Melbourne – Dag 2

Van mijn buurman in Singapore had ik op de valreep nog een lijstje met 10 must do’s in Australie meegekregen. Hij is een Auzzie en een onwijs aardige vent. Dus vlak voordat ik wegging, hebben we samen nog wat gegeten en wat gebrainstormd over hoe ik mijn reis zou kunnen vorm geven en wat ik zou kunnen en moeten zien.

De tweede dag zou ik gebruiken om 1 van de bestemmingen op mijn lijstje af te vinken: St Kilda. Ik had begrepen dat het ongeveer een half uurtje met de tram zou zijn en de tramstop was zo ongeveer voor de deur van het hotel. Dus dat was vrij eenvoudig. In de tram gestapt en op naar St. Kilda. Ik zoek nog steeds naar de juiste woorden om St. Kilda te omschrijven, maar ik denk dat alternatief het meest in de buurt komt.





Het straatbeeld in St. Kilda

Ik denk dat ik in het uurtje wat ik in de straatjes rondgelopen heb alles aan alternatieve haardracht, kleding, levenstijlen en uiterlijke versieringen wel ben tegengekomen. Ik snapte niet goed wat hem als banker nou aantrekt hieraan, maar goed dat zou later wel duidelijk worden.

Uiteindelijk doorgelopen richting de kust. Daar lag een alleraardigst strand. Eerst een stukje gelopen richting de jachthaven waar een hele reeks jachten lag van mooi en betaalbaar tot heel mooi en heel onbetaalbaar. Daarna langs het strand teruggelopen. Het strand is erg mooi en volgens mij uitstekend geschikt voor surfen. Dat zal dan vast de reden zijn waarom mijn buurman dit een must do vindt.













St. Kilda Beach

Wat me eigenlijk wel verbaast, is dat ik in Nederland zelden of nooit echt kou had, maar nu liep ik met een polo, daarover een trui en daarover een fleece jas en nog liep ik te vernikkelen van de kou. Ok, ik geef toe ik was niet helemaal 100%, maar de temperatuur was een graad of 15 met een zonnetje. Wat een anderhalf jaar goed weer niet met je kan doen. Ik zal in ieder geval nooit meer lachen als ze dat filmpje van Romario weer laten zien die bij PSV speelde en met handschoenen en sokken aan ging slapen. Ik heb namelijk inmiddels hetzelfde al een paar keer moeten doen hier.

Op de weg richting St. Kilda had ik vanuit de tram al een paar plekken gezien waar ik graag een tussenstop wilde maken op de weg terug. Een daarvan leek een beetje op de grote kerk/tempel gelegen bovenop een berg. Hier in Australie noemen ze het een shrine. Het is een eerbetoon aan alle Australische soldaten die hun land gediend hebben in een oorlog en gesneuveld zijn. Het complex is erg indrukwekkend en alles eromheen is piekfijn onderhouden. Bij de 4 ingangen naar het complex zie je 4 ronde stenen, 2 aan beide kanten, met daarop de namen van linies dan wel plaatsen waar de Australische soldaten gevochten hebben en gesneuveld zijn. Buiten het gebouw staat nog een gedenkzuil en een vuurkorf met daarin een vuur wat in ieder geval gedurende de dag brandend wordt gehouden. Er stond helaas verder geen bordje met tekst en uitleg bij.









De Shrine

Vervolgens doorgelopen in het park waar ik was richting iets wat ik in de verte zag liggen (een kerktoren met een vlag erop. Dit bleek een regeringswoning te zijn midden in de Queen Victoria Gardens. Helaas was er geen mogelijkheid om er dicht bij in de buurt te komen en fatsoenlijke foto’s te maken, maar goed inmiddels had mijn oog in de verte weer iets anders gespot dus op naar het volgende doelwit.











Queen Victoria Gardens



Regeringswoning in Queen Victoria Gardens

Ik zag namelijk een soort rare overkapping net boven een stuk gras uitsteken. Daar moest ik maar eens gaan kijken. Dit bleek de Sidney Myer Music Bowl te zijn. De Sidney Myer Music Bowl is een openlucht theater annex concertpodium wat door het jaar heen voor verschillende gelegenheden gebruikt wordt. Het is 50 jaar geleden (1959) door de nu wijlen Sidney Myer geschonken aan de provincie Victoria. Hiermee ging een lang gekoesterde wens van Sidney Myer in vervulling namelijk dat Melbourne een permanent(e) onderkomen/locatie zou hebben voor open air performances. Het grappige is dat het op geen enkele manier afgesloten is. Je kunt er dus zo inlopen en zelfs op het podium staan. Geen cameratoezicht, geen hekken of wat dan ook.







Sidney Myer Music Bowl

Daarna nog een stukje verder gelopen door de Queen Victoria Gardens om vervolgens via de National Gallery of Victoria, Federation Square and Flinders Street Station weer terug te gaan naar het hotel. Het was namelijk inmiddels weer donker waardoor ik geen foto’s meer kon maken.



St. Paul's Cathedral



National Gallery of Victoria



Melbourne Art's Center Tower



Flinders Street Station

Melbourne – Dag 1

Mijn tripje naar Melbourne begon al vroeg. 05.00 opstaan in Auckland. 05.30 in de taxi. Tegen 06.00 was ik op het vliegveld. Daar ingecheckt en daar begon het. De dames van Air New Zealand begonnen een verhaal af te steken dat mijn koffer te zwaar was en ik een bagagetoeslag moest gaan betalen. Nu had ik niet al te best geslapen en ik had zeker geen zin