Voordat ik terug ging naar Singapore hadden mijn ouders op de valreep nog een verrassing voor me geregeld. Ik zou een vliegles krijgen. Plaats van happening: vliegveld Teuge bij Apeldoorn. We hadden geluk dat we iets langer mochten vliegen. Dus na een korte briefing van de piloot het vliegtuigje in. Ouders achterin en ik mocht voorin plaatsnemen naast de piloot.
Wat me verbaast is dat het besturen van een vliegtuigje op zich niet moeilijk is, maar dat het in eerste instantie “tegen natuurlijk” lijkt. Er zit namelijk een stuurknuppel, maar daar heb je op de grond niks aan. Taxi-en het sturen gebeurt namelijk met voetpedalen. Als ik goed opgelet heb is het onderste deel van het pedaal (aparte pedalen voor links en rechts) om te sturen het bovenste deel om te remmen. Toch apart als je dan bedenkt dat piloten een grote 747 of een A380 ook met simpele voetbewegingen over de banen taxi-en en dat ze ook bij het opstijgen en dalen het vliegtuig recht op de baan moeten houden met dezelfde voetbewegingen.
Eenmaal in de lucht is het een ander verhaal. Dan kun je kiezen, of de stuurknuppel of de voetpedalen of beide. In zo’n klein vliegtuigje merk je overigens meteen hoe gevoelig alles is. Het vliegtuigje is enorm vatbaar voor thermiek en luchtstromen. Dus continu op exact dezelfde hoogte blijven vliegen vergt wat oefening en wat stuurwerk. Je voelt als je zelf vliegt ook heel goed dat het vliegtuigje nooit echt stil is in de lucht maar continu op en neer beweegt.
Ik kreeg nog een complimentje van de piloot dat ik redelijk netjes vloog, nette bochtjes maakte en goed op hoogte bleef vliegen. Ik denk dat opstijgen en landen pas in les 2 of 3 aan bod komen, want dat nam de piloot voor zijn rekening. Dat was misschien maar beter ook, want we kwamen door de luchtstromingen niet helemaal recht aanvliegen op de landingsbaan en de thermiek vergt ook wel wat stuurwerk, maar uiteindelijk zette hij hem toch netjes en recht op de landingsbaan.
Het was wel erg gaaf om eens de controle te hebben over zo’n vliegtuigje al was het maar een kleintje. Echt een hele leuke verrassing.
Monday, August 16, 2010
Monday, August 9, 2010
Guus Meeuwis & Nederlands Elftal
Mijn ouders hadden van mijn zusje allebei een kaart voor het concert van Guus Meeuwis gekregen met kerst. Voor mij was er geen kaart omdat toen nog niet zeker was of ik er zou zijn. Echter toen ik als verrassing naar huis kwam, kon er toch nog een extra kaartje geboekt worden en kon ik toch mee naar het concert.
Ik heb ooit een DVD van een concert van Guus Meeuwis cadeau gehad. Mocht er dan een moment komen dat je “thuis” mist, kun je altijd even die CD opzetten en heb je het gevoel dat je weer dichtbij huis bent.
Het programma voor de dag zag er goed uit. Met de trein naar Eindhoven waar we in het Philips stadion eerst naar Nederland – Denemarken zouden kijken. Daarna zou het concert van Guus Meeuwis plaatsvinden. Erg gezellig allemaal. Het begon met de wedstrijd tegen de Denen die Nederland won. Dus de sfeer zat er meteen goed in. Het was 1 grote zee van oranje mensen zowel in het stadion als op straat. Nederlanders en voetbalfans in het algemeen blijft toch een aparte groep mensen. Zeker met grote toernooien, maar wel erg leuk omdat je dat in Azie toch in veel mindere mate ziet. De passie, de outfits en de beleving.
Het ging echter goed tot vlak voor het einde van het concert. Ik ging naar het toilet en dat was blijbkaar tijdens het laatste nummer en daarna mocht je niet meer naar binnen. Ik ben demonstratief blijven staan. Heb nog wel even geprobeerd om terug naar binnen te sneaken maar dat werkte ook niet echt. Vervolgens wordt de security vervelend en gaan ze je vragen of je weg wil gaan. Als je daar dan niet meteen gehoor aan geeft worden ze erg onvriendelijk en word je hardhandig opzij geduwd. Het zijn ook niet altijd de allerslimste mensen die daar staan zullen we maar zeggen. Maar goed je kunt er ook niet veel aan doen, want je weet dat zodra je 1hand uitsteekt er bij wijze van alle kanten 10 man in je nek springen. Ondanks dat ik redelijk wat gedronken had, was ik in ieder geval nog slim genoeg om dat te beseffen.
Echter naast mij stonden ook een aantal kerels die hadden vrouw en kinderen binnen zitten. Die werden redelijk link toen ze te horen kregen dat ze niet meer naar binnen mochten naar hun eigen vrouw en kinderen en ze maar moesten wachten tot ze naar buiten kwamen. Ik kan zeggen dat liep niet alle gevallen goed af, maar je weet van te voren dat hoe boos je ook wordt, security is altijd in overtal en mochten ze het afleggen, staan er vast nog wel ergens een aantal agenten die bijspringen. Er waren dan ook verschillende opstootjes.
Het was gewoon een enorme flater van de organisatie en de beveiliging. Als ze gewoon duidelijk aangekondigd hadden dat je je muntjes na het concert in kon leveren en dat je vanaf een bepaald moment niet meer terug het stadion in mag, was het allemaal een stuk eenvoudiger geweest. En die mededeling hadden ze dan ook verschillende keren moet herhalen.
Wat nu echter gebeurde was een schande. Iedereen had zin in een mooie dag. De alcohol vloeide al heel vroeg heel rijkelijk. Nederland won dus de stemming werd alleen maar beter. Daarna het concert met nog meer alcohol. En dan rond een uur of 5 tegen iemand zeggen, die waarschijnlijk al minimaal 15 glazen bier op heeft sinds 12.00, dat hij niet meer naar vrouw en kinderen mag. Iedereen die logisch nadenkt, kan op zijn vingers uittellen dat dat problemen gaat geven, maar goed blijkbaar was niet over alles even goed nagedacht. Laat gewoon iedereen terug binnen en doe de bar dicht. Vertel mensen dat ze hun muntjes in kunnen gaan wisselen en iedereen zal vanzelf het stadion verlaten. Het kost misschien een half uur extra, maar het geeft een hoop minder problemen, want ik vermoed dat deze toegangspoort niet de enige is waar dit soort voorvallen hebben plaats gevonden.
