn. Een bod gedaan, maar werd te laag gevonden. Vervolgens duurde het heel lang voor er weer antwoord kwam vanwege Chinees nieuwjaar. Blijkbaar zijn er nogal wat landlords Chinees hier en dat maakt het er niet altijd makkelijker op.

Eerst begon de agent tegen te stribbelen. Ze had nl een prijsindicatie gegeven, maar achteraf wist ze niet of die nog wel zo reëel was en wilde ze dus eigenlijk de prijs omhoog drijven (lees: haar inkomen is afhankelijk van de commissie die ze krijgt wat weer een percentage is van de maandelijkse huur). Toch voet bij stuk gehouden en niet boven de prijs gaan zitten die ik wilde betalen.

Vervolgens kwam er toch de Letter of Intent wat een eerste stap op weg naar het huren van een appartement is. Bij het tekenen, van de Letter of Intent, stort je vaak een maand borg. Afhankelijk van duur van het huurcontract (1 of 2 jaar) betaal je in het eerste geval alleen nog 1 maand huur en in het tweede geval nog 1 maand borg en 1 maand huur.

Na de niet al te spoedige reactie(s) van de landlord kwam er toch eindelijk een contract. Daarin een huurprijs afgesproken en nadat ik het getekend had, begon het feest weeer van voor af aan opnieuw. De landlord vond de prijs te laag en wilde in het tweejarig contract een dubbele diplomatenclausule op laten nemen dat beide partijen het recht hebben om de huur open te breken na een jaar dan wel de prijs te heronderhandelen. Op zich dacht ik nog: “Dat is leuk” zeker als het twee kanten op kan. De onroerend goed markt is hier namelijk niet meer wat het een half jaar geleden was. Er is redelijk wat beschikbaar en prijzen zijn al redelijk om laag gekomen en de verwachting is dat dat nog wel 1 tot 2 jaar aan kan houden. Nadeel was alleen dat men niet wilde aangeven wat dan acceptabel materiaal is om als basis te gebruiken voor de heronderhandeling. Het maakt namelijk qua prijs nogal uit of je hier een appartement op bij voorbeeld de 10e etage hebt of op de 60e etage. Verder dan marktprijzen als acceptabele maatstaf kwamen we niet. Na een beetje doorvragen kwam echter de aap uit de mouw en de enige achterliggende bedoeling van die dubbele diplommatenclausule is dat de landlord na een jaar de huurprijs wilde verhogen.

Daar was ik het dus niet mee eens. Alternatief was een 1-jarig contract, maar dan met 2 maanden in plaats van 1 maand borg. Nog even overlegd met iemand die er verstand van heeft en die verzekerde me daar vooral niet op in te gaan. Landlords schijnen nl aan het eind van de huur zo ongeveer met een vergrootglas door het huis te gaan en ieder krasje is kassa voor de landlord.

Toen ben ik heel boos geworden en gezegd dat het of 1 jaar met 1 maand borg moest zijn of 2 jaar met 2 maanden borg en dat ik binnen een half uur een antwoord wilde hebben omdat ik anders de volgende dag om half 9 ’s ochtends mijn borg terug zou komen halen en daarna het gesprek verbroken.

De trucjes die ze hier toepassen zijn dat ze eerst wachten tot je je borg betaald hebt en dus denkt dat je geen mogeliijkheden meer hebt en daarna gaan ze vanalles proberen om je toch meer te laten betalen. Dus er zijn momenten dat je je afentoen wat harder op moet stellen. Al is dat nog wel een beetje aanvoelen wanneer het wel en niet kan.

Uiteindelijk kwam er 2 minuten voor het verstrijken van het door mij geestelde ultimatum een antwoord en zijn we dus 1 jaar met 1 maand overeengekomen wat op zich misschien niet ongunstig is gezien de markt en verwachte marktontwikkelingen.