Verder was het overigens een uitermate gezellige dag en heb ik er intens van genoten om mee te zingen op Oer-Hollandse muziek en het Nederlands elftal te kijken.
Ik heb ooit een DVD van een concert van Guus Meeuwis cadeau gehad. Mocht er dan een moment komen dat je “thuis” mist, kun je altijd even die CD opzetten en heb je het gevoel dat je weer dichtbij huis bent.
Het programma voor de dag zag er goed uit. Met de trein naar Eindhoven waar we in het Philips stadion eerst naar Nederland – Denemarken zouden kijken. Daarna zou het concert van Guus Meeuwis plaatsvinden. Erg gezellig allemaal. Het begon met de wedstrijd tegen de Denen die Nederland won. Dus de sfeer zat er meteen goed in. Het was 1 grote zee van oranje mensen zowel in het stadion als op straat. Nederlanders en voetbalfans in het algemeen blijft toch een aparte groep mensen. Zeker met grote toernooien, maar wel erg leuk omdat je dat in Azie toch in veel mindere mate ziet. De passie, de outfits en de beleving.
Het ging echter goed tot vlak voor het einde van het concert. Ik ging naar het toilet en dat was blijbkaar tijdens het laatste nummer en daarna mocht je niet meer naar binnen. Ik ben demonstratief blijven staan. Heb nog wel even geprobeerd om terug naar binnen te sneaken maar dat werkte ook niet echt. Vervolgens wordt de security vervelend en gaan ze je vragen of je weg wil gaan. Als je daar dan niet meteen gehoor aan geeft worden ze erg onvriendelijk en word je hardhandig opzij geduwd. Het zijn ook niet altijd de allerslimste mensen die daar staan zullen we maar zeggen. Maar goed je kunt er ook niet veel aan doen, want je weet dat zodra je 1hand uitsteekt er bij wijze van alle kanten 10 man in je nek springen. Ondanks dat ik redelijk wat gedronken had, was ik in ieder geval nog slim genoeg om dat te beseffen.
Echter naast mij stonden ook een aantal kerels die hadden vrouw en kinderen binnen zitten. Die werden redelijk link toen ze te horen kregen dat ze niet meer naar binnen mochten naar hun eigen vrouw en kinderen en ze maar moesten wachten tot ze naar buiten kwamen. Ik kan zeggen dat liep niet alle gevallen goed af, maar je weet van te voren dat hoe boos je ook wordt, security is altijd in overtal en mochten ze het afleggen, staan er vast nog wel ergens een aantal agenten die bijspringen. Er waren dan ook verschillende opstootjes.
Het was gewoon een enorme flater van de organisatie en de beveiliging. Als ze gewoon duidelijk aangekondigd hadden dat je je muntjes na het concert in kon leveren en dat je vanaf een bepaald moment niet meer terug het stadion in mag, was het allemaal een stuk eenvoudiger geweest. En die mededeling hadden ze dan ook verschillende keren moet herhalen.
Wat nu echter gebeurde was een schande. Iedereen had zin in een mooie dag. De alcohol vloeide al heel vroeg heel rijkelijk. Nederland won dus de stemming werd alleen maar beter. Daarna het concert met nog meer alcohol. En dan rond een uur of 5 tegen iemand zeggen, die waarschijnlijk al minimaal 15 glazen bier op heeft sinds 12.00, dat hij niet meer naar vrouw en kinderen mag. Iedereen die logisch nadenkt, kan op zijn vingers uittellen dat dat problemen gaat geven, maar goed blijkbaar was niet over alles even goed nagedacht. Laat gewoon iedereen terug binnen en doe de bar dicht. Vertel mensen dat ze hun muntjes in kunnen gaan wisselen en iedereen zal vanzelf het stadion verlaten. Het kost misschien een half uur extra, maar het geeft een hoop minder problemen, want ik vermoed dat deze toegangspoort niet de enige is waar dit soort voorvallen hebben plaats gevonden.
Verder was het overigens een uitermate gezellige dag en heb ik er intens van genoten om mee te zingen op Oer-Hollandse muziek en het Nederlands elftal te kijken.
Monday, August 2, 2010
Gertrudis Reunie
Ik had mezelf voorgenomen dat, indien het werk het toe zou laten, ik zou proberen de Gertrudis reunie bij te wonen. Voor de mensen die het niet weten, het Gertrudis is mijn oude middelbare school. Wat een mooie bijkomstigheid is, is dat mijn moeder kort daarna jarig is. Dus ik kon het mooi combineren.
Als verrassing had ik een ticket teruggeboekt. Mijn vader zat in het complot en is me op komen halen van Schiphol. De verrassing was dan ook erg groot voor mijn moeder toen ik ineens binnen stond met mijn spullen. Het was toch wel een klein beetje een emotioneel weerzien.
De volgende dag was de reunie. Net kleren aangetrokken (pantalon met overhemd) en op de fiets naar het Gertrudis. Ik wist wie er van mijn oude vriendengroep, waar ik nog steeds contact mee heb, zouden komen. Dus er zouden zeker enkele biertjes gedronken worden. Het grappige is dat je dan toch snel aan het goede weer gewend raakt. 1 dag goed weer en iedereen haalt dekorte broeken, slippers en T-shirts uit de kast. Dat is iets wat je in landen als Hong Kong en Singapore, ondanks het warme weer, toch minder ziet. Zeker als het om bepaalde gebeurtenissen gaat. Normaal in de straatbeeld zie je het namelijk wel, maar gaan mensen ergens heen dan is het toch vaak in ieder geval een lange broek.
Voor mijn gevoel stond ik er dan ook een beetje overdressed bij en het hielp niet dat ik voordat ik naar Nederland kwam nog wat in de zon gelegen had en dus een beetje kleur had. Na de gebruikelijke grappen daarover was het tijd voor bier. De groep had zich al snel verzameld en het was uitermate gezellig. Her en der kwamen we nog een paar verdwaalde oud klasgenoten tegen. De reunie schoot dus een beetje het doel voorbij aangezien het ik het grootste deel van de dag doorgebracht heb met de vrienden van de middelbare school waar ik nog steeds contact mee heb, maar dat maakte het niet minder gezellig. ‘s Avonds gaan eten in de stad en daarna nog wat gaan drinken.
Al met al een geslaagde dag. Jammer dat de volgende reunie pas weer over 5 jaar is.
Als verrassing had ik een ticket teruggeboekt. Mijn vader zat in het complot en is me op komen halen van Schiphol. De verrassing was dan ook erg groot voor mijn moeder toen ik ineens binnen stond met mijn spullen. Het was toch wel een klein beetje een emotioneel weerzien.
De volgende dag was de reunie. Net kleren aangetrokken (pantalon met overhemd) en op de fiets naar het Gertrudis. Ik wist wie er van mijn oude vriendengroep, waar ik nog steeds contact mee heb, zouden komen. Dus er zouden zeker enkele biertjes gedronken worden. Het grappige is dat je dan toch snel aan het goede weer gewend raakt. 1 dag goed weer en iedereen haalt dekorte broeken, slippers en T-shirts uit de kast. Dat is iets wat je in landen als Hong Kong en Singapore, ondanks het warme weer, toch minder ziet. Zeker als het om bepaalde gebeurtenissen gaat. Normaal in de straatbeeld zie je het namelijk wel, maar gaan mensen ergens heen dan is het toch vaak in ieder geval een lange broek.
Voor mijn gevoel stond ik er dan ook een beetje overdressed bij en het hielp niet dat ik voordat ik naar Nederland kwam nog wat in de zon gelegen had en dus een beetje kleur had. Na de gebruikelijke grappen daarover was het tijd voor bier. De groep had zich al snel verzameld en het was uitermate gezellig. Her en der kwamen we nog een paar verdwaalde oud klasgenoten tegen. De reunie schoot dus een beetje het doel voorbij aangezien het ik het grootste deel van de dag doorgebracht heb met de vrienden van de middelbare school waar ik nog steeds contact mee heb, maar dat maakte het niet minder gezellig. ‘s Avonds gaan eten in de stad en daarna nog wat gaan drinken.
Al met al een geslaagde dag. Jammer dat de volgende reunie pas weer over 5 jaar is.
Vakantie in Nederland
Als gevolg van het combineren van de Gertrudis reunie en mijn moeder’s verjaardag kon ik mooi 2,5 week vakantie in Nederland doorbrengen. Echter die liepen niet helemaal zoals gepland. Kort nadat ik aankwam kreeg ik bericht van een vriend uit Amerika die momenteel woonachtig is in Hong Kong. Hij zou voor zaken enkele dagen in Europa zijn en wilde er een paar dagen vakantie aan vast plakken. Of ik niet een rondleiding kon verzorgen.
Aangezien hij best veel voor mij gedaan had de afgelopen maanden, kon ik geen “nee” zeggen. Dus afgesproken om 3 dagen Amsterdam te doen en 3 dagen Antwerpen om toch iets te kunnen laten zien van het cultuur en mentaliteitsverschil.
Amsterdam was een hele belevenis an sich. Dan merk je meteen dat doordat je in het buitenland woont en werkt je anders naar de Nederlandse cultuur gaat kijken. In Amerika is het bij voorbeeld “Het dagboek van Anne Frank” verplichte literatuur op heel veel scholen. Als gevolg daarvan willen heel veel toeristen het Anne Frank Huis bezoeken. Het is daar altijd best druk als gevolg van de veel toeristen en niet iedereen let altijd even goed op. Zeker niet als ze foto’s willen maken of fietsers die opeens stoppen omdat ze beseffen dat ze zijn waar ze moeten zijn. Ik heb in een tijdsbestek van 5 minuten nog nooit zoveel krachttermen gehoord als toen van zowel fietsers als automobilisten die iedereen moeten ontwijken. Je merkt ook meteen dat buitenlandse toeristen dit soort taalgebruik ongepast en soms zelf schokkend vinden. Eerlijk is eerlijk, ik kan ze daar eigenlijk geen ongelijk in geven. Zeker de Amsterdammers zouden moeten weten dat daar een toeristische trekpleister ligt en hun snelheid aanpassen.
Grappig is ook dat heel veel Amerikanen nooit of nauwelijks fietsen. Nu is Amsterdan net een stad die bij uitstek geschikt is om per fiets te verkennen. Echter een dagje fietsen levert dan toch al gauw wat fysiek ongemak en geklaag op. In landen als Singapore, Hong Kong en de US pakken mensen toch sneller en taxi. Dat kan daar ook omdat taxi’s een stuk goedkoper zijn. De stelregel is altijd 2 blocks kun je lopen 3 blocks en verder is een taxi. :-)
Daarna een drankje gedaan bij Paladium. Daar was ook nog een scheldpartij tussen 2 mensen. Beetje jammer als je net probeert te vertellen hoe mooi Nederland kan zijn en 2 mensen verpesten dat beeld door een ordinaire scheldpartij net naast het terras. Daarna nog een rondje gefietst door het centrum, Oud Zuid, wat een hele mooie wijk is om doorheen te fietsen en natuurlijk de Amsterdamse Wallen. Dat laatste blijft toch iets magisch voor toeristen. Verder nog een rondvaart gedaan door de Amsterdamse grachten en vooral heerlijk gegeten. Later op de avond, is er natuurlijk 1 ding wat je toeristen moet laten zien en dat is de alom bekende FEBO, de snacks uit de muur. Dit is iets wat voor toeristen ook niet te begrijpen valt. Waarom eten Nederlands zoveel gefrituurd eten (overal krijg je frites bij, borrelhappen) en waarom vooral, halen ze het uit de muur?
We zijn ook nog een dag naar Madurodam geweest. Dat is toch een makkelijke mogelijkheid om veel van Nederland te laten zien in een kort tijdsbestek. Dan merk je toch dat een aantal dingen in Madurodam achterhaald zijn, maar dat ze op andere vlakken enorm met hun tijd meegaan. Zo stond er op Schiphol een miniatuur Airbus A380 van Singapore Airlines. Singapore Airlines was de eerste maatschappij die ongeveer 1 jaar geleden met dit toestel ging vliegen. En blijkbaar heeft Schiphol net als andere landen een skytrain. Ik had er nog nooit van gehoord of de skytrain gezien, maar op Madurodam zag ik hem.
Daarna 3 dagen Antwerpen.Waar het cultuur- en mentaliteitsverschil tussen Nederlanders en Belgen op het eerste gezicht niet heel groot lijkt, is dat toch zeker zichtbaar voor mensen die er wat dichterbij staan. We zouden gaan lunchen bij Horta (zijstraat van de Keyserlei) en op de weg daarheen zagen we dat de terrasjes al goed vol zaten. Dit kwam vast vanwege het goede weer en het feit dat we niet heel vroeg waren voor de lunch. Grappig is dan om te zien dat je de Belgen er zo uitpikt. 9 van de 10 Belgen vinden het namelijk doodnormaal om bij de lunch alcohol te drinken. Dit werd nog even bevestigd toen ik met een oud-collega uit Belgie ging lunchen. Belgen trekken daar toch makkelijk 2 uur voor uit. 3 gangen menu. Flesje rood, flesje wit, dessertwijntje en daarna in de auto terug naar kantoor. In Antwerpen vooral gegeten (wafels, natuurlijk de chocolade), gedronken en door de stad geslenterd.
Tot slot zijn we nog even naar Yerseke geweest om daar de haven, mosselen, oesters en kreeften te gaan bekijken. Lekker visje gegeten en vervolgens terug naar Antwerpen naar hotel zodat de koffer gepakt kon worden en op naar het vliegveld. Mijn taak als gids zat er op en was naar ik later begreep goed geslaagd. Het gaf mij ieder geval de kans om nog een paar dagen met mijn familie door te brengen.
Aangezien hij best veel voor mij gedaan had de afgelopen maanden, kon ik geen “nee” zeggen. Dus afgesproken om 3 dagen Amsterdam te doen en 3 dagen Antwerpen om toch iets te kunnen laten zien van het cultuur en mentaliteitsverschil.
Amsterdam was een hele belevenis an sich. Dan merk je meteen dat doordat je in het buitenland woont en werkt je anders naar de Nederlandse cultuur gaat kijken. In Amerika is het bij voorbeeld “Het dagboek van Anne Frank” verplichte literatuur op heel veel scholen. Als gevolg daarvan willen heel veel toeristen het Anne Frank Huis bezoeken. Het is daar altijd best druk als gevolg van de veel toeristen en niet iedereen let altijd even goed op. Zeker niet als ze foto’s willen maken of fietsers die opeens stoppen omdat ze beseffen dat ze zijn waar ze moeten zijn. Ik heb in een tijdsbestek van 5 minuten nog nooit zoveel krachttermen gehoord als toen van zowel fietsers als automobilisten die iedereen moeten ontwijken. Je merkt ook meteen dat buitenlandse toeristen dit soort taalgebruik ongepast en soms zelf schokkend vinden. Eerlijk is eerlijk, ik kan ze daar eigenlijk geen ongelijk in geven. Zeker de Amsterdammers zouden moeten weten dat daar een toeristische trekpleister ligt en hun snelheid aanpassen.
Grappig is ook dat heel veel Amerikanen nooit of nauwelijks fietsen. Nu is Amsterdan net een stad die bij uitstek geschikt is om per fiets te verkennen. Echter een dagje fietsen levert dan toch al gauw wat fysiek ongemak en geklaag op. In landen als Singapore, Hong Kong en de US pakken mensen toch sneller en taxi. Dat kan daar ook omdat taxi’s een stuk goedkoper zijn. De stelregel is altijd 2 blocks kun je lopen 3 blocks en verder is een taxi. :-)
Daarna een drankje gedaan bij Paladium. Daar was ook nog een scheldpartij tussen 2 mensen. Beetje jammer als je net probeert te vertellen hoe mooi Nederland kan zijn en 2 mensen verpesten dat beeld door een ordinaire scheldpartij net naast het terras. Daarna nog een rondje gefietst door het centrum, Oud Zuid, wat een hele mooie wijk is om doorheen te fietsen en natuurlijk de Amsterdamse Wallen. Dat laatste blijft toch iets magisch voor toeristen. Verder nog een rondvaart gedaan door de Amsterdamse grachten en vooral heerlijk gegeten. Later op de avond, is er natuurlijk 1 ding wat je toeristen moet laten zien en dat is de alom bekende FEBO, de snacks uit de muur. Dit is iets wat voor toeristen ook niet te begrijpen valt. Waarom eten Nederlands zoveel gefrituurd eten (overal krijg je frites bij, borrelhappen) en waarom vooral, halen ze het uit de muur?
We zijn ook nog een dag naar Madurodam geweest. Dat is toch een makkelijke mogelijkheid om veel van Nederland te laten zien in een kort tijdsbestek. Dan merk je toch dat een aantal dingen in Madurodam achterhaald zijn, maar dat ze op andere vlakken enorm met hun tijd meegaan. Zo stond er op Schiphol een miniatuur Airbus A380 van Singapore Airlines. Singapore Airlines was de eerste maatschappij die ongeveer 1 jaar geleden met dit toestel ging vliegen. En blijkbaar heeft Schiphol net als andere landen een skytrain. Ik had er nog nooit van gehoord of de skytrain gezien, maar op Madurodam zag ik hem.
Daarna 3 dagen Antwerpen.Waar het cultuur- en mentaliteitsverschil tussen Nederlanders en Belgen op het eerste gezicht niet heel groot lijkt, is dat toch zeker zichtbaar voor mensen die er wat dichterbij staan. We zouden gaan lunchen bij Horta (zijstraat van de Keyserlei) en op de weg daarheen zagen we dat de terrasjes al goed vol zaten. Dit kwam vast vanwege het goede weer en het feit dat we niet heel vroeg waren voor de lunch. Grappig is dan om te zien dat je de Belgen er zo uitpikt. 9 van de 10 Belgen vinden het namelijk doodnormaal om bij de lunch alcohol te drinken. Dit werd nog even bevestigd toen ik met een oud-collega uit Belgie ging lunchen. Belgen trekken daar toch makkelijk 2 uur voor uit. 3 gangen menu. Flesje rood, flesje wit, dessertwijntje en daarna in de auto terug naar kantoor. In Antwerpen vooral gegeten (wafels, natuurlijk de chocolade), gedronken en door de stad geslenterd.
Tot slot zijn we nog even naar Yerseke geweest om daar de haven, mosselen, oesters en kreeften te gaan bekijken. Lekker visje gegeten en vervolgens terug naar Antwerpen naar hotel zodat de koffer gepakt kon worden en op naar het vliegveld. Mijn taak als gids zat er op en was naar ik later begreep goed geslaagd. Het gaf mij ieder geval de kans om nog een paar dagen met mijn familie door te brengen.
Monday, July 19, 2010
Tian An Men plein en de Verboden Stad
De volgende dag stonden het Tian An Men plein en de verboden stad op het programma. Ook deze dag hadden we weer een auto met privechauffeur. Na uitgeslapen en heerlijk te hebben ontbeten was het tijd voor de trip. Eenmaal aangekomen bij het plein was het er al erg druk. Nadat we uitgestapt waren, staken we de straat over naar het plein. Het plein is afgezet en er zijn security checks wanneer je het plein wil betreden. Alle tassen moeten door een scanner.
Aan het uiteinde van het plein bevindt zich 1 van de oude stadspoorten. Erg indrukwekkend. Op het midden van het plein staat een gebouw, beter bekend als het mausoleum waar de tombe van Mao Zedong staat. Echter er stond een rij van zeker een uur tot anderhalf uur en aangezien je toch maar heel even binnen mag zijn, hebben we besloten dit te laten voor wat het was en het plein verder af te struinen richting de verboden stad.
Nu is ook meteen duidelijk waarom dit soort pleinen omgeven zijn met 5 baans wegen. Er worden/werden nogal wat militaire parades gehouden en daar heb je ruimte voor nodig. Niet alleen voor de mensen en de voertuigen zelf, maar ook om het indrukwekkender te laten lijken. Je kunt moeilijk een militaire parade uitvoeren in een smalle straat en het indrukwekkend laten lijken.
Daarna de straat overgestoken naar de verboden stad. Het valt misschien niet direct op, maar het hele complex is echt enorm groot. Eerst passeerden we 3 a 4 grote (stads)poorten alvorens we bij het deel kwamen waarvoor je moest betalen. Achter deze poort lagen alle paleizen.
Alle paleizen, groot en klein, hadden een verschillend thema, verschillende naam en worden door verschillende keizers voor verschillende doeleinden gebruikt. De keizer had altijd een vrouw (keizerin) en daarnaast een hele horde maitresses (concubines) binnen paleismuren van de verboden stad woonden. Binnen de groep maitresses ging alles op rang en stand aangezien er binnen de groep maitresses een rangorde gold.
We staan er misschien niet zo makkelijk meer bij stil, maar probeer maar eens iemand te vinden die je zoekt of nodig hebt in een gebied van enkele vierkante kilometers en tig paleizen zonder alle moderne gemakken en communicatiemogelijkheden.
Naast de gebouwen an sich zijn er ook tentoonstellingen die reflecteren op het dagelijkse leven in die tijd. Dit gebeurt door het tentoonstellen van verschillende voorwerpen die in het dagelijkse leven destijds gebruikt dan wel gedragen wereden. Verder waren enkele kamers in sommige paleizen redelijk in tact zijn gebleven.
Erg indrukwekkend allemaal. Zo is er ook een stuk steen te vinden waarop verschillende figuren uitgehouwen zijn. Het stuk was zo groot en zo zwaar (200 ton) dat men in de winter water op de weg goot en dit vervolgens liet bevriezen om zo alsnog het stuk steen over de “ijsweg” te kunnen verplaatsen.
Na de verboden stad zijn we nog naar de Silk Market geweest. Dit is echer niet veel meer dan een groot winkelcentrum waar je van alles kunt kopen van kleding tot electronica tot souvenirs. Niet echt een aanrader tenzij je goedkope versies van merkkleding of electronica wil kopen. Gelukkig kon ik nog een paar leuke souvenirs vinden voor het thuisfront.
De avond afgesloten met een diner in het hotel.
Mao's Mausoleum op het Tian An Men plein
De oude stadspoort achter Mao's mausoleum
Het 0-punt van de snelwegen in Beijing
Een monument op het plein met daarachter Mao's mausoleum
De andere kant van het plein met op de achtergrond de ingang van de verboden stad
Een van de poorten in de verboden stad
Het gesteente dat vervoerd is over de "ijsweg"
De ketels waar het goud vanaf geschraapt is
Een stuk uitgesleten steen wat achtergebleven is
De uitgang
Aan het uiteinde van het plein bevindt zich 1 van de oude stadspoorten. Erg indrukwekkend. Op het midden van het plein staat een gebouw, beter bekend als het mausoleum waar de tombe van Mao Zedong staat. Echter er stond een rij van zeker een uur tot anderhalf uur en aangezien je toch maar heel even binnen mag zijn, hebben we besloten dit te laten voor wat het was en het plein verder af te struinen richting de verboden stad.
Nu is ook meteen duidelijk waarom dit soort pleinen omgeven zijn met 5 baans wegen. Er worden/werden nogal wat militaire parades gehouden en daar heb je ruimte voor nodig. Niet alleen voor de mensen en de voertuigen zelf, maar ook om het indrukwekkender te laten lijken. Je kunt moeilijk een militaire parade uitvoeren in een smalle straat en het indrukwekkend laten lijken.
Daarna de straat overgestoken naar de verboden stad. Het valt misschien niet direct op, maar het hele complex is echt enorm groot. Eerst passeerden we 3 a 4 grote (stads)poorten alvorens we bij het deel kwamen waarvoor je moest betalen. Achter deze poort lagen alle paleizen.
Alle paleizen, groot en klein, hadden een verschillend thema, verschillende naam en worden door verschillende keizers voor verschillende doeleinden gebruikt. De keizer had altijd een vrouw (keizerin) en daarnaast een hele horde maitresses (concubines) binnen paleismuren van de verboden stad woonden. Binnen de groep maitresses ging alles op rang en stand aangezien er binnen de groep maitresses een rangorde gold.
We staan er misschien niet zo makkelijk meer bij stil, maar probeer maar eens iemand te vinden die je zoekt of nodig hebt in een gebied van enkele vierkante kilometers en tig paleizen zonder alle moderne gemakken en communicatiemogelijkheden.
Naast de gebouwen an sich zijn er ook tentoonstellingen die reflecteren op het dagelijkse leven in die tijd. Dit gebeurt door het tentoonstellen van verschillende voorwerpen die in het dagelijkse leven destijds gebruikt dan wel gedragen wereden. Verder waren enkele kamers in sommige paleizen redelijk in tact zijn gebleven.
Erg indrukwekkend allemaal. Zo is er ook een stuk steen te vinden waarop verschillende figuren uitgehouwen zijn. Het stuk was zo groot en zo zwaar (200 ton) dat men in de winter water op de weg goot en dit vervolgens liet bevriezen om zo alsnog het stuk steen over de “ijsweg” te kunnen verplaatsen.
Na de verboden stad zijn we nog naar de Silk Market geweest. Dit is echer niet veel meer dan een groot winkelcentrum waar je van alles kunt kopen van kleding tot electronica tot souvenirs. Niet echt een aanrader tenzij je goedkope versies van merkkleding of electronica wil kopen. Gelukkig kon ik nog een paar leuke souvenirs vinden voor het thuisfront.
De avond afgesloten met een diner in het hotel.
Mao's Mausoleum op het Tian An Men plein
De oude stadspoort achter Mao's mausoleum
Het 0-punt van de snelwegen in Beijing
Een monument op het plein met daarachter Mao's mausoleum
De andere kant van het plein met op de achtergrond de ingang van de verboden stad
Een van de poorten in de verboden stad
Het gesteente dat vervoerd is over de "ijsweg"
De ketels waar het goud vanaf geschraapt is
Een stuk uitgesleten steen wat achtergebleven is
De uitgang
Tuesday, July 13, 2010
De Chinese muur
De volgende dag stond de Chinese muur op het programma. We hadden de hele dag een auto met privechauffeur. Echter de chauffeur die we eigenlijk gehuurd hadden niet kon. Dus had hij een “vriendje” gestuurd. Het enige probleem was dat dit “vriendje” geen Engels sprak. Gelukkig bood een behulpzame receptiemedwerker uitkomst. Het probleem lag hem achteraf in het feit dat we naar een andere locatie wilden dan waar de gemiddelde toerist heen. Er zijn 1 of 2 locaties dichtbij Beijing waar de meeste toeristen naar toegaan voor het bezichtigen van de Chinese muur. Badaling is er daar 1 van. Als je van massatoerisme houdt, kun je daar heen. Verkopers die je iedere 5 seconden iets willen verkopen en nauwelijks tijd hebbenvoor jezelf of om van het uitzicht te genieten.
Wij wilden graag richting Simatai. Dit op aanraden van een van de Nederlanders in mijn loopgroep die een tijd in Beijing gewoond heeft. Echter dat bleek achteraf ongeveer 130 kilometer buiten de ringwegen van Beijing te liggen. Dus de chauffeur had ook niet echt een idee waar hij heen moest. Gelukkig brachten zijn telefoon en een paar behulpzame vrienden uitkomst.
Onderweg konden we mooi van het Chinese landschap genieten. Dan valt meteen op hoe uitgestrekt China is. Buiten de grote steden is er niet zoveel en ligt er met name nog veel “ongebruikt” land. Toen we onderweg wilde stoppen, bleek dat Chinese toiletten ook niet zijn wat je ervan verwacht. Het is het bekende gat in de grond, zoals je dat bij oudere toiletten in Frankijk nogal eens ziet. Echter, er is hier 1 nadeel. Geen enkel toilet heeft toiletpapier. Dit geef te denken.
Toen we op de plaats aankwamen waar we wilden zijn, werden we om een of andere vage reden ergens anders heen gestuurd. Zowel de persoon die ons terugstuurde als de chauffeur spraken geen Engels. Dus je gaat er dan maar vanuit dat het goed gaat.
We werden blijkbaar naar een site gestuurd iets verderop. In eerste instantie was het de bedoeling om een wandeling van een uur of 3 te maken op de muur van punt A naar B, maar aangezien we nogal wat moeite hadden om bij punt A (of iets daar in de buurt) te komen, hebben we deze gok maar niet gewaagd. Dan hadden we namelijk met de chauffeur (die geen Engels sprak) af moeten spreken dat hij ons ergens op zou komen halen, waarvan we zelf niet wisten waar en hij waarschijnlijk ook niet. We hadden immers onze oorspronkelijke tocht uit laten leggen door de receptie, maar omdat we nu op een andere plaats op zouden stappen, hebben we maar besloten om op deze locatie te blijven en niet het risico te lopen om hopeloos te verdwalen in China.
De muur an sich is overigens erg indrukwekkend. Je kunt ook goed zien dat bepaalde stukken wel gerestaureerd zijn, bepaalde delen nog ontwikkelingen zijn en dat met sommige delen (nog) helemaal niet gerestaureerd zijn.
Omdat de locatie zo ver buiten Beijing lag, was het er erg rustig en kon je mooi van het uitzicht en de bij vlagen serene rust genieten. Dit versterkt het indrukwekkende effect wat de Chinese muur toch al heeft.
Na een paar uur rondgelopen te hebben, hebben we de auto weer opgezocht en terug naar het hotel. Daar weer een lekker wijntje gedronken en vervolgens heerlijk Braziliaans gegeten. Enorme spiezen met vlees waarvan je per spies kon kiezen of je een stukje wilde en hoeveel. Met name het rundvlees was uitermate heerlijk bereid. Natuurlijk een Caipirinha gedronken en daarna heerlijk gaan slapen.
De bloesemvelden
Jishanling, een deel van de Chinese muur
De ingang bij Jishanling
Een kaartje van het complex
Chinezen snappen het, koffie en thee eens zo duur als een biertje
Een stuk van de muur
Een wachttoren
Een deel van de muur dat nog niet gerestaureerd is
Het complex
De muur
Het uitzicht
Het uitzicht
Wij wilden graag richting Simatai. Dit op aanraden van een van de Nederlanders in mijn loopgroep die een tijd in Beijing gewoond heeft. Echter dat bleek achteraf ongeveer 130 kilometer buiten de ringwegen van Beijing te liggen. Dus de chauffeur had ook niet echt een idee waar hij heen moest. Gelukkig brachten zijn telefoon en een paar behulpzame vrienden uitkomst.
Onderweg konden we mooi van het Chinese landschap genieten. Dan valt meteen op hoe uitgestrekt China is. Buiten de grote steden is er niet zoveel en ligt er met name nog veel “ongebruikt” land. Toen we onderweg wilde stoppen, bleek dat Chinese toiletten ook niet zijn wat je ervan verwacht. Het is het bekende gat in de grond, zoals je dat bij oudere toiletten in Frankijk nogal eens ziet. Echter, er is hier 1 nadeel. Geen enkel toilet heeft toiletpapier. Dit geef te denken.
Toen we op de plaats aankwamen waar we wilden zijn, werden we om een of andere vage reden ergens anders heen gestuurd. Zowel de persoon die ons terugstuurde als de chauffeur spraken geen Engels. Dus je gaat er dan maar vanuit dat het goed gaat.
We werden blijkbaar naar een site gestuurd iets verderop. In eerste instantie was het de bedoeling om een wandeling van een uur of 3 te maken op de muur van punt A naar B, maar aangezien we nogal wat moeite hadden om bij punt A (of iets daar in de buurt) te komen, hebben we deze gok maar niet gewaagd. Dan hadden we namelijk met de chauffeur (die geen Engels sprak) af moeten spreken dat hij ons ergens op zou komen halen, waarvan we zelf niet wisten waar en hij waarschijnlijk ook niet. We hadden immers onze oorspronkelijke tocht uit laten leggen door de receptie, maar omdat we nu op een andere plaats op zouden stappen, hebben we maar besloten om op deze locatie te blijven en niet het risico te lopen om hopeloos te verdwalen in China.
De muur an sich is overigens erg indrukwekkend. Je kunt ook goed zien dat bepaalde stukken wel gerestaureerd zijn, bepaalde delen nog ontwikkelingen zijn en dat met sommige delen (nog) helemaal niet gerestaureerd zijn.
Omdat de locatie zo ver buiten Beijing lag, was het er erg rustig en kon je mooi van het uitzicht en de bij vlagen serene rust genieten. Dit versterkt het indrukwekkende effect wat de Chinese muur toch al heeft.
Na een paar uur rondgelopen te hebben, hebben we de auto weer opgezocht en terug naar het hotel. Daar weer een lekker wijntje gedronken en vervolgens heerlijk Braziliaans gegeten. Enorme spiezen met vlees waarvan je per spies kon kiezen of je een stukje wilde en hoeveel. Met name het rundvlees was uitermate heerlijk bereid. Natuurlijk een Caipirinha gedronken en daarna heerlijk gaan slapen.
De bloesemvelden
Jishanling, een deel van de Chinese muur
De ingang bij Jishanling
Een kaartje van het complex
Chinezen snappen het, koffie en thee eens zo duur als een biertje
Een stuk van de muur
Een wachttoren
Een deel van de muur dat nog niet gerestaureerd is
Het complex
De muur
Het uitzicht
Het uitzicht
Monday, July 5, 2010
Beijing
Nadat ik mijn visum en vliegticket opgehaald had, was het de dag erop tijd om naar China te gaan. Vroeg opgestaan en een ochtendvlucht van Hong Kong naar Beijing (08.30). Dat komt neer op opstaan om 05.00. Douchen, ontbijten, aankleden en op naar Central om in te checken en vervolgens de trein te pakken naar het vliegveld.
De vlucht was redelijk ok. We hadden de keuze uit noodles of een omelette en een worstje. In Azie kies ik eigenlijk altijd voor de noodles. Echter ik vraag me af of dat een verstandige keuze was. De noodles kon ik identificeren. De groente ook, maar ik ben nog steeds in dubio of het nu vlees of vis (inktvis) was wat erbij in het bakje zat of dat het mogelijk een combinatie van beide was. Niet echt een succes in ieder geval.
Het Engels van de stewardessen was ook niet echt om over naar huis te schrijven zodra het buiten de standard dingen kwam (eten, drinken, etc). Ik let nooit heel erg op in het vliegtuig (die videos heb ik inmiddels wel gezien en het Engels van de piloten is ook vaak dramatisch) dus ik was dan ook erg verbaasd toen ik aan een van de stewardessen vroeg wat de ETA (Expected Time of Arrival) was en ze me aankeek alsof ze het in Keulen horde donderen. Ergens vond ik het wel grappig. Het bevestigt namelijk mijn idée dat afkortingen gebruikt worden voor een gebrek aan inhoud.
Eenmaal aangekomen in Beijing was de luchthaven een verademing en een verrassing in positieve zin. Erg groot, modern, ruim, licht en vooral schoon. Tot en met de douane ging alles goed. Daarna dacht ik slim te zijn en bij de “Tourist Office” te gaan vragen waar ik heen moest. Ik had namelijk een Westers adres gekregen en ik was benieuwd naar waar dat precies is. De eerste vraag die ik kreeg was of ik geen Chinees adres had. Nee natuurlijk had ik dat niet. Dat was nu juist de reden dat ik mijn licht op wilde steken bij de “Tourist Office”. Echter zij konden me niet verder helpen. Schokkend!
Hoogst verbaasd en licht geirriteerd vervolgde ik mijn weg richting de taxi’s. Toen ik de taxichauffeur het adres gaf werd hij ook niet echt vrolijk van het feit dat ik geen adres had in het Chinees en daarnaast niet vloeiend Chinees sprak aangezien hij geen Engels sprak. Op dat moment biedt een mobiele de uitkomst. Het nummer van het hotel gebeld en vervolgens de telefoon aan de taxichauffeur gegeven en na wat heen en weer gegil, wist hij blijkbaar waar hij heen moest.
Beijing is in geen enkel opzicht vergelijkbaar met wat ik in andere steden gezien heb. Het zo intens groot dat het bijna beangstigend is. Overal 5-baans snelwegen de stad in en uit en nog staan ze allemaal vol. Wat overigens wel goed is, is dat alles op de borden zowel in het Chinese schrift als Westers schrift staat aangegeven.
Eenmaal op de snelweg begon het na een aantal kilometers. Ring nr. 9 nog 15 km. Ring nr. 8 nog 25 km en Ring nr. 7 nog 40 km. Zover ik kon zien liggen er 9 ringwegen rondom Beijing en liggen alle ringwegen ongeveer 10-20 km uit elkaar. Werkelijk bizar. Het hotel lag in de buurt van ringweg 4 op loopafstand van het olympisch dorp.
Beijing is een stad met 2 gezichten. Het heeft heel veel cultuur, maar het is ook erg uitgestrekt en moeilijk om te bereizen om dat het heel erg groot is en veel mensen beperkt tot geen Engels spreken. Ik kon ook geen echt “stadscentrum” ontdekken. Echter wat me wel verbaasde is dat Beijing relatief schoon is. De straten waren schoon en het spugen op straat viel ook erg mee.
‘s Avonds hebben we een taxi gepakt naar Sichuan restaurant op advies van 1 van mijn Chinese collega’s. Sichuan is 1 van de 8 verschillende keukens die China kent en meteen ook de meest pittige. We waren wat aan de laten kant (21.30) en het restaurant was al voor een deel aan het opruimen, maar er werd zonder probleem een tafeltje voor ons klaargemaakt. We waren de enige 2 niet Aziaten in een verder goed gevuld (in ieder geval de tafels die nog bezet waren) wat meestal een goed teken is.
Grappig is het allemaal zo weinig kost. We lieten ons 4 gerechten aansmeren, wat natuurlijk veel te veel is, maar goed Chinezen eten nu eenmaal anders dan wij. Chinezen bestellen meestal veel en veel te veel, maar nemen dan wat overblijft mee naar huis. Het eten was erg lekker en erg pittig. Ik vroeg nog om een glaasje Bai Jiu (spreek uit als Bai Djoo), Chinese wijn. Het smaakt echter meer naar wodka of tequila dan naar wijn, maar goed we hebben allebei een slokje geprobeerd en het daarna maar gelaten voor wat het was omdat het gewoon te sterk was. Lokale cultuur moet tenslotte proberen zoveel mogelijk elementen van de locale cultuur te ervaren. Voor al het eten en drinken waren we uiteindelijk iets minder dan omgerekend 16 Euro kwijt. :-)
Daarna in de taxi terug naar het hotel. Daar nog een wijntje gedronken om vervolgens te gaan slapen.
Air China, China's grootste luchtvaartmaatschappij
De douane op Beijing Airport
Een beeld van Beijing
De omgeving van het hotel
Het hotel waar we verbleven
Richting het olympisch dorp
Het olympisch stadion, beter bekend als het bird's nest.
De vlucht was redelijk ok. We hadden de keuze uit noodles of een omelette en een worstje. In Azie kies ik eigenlijk altijd voor de noodles. Echter ik vraag me af of dat een verstandige keuze was. De noodles kon ik identificeren. De groente ook, maar ik ben nog steeds in dubio of het nu vlees of vis (inktvis) was wat erbij in het bakje zat of dat het mogelijk een combinatie van beide was. Niet echt een succes in ieder geval.
Het Engels van de stewardessen was ook niet echt om over naar huis te schrijven zodra het buiten de standard dingen kwam (eten, drinken, etc). Ik let nooit heel erg op in het vliegtuig (die videos heb ik inmiddels wel gezien en het Engels van de piloten is ook vaak dramatisch) dus ik was dan ook erg verbaasd toen ik aan een van de stewardessen vroeg wat de ETA (Expected Time of Arrival) was en ze me aankeek alsof ze het in Keulen horde donderen. Ergens vond ik het wel grappig. Het bevestigt namelijk mijn idée dat afkortingen gebruikt worden voor een gebrek aan inhoud.
Eenmaal aangekomen in Beijing was de luchthaven een verademing en een verrassing in positieve zin. Erg groot, modern, ruim, licht en vooral schoon. Tot en met de douane ging alles goed. Daarna dacht ik slim te zijn en bij de “Tourist Office” te gaan vragen waar ik heen moest. Ik had namelijk een Westers adres gekregen en ik was benieuwd naar waar dat precies is. De eerste vraag die ik kreeg was of ik geen Chinees adres had. Nee natuurlijk had ik dat niet. Dat was nu juist de reden dat ik mijn licht op wilde steken bij de “Tourist Office”. Echter zij konden me niet verder helpen. Schokkend!
Hoogst verbaasd en licht geirriteerd vervolgde ik mijn weg richting de taxi’s. Toen ik de taxichauffeur het adres gaf werd hij ook niet echt vrolijk van het feit dat ik geen adres had in het Chinees en daarnaast niet vloeiend Chinees sprak aangezien hij geen Engels sprak. Op dat moment biedt een mobiele de uitkomst. Het nummer van het hotel gebeld en vervolgens de telefoon aan de taxichauffeur gegeven en na wat heen en weer gegil, wist hij blijkbaar waar hij heen moest.
Beijing is in geen enkel opzicht vergelijkbaar met wat ik in andere steden gezien heb. Het zo intens groot dat het bijna beangstigend is. Overal 5-baans snelwegen de stad in en uit en nog staan ze allemaal vol. Wat overigens wel goed is, is dat alles op de borden zowel in het Chinese schrift als Westers schrift staat aangegeven.
Eenmaal op de snelweg begon het na een aantal kilometers. Ring nr. 9 nog 15 km. Ring nr. 8 nog 25 km en Ring nr. 7 nog 40 km. Zover ik kon zien liggen er 9 ringwegen rondom Beijing en liggen alle ringwegen ongeveer 10-20 km uit elkaar. Werkelijk bizar. Het hotel lag in de buurt van ringweg 4 op loopafstand van het olympisch dorp.
Beijing is een stad met 2 gezichten. Het heeft heel veel cultuur, maar het is ook erg uitgestrekt en moeilijk om te bereizen om dat het heel erg groot is en veel mensen beperkt tot geen Engels spreken. Ik kon ook geen echt “stadscentrum” ontdekken. Echter wat me wel verbaasde is dat Beijing relatief schoon is. De straten waren schoon en het spugen op straat viel ook erg mee.
‘s Avonds hebben we een taxi gepakt naar Sichuan restaurant op advies van 1 van mijn Chinese collega’s. Sichuan is 1 van de 8 verschillende keukens die China kent en meteen ook de meest pittige. We waren wat aan de laten kant (21.30) en het restaurant was al voor een deel aan het opruimen, maar er werd zonder probleem een tafeltje voor ons klaargemaakt. We waren de enige 2 niet Aziaten in een verder goed gevuld (in ieder geval de tafels die nog bezet waren) wat meestal een goed teken is.
Grappig is het allemaal zo weinig kost. We lieten ons 4 gerechten aansmeren, wat natuurlijk veel te veel is, maar goed Chinezen eten nu eenmaal anders dan wij. Chinezen bestellen meestal veel en veel te veel, maar nemen dan wat overblijft mee naar huis. Het eten was erg lekker en erg pittig. Ik vroeg nog om een glaasje Bai Jiu (spreek uit als Bai Djoo), Chinese wijn. Het smaakt echter meer naar wodka of tequila dan naar wijn, maar goed we hebben allebei een slokje geprobeerd en het daarna maar gelaten voor wat het was omdat het gewoon te sterk was. Lokale cultuur moet tenslotte proberen zoveel mogelijk elementen van de locale cultuur te ervaren. Voor al het eten en drinken waren we uiteindelijk iets minder dan omgerekend 16 Euro kwijt. :-)
Daarna in de taxi terug naar het hotel. Daar nog een wijntje gedronken om vervolgens te gaan slapen.
Air China, China's grootste luchtvaartmaatschappij
De douane op Beijing Airport
Een beeld van Beijing
De omgeving van het hotel
Het hotel waar we verbleven
Richting het olympisch dorp
Het olympisch stadion, beter bekend als het bird's nest.
Subscribe to:
Posts (Atom)