Kort daarop mijn contract getekend en toen ik alles getekend had, begon de agent over een tentants-commission agreement die ik moest tekenen. Aangezien zij zo goed werk had gedaan en zo’n mooie deal had onderhandeld vond ze dat ze wel recht had op minimaal 1 maand huur als commissie. Ik weet niet veel van Singapore, maar het grootste deel van de agents hier krijgen commissie van de landlords. Dus dat heb ik dan ook geweigerd met de boodschap dat als het zo moet ik het contract wel mee terug zou nemen en alsnog mijn borg zou komen halen. Dit is weer zo’n trucje wat ze proberen als je getekend hebt. Na een paar boze woorden van mij, ging dan die agreement ook ineens vrij snel van tafel. Vervolgens de eerste maand huur voldaan en toen wachten op de sleutel. Heb vorige week het contract getekend en wilde de 7e mijn spullen laten bezorgen tot ik de dag ervoor zelf maar even belde wanneer ik toch de sleutel kon komen halen. Tot mijn verbazing werd me toen medegedeeld dat het appartement nog niet klaar was. Ik was hier niet heel erg blij mee, maar goed het was ook allemaal wel wat kortdag. Afgesproken om de 9e sleuteloverdracht te hebben zodat ik er de 10e in kon. Helaas kreeg ik weer tegen het einde van de dag te horen, nadat ik zelf belde, dat het appartement nog niet klaar was. Men was nog bezig met het repareren van de defects. Wat op zich best raar is voor een nieuw appartement.

Woensdag stonden de verhuizers op de stoep met zijn 5’en en alles ging redelijk goed. Inmiddels staan ook al mijn meubels erin en voelt het eigenlijk als thuis. Wees gerust de fotocollage heeft een mooie plaats gekregen :-).

Wel meteen een probleem met de wasmachine. Eerst ging de transportbeugel er niet uit. Daar moest de volgende dag iemand van Miele voor langskomen. Niemand komt hier echter alleen, dus ook zij niet. 3 man voor de deur. Wasmachine gemaakt en aangesloten. Daarna kon ik dus eindelijk wassen, dacht ik. De afvoer van de wasmachine hadden ze mooi aangesloten op de afvoer in huis. Wasmachine aangezet. Alleen aan het eind van het wassen stond de helft van de vloer onder een mooi laagje water. Aangezien ik niet direct kon zien waar het vandaan kwam (in de lekbak die ik onder de wasmachine heb staan, zat nl geen druppel water) eerst alles maar opgegeruimd en daarna opnieuw geprobeerd. Daarna werd het euvel al snel duidelijk. Er was iets mis met de afvoer. Op het moment dat de afvoer van de wasmachine het water in de andere afvoer (die van het huis zelf) pompte kwam het er ook net zo hard weer uit. Inmiddels is de maintenance crew geweest vandaag en hopelijk is het nu opgelost.

Bij deze is dus mijn nieuwe adres

2 Marina Boulevard
The Sail, #18-01
Singapore 018987

Gong Chi Fa Xai

Gong Chi Fa Xai allemaal oftewel gelukkig nieuwjaar in het Chinees. Dit is zoals het hier overal geschreven staat. Je spreekt het uit als Kong Si Fa Tjai. Tot en met de 15e februari zijn het hier feestdagen in verband Chinees nieuwjaaar. 25 januari was het het begin van het nieuwe jaar. Aangezien Chinatown op loopafstand van het hotel ligt, besloot ik daar een kijkje te gaan nemen. Bovendien waren maandag en dinsdag toch public holidays hier. Dus als het laat zou worden was dat geen probleem.

Er loopt 1 grote straat dwars door Chinatown (Eu Tong Sen Street) en daar was het dus ook erg druk. Ineens was er vuurwerk. Ik had blijkbaar het aftellen gemist. Normaal is de locale Chinees in Nederland altijd de attractie van oud en nieuw met het meeste en mooiste vuurwerk, maar hier kwam het niet verder dan maximaal een kwartiertje met nou niet uitzonderlijk mooi vuurwerk. Daarna ging iedereen huiswaarts. Er werd wel volop gebeld, maar niet echt dat mensen elkaar over en weer feliciteerden zoals wij dat doen. Vuurwerk is er daarna volgens mij elke avond wel wat afgestoken op verschillende plaatsen tot en met de 31e januari. De reden waarom er maar zo beperkt vuurwerk afgestoken wordt, hoorde ik later pas. Singapore is redelijk gereguleerd door de overheid. Dus ook het afsteken van vuurwerk met name de kwantiteit en de tijd dat het mag duren, is allemaal gereguleerd, maar goed dat mag de pret natuurlijk niet drukken.

30 en 31 januari was Changay parade. Dit is beter bekend als de “drakenparade” wat onderdeel is van het Chinese nieuwjaar. Heel veel verklede mensen op straat die in groepen een optocht vormen en zo door een deel van de stad trekken als een soort carnavalsoptocht. Ik geloof nl dat dat er in Nederland zo ongeveer aan komt. Het zag er echt heel mooi uit. Helaas was het al donker toen de parade van start ging en mijn fototoestel laat me dan in de steek. Dus helaas heb ik hier geen foto’s van kunnen maken.

Daarnaast ligt er hier in de baai nog een groot drijvend ponton, waar een groot dancefeest gehouden is ter ere van het Chinees nieuwjaar. Helaas kwam ik daar te laat achter.

Het is wel mooi om te zien hoe groots en uitgebreid hier alles gevierd wordt rondom Chinees nieuwjaar. Dit jaar was ik nog niet helemaal op de hoogte van alle ins en outs, maar het is zeker erg leuk om een keer mee te maken.

Aziatische Bureaucratie - "a rule is a rule"

Vandaag heb ik mijn eerste ervaring gehad met Aziatische bureaucratie. Om uitbetaald te krijgen, heb je een bankrekening nodig. Nu wil alleen het geval dat je daarvoor niet bij elke willekeurige bank een bankrekening mag openen. Zo hebben wij de keuze uit 4 banken, te weten HSBC, Citi, DBS en POSB. De laatste 2 zijn mij niet zo bekend. DBS schijnt overigens de grootste bank ik Singapore te zijn, maar dat terzijde en aangezien Citi niet heel erg positief in het nieuws is de laatste weken, had ik me voorgenomen om dan maar een rekening te gaan openen bij HSBC. Ik loop daar tenslotte elke dag langs.

Vol goede moed tijdens de lunch naar HSBC gelopen, waar ik geholpen wordt door een dame. Nu kan ik je inmiddels vertellen dat een bankrekening openen hier geen sinecure is of in ieder geval niet bij HSBC. Ze willen namelijk echt alles van je weten en je moet allerlei papieren overleggen. Alleen mijn employment pass (visum, paspoort en pas van het bedrijf waren niet genoeg). Het bedrijf heeft nl een specifieke regeling getroffen met HSBC waardoor je allerlei waivers krijgt, maar dan moet je wel aan kunnen tonen dat je daar werkt en een visum, paspoort en toegangspas tot het bedrijf zijn niet genoeg. Je moet nl aan kunnen tonen dat het bedrijf jou aangenomen heeft. Hoe kom je anders aan een toegangspas zou je denken, maar goed in Amerika zouden ze zeggen: “A rule is a rule”. En van regels wordt nu blijkbaar niet afgeweken. Daarnaast willen ze ook weten waar je woont. Nu zit ik tijdelijk in een hotel, dus dat is sowieso lastig, maar ook dat willen bevestigd zien.

Dus ik terug naar kantoor om de papieren te halen. Netjes mijn arbeidscontract opgezocht, visumaanvraag en hotelreservering en ik vol goede moed terug naar HSBC. Helaas dit was niet de informatie die men zocht. De werkgever dient namelijk een brief te schrijven waarin dit allemaal bevestigd wordt en waarin ik geintroduceerd wordt aan het branchehoofd van HSBC. Dat schijnt heel normaal te zijn, want ik ben niet de eerste klant van het bedrijf en blijkbaar zijn ze daar bij HR van op de hoogte, maar dat wordt je alleen niet meegedeeld als je daar dan bent (de dag ervoor red.). Waar ze ook over vielen was het feit dat ik in een hotel verblijf. Dus ik probeerde nog heel netjes dat ik een bankrekening nodig heb om salaris en onkosten betaald te krijgen, waarvan ik vervolgens een voorschot/borg voor de huur kan betalen en ik dan dus een permanent adres heb. Dat kan je snel genoeg veranderen zou je denken, maar helaas. Afgesproken dat ik even zou wachten en dat HSBC contact zou opnemen met HR. Je denkt zoiets kan je toch altijd nasuren, maar helaas ook dat werkt niet hier. Het was rond half 2 dus ik had goede hoop, maar HR is van 12 tot 2 met lunchpauze en dan neemt er dus ook niemand de telefoon op en naar ik begrijp wordt het ook niet gewaardeerd als je tussen 12 en 2 langsloopt. Dus ik werd net zo netjes afgeserveerd als je binnenkomt.

Zoals gezegd: “A rule is a rule”, dus kon ik weer terug naar kantoor en nog steeds zonder bankrekening.

Na 2 uur toch maar even contact opgenomen met HR en die waren verbaasd dat ik een brief nodig had, maar op de een of andere manier had ik hem daarna toch vrij snel. Dus morgen nog maar eens proberen.

Het meest verbazingwekkende was overigens nog wel dat die waivers alleen betrekking lijken te hebben op een minimum stortingsverplichting van volgens mij omgerekend € 200. Daar had ik dus die hele brief voor nodig, maar dat zeggen ze er dan weer niet bij. Dus als ik gewoon uit de automaat die naast de deur stond de benodigde dollars gepind had, had ik me achter een hoop bureaucratie kunnen besparen. Het schijnt ook alleen maar voor HSBC van toepassing te zijn zo'n brief.

Ik vermoedde al veel te gaan leren hier en mijn eerste leerervaring heb ik te pakken. Ook hier geldt: “A rule is a rule”!

De Eerste Dagen

Donderdag om 07.00 opgestaan. Uitgebreid ontbeten, gedoucht en vervolgens op naar kantoor voor de eerste werkdag. Voor de eerste keer te voet naar mijn werk. Dat was wel even wennen vergeleken met de afgelopen jaren, maar ik moet zeggen het is zeker niet onaangenaam.

Als je buiten komt is het al meteen aangenaam warm en vervolgens is het een kwartiertje lopen van het hotel (op Coleman Street, voor de Google-map’ers onder jullie naar kantoor op One Raffles Quay). Er zijn verschillende routes mogelijk, maar ik loop meestal, langs via North Bridge Road, langs het Supreme Court. Vervolgens langs het Parliament om dan via Asian Heritage museum en een parkje een bruggetje over te steken over de Singapore River, van waar je uitzicht hebt op Boat Quay en het Fullerton hotel (wat gewoon een decadent groot hotel is). Vervolgens ga je via de Underpass waar ook het metrostation ligt onder de weg door en kom je via een gangenstelsel in de lobby van kantoor uit.

De eerste dag bestond met name uit kennismakingen, ophalen van de laptop, alles installeren, zorgen dat je toegang krijgt tot alle applicaties, etc. Belangrijk was ook dat ik mijn paspoort af moest geven voor het verkrijgen van een employment pass (anders kan ik nog steeds geen bankrekening openen en mobiele telefoon afsluiten).

Tijdens de lunch nog een paar appartementen bekeken en ik begin nu een aantal layouts te zien die wel erg leuk zijn. Nu het nog eens zien te worden over de prijs :-)

Wat je hier in Singapore veel hebt, zijn de zogenaamde food courts. Het kantoor heeft geen kantine, maar heel veel mensen gaan buiten kantoor eten halen en eten het daar op of nemen het mee terug naar kantoor en eten het op kantoor op. Lau Pa Sat is de food court die schuin tegenover kantoor ligt. Wat moet je je er bij voorstellen. Het is een soort mini marktterrein (wel overkapt, maar verder open) met allerlei kleine eettentjes waar je eten kunt kopen voor tussen de S$ 3.00 en S$ 10.00 (omgerekend tussen de € 1,50 en € 5,00. Hiervoor heb je een volledige warme maaltijd en de varieteit is enorm: Chinees, Japans, Koreaans, Indiaas, Thais noem maar op, zelf frietjes zijn hier te krijgen. De rest is een beetje trial en error voor wat lekker is. Daarnaast helpt het om goed te lezen wat op de stalletjes en op de plaatjes staat tenzij iemand natuurlijk graag via trial en error bv orgaansoep wil proberen.

Aangezien er enkele nieuwe mensen begonnen waren in een korte tijd, hadden we die avond meteen een borrel. De groep en stad zijn beide vrij internationaal. Dus ik was zeer benieuwd hoe deze borrel zich zou verhouden tot mijn afscheidsborrel die ik de vrijdag ervoor in Amstelveen had gehad die rijkelijk voorzien was van drank en snacks (met name de bitterballen). Nou ik kan jullie vertellen, bitterballen kennen ze hier niet, maar borrelen kunnen ze wel. Ik heb van alles voorbij zien komen aan drank (bier, wijn, cocktails) en snacks (nacho’s, chicken wings, calamari, garlic bread, gebakken aardappel partjes tot zelfs hele pizza’s). De borrel werd trouwens gehouden in Harry’s bar, wat een begrip is hier. Het is een keten van bar’s die druk bezocht worden. Ik begrijp dat met name de bar op Boat Quay op vrijdag druk bezocht wordt door Nederlanders. Binnenkort toch maar eens gaan kijken.

Vrijdag was met name een dag van verder inlezen (allerlei quality control en risk management manuals), bezichtigen van appartementen tijdens de lunch en mezelf verder bekend maken met de IT applicaties. ‘s Avonds nog even het uitzicht bij night bekeken van enkele van de appartementen die ik tijdens de lunch gezien had en moet toegeven dat dat toch niet onaardig was.

Uiteindelijk nog terug naar kantoor, omdat ik ook nog een aantal privezaken moet regelen, zoals de verhuur van mijn appartement en ik hier in ieder geval niet kan printen. Als dat achter de rug is, zullen de dagen ook wel wat rustiger worden, hoop ik.

Voor zaterdag en het weekend staan met name op het programma: nog meer appartementen bekijken, het openen van een bankrekening, misschien het afsluiten van een mobiele telefoon (kan zijn dat ik daarmee wacht tot ik mijn appartement heb en dan voor een package deal met kabel TV en internet en eventueel een vaste telefoonlijn aangezien er hier in Singapore toch maar 2 of 3 aanbieders zijn). Het schijnt dat de Volvo Ocean race nog steeds in Singapore is(afgelopen weekend schijnt er een zogenaamde havenrace geweest te zijn en dit weekend varen ze uit voor de volgende etappe.

Ik ben nog geen expert in bloggen, maar ik zal kijken of ik het op kan leuken met enkele foto’s om jullie een beter beeld te geven.

Na wat oefenen treffen jullie hieronder een paar foto's aan van de uitzichten op mijn dagelijkse weg van het hotel naar kantoor.

Singapore Parliament

Old Parliament Lane

Asian Heritage Museum

Fullerton Hotel and Cavenagh Bridge

Boat Quay

Vertrek en Aankomst

Na een aantal weken vakantie was het dan eindelijk zover. 13 januari, de dag van het vertrek naar Singapore. De dagen ervoor waren nog best hectisch als gevolg van het pakken van de spullen, afscheid nemen en verdere voorbereidingen.

Bij aankomst op Schiphol ingecheckt. Gelukkig waren we redelijk op tijd en was het vliegtuig niet supervol, waardoor ik net iets meer bagage mee mocht nemen zonder bij te betalen.

Daarna afscheid genomen van mijn ouders en zusje, door de paspoortcontrole en op naar de gate. Daar door de security check en vervolgens het vliegtuig in. Vlak voor het serveren van de maaltijd een slaappilletje ingenomen. Had al een paar nachten wat minder geslapen en het is toch best een lange vlucht en een tijdsverschil waar je mee geconfronteerd wordt.

Ik heb alleen het moment dat de stewardess mijn eten op kwam halen niet meer meegemaakt aangezien ik toen redelijk “out” was. Toen het dessert (ijs, waar je me meestal toch wel wakker voor mag maken) geserveerd werd, heeft de dame naast mij het nog in mijn handen geduwd, maar ik ben er niet wakker van geworden. Als ik eenmaal slaap, slaap ik tenslotte. Een aantal onder jullie die meegeweest zijn naar Renesse, zullen dit misschien nog wel kunnen beamen :-)

Bij aankomst, had ik geluk aangezien het grootste deel van de passagiers stop-overs waren. Dus ik had mijn koffer echt binnen 5 minuten. Daarna in de taxi naar het hotel en begon een groot deel weer bekend voor te komen. Het is gewoon een hele aparte stad. Bij aankomst voelt het echter nog niet als “thuis”. In het hotel aangekomen ingecheckt, uitgebreid in bad gegaan, even gerelaxed en daarna vol geode moed de stad in. Er moesten immers zaken geregeld worden. Ik had me voorgenomen een mobieltje te gaan scoren, een bankrekening te openen en nog een paar andere dingen te gaan regelen.

Eerst maar even langs het kantoorgebouw gelopen om bij te praten met een oud en inmiddels weer huidige college. We hebben een kopje koffie (thee) gedaan en even bijgepraat. Blijkt dat je zo ongeveer overal je werkvergunning voor nodig hebt en die krijg ik pas vrijdag. Uiteindelijk maar even met enkele collega’s kennisgemaakt en vervolgens terug naar het hotel. Onderweg een prepaidje gekocht en enkele makelaars gebeld voor de mogelijkheid tot bezichtiging. Aan het eind van de middag nog enkele appartementen bekeken (studio’s en 2 BR’s, maar qua indeling waren ze dusdanig onhandig dat mijn meubels er niet in gaan passen. Dus dat wordt nog even verder zoeken.

De Voorbereidingen

Zoals toegezegd zou ik een soort verslag bijhouden en jullie op de hoogte houden van alle activiteiten rondom mijn emigratie naar een verblijf in Singapore. Ik kan jullie vertellen, er komt best veel kijken bij een dergelijke verandering.

Natuurlijk zijn heel veel dingen, relatief klein (rekeningen/verzekeringen opzeggen, uitschrijven uit de gemeente, bepaalde spullen kopen, maar het kost wel veel tijd.

Zaterdag 13 december stonden de verhuizers er en dat is toch wel bizar. Binnen een halve dag waren al mijn spullen die ik mee wilde nemen eruit en 's avonds stonden alle nieuwe spullen er weer in. Gelukkig hoefde ik er zelf niet veel aan te doen aangezien alles voor me ingepakt werd. Ik hoefde dus alleen maar te kijken en aan te geven wat er wel en niet mee moest. Dat valt toch nog tegen, zeker als je 3 man in de gaten moet houden die op verschillende plaatsen in je huis aan het pakken zijn. Ze pakken ook echt alles in zonder na te denken. Een paar voorbeelden. Wie pakt er nu een bewaarblik halfvol met Cruesli in? :) Zeker als het daarna 6-7 weken een container in moet. Maar ja als je het niet duidelijk genoeg aangeeft is het weg. Hetzelfde voor wat glazen die ik nieuw gekocht had om te gaan gebruiken hier. Die stonden blijkaar iets te dicht bij de andere spullen.

Wat wel verbazend is, is hoeveel spullen je in al die tijd verzamelt. Zeker als je ziet hoeveel dozen er die dag naar buiten zijn gegaan. Ik heb de offerte niet heel goed nagelezen, maar ik hoop maar dat ze in Singapore een beetje helpen met uitpakken en aansluiten anders zou 2 november volgend jaar best weleens de eerstmogelijke datum kunnen zijn waarop alles opgeruimd en ingericht is :-) Wat ook wel opvallend is, is hoeveel meubels kunnen doen in een woning. De sfeer is nu toch heel anders dan toen de originele meubels er in stonden.

Het ticket is inmiddels geboekt. 13 januari, 10.55 is de geplande vertrekdatum en tijd. Tot die tijd, moet er nog wel redelijk wat gebeuren, maar gelukkig heb ik via collega's een mooi lijstje gehad wat ik af kan werken en dan zou het redelijk goed moeten gaan. Nu is het met name nog proberen de woning te verhuren, uitschrijven uit de gemeente, uitreksels opvragen, abonnementen opzeggen, etc.

Ik houd jullie op de hoogte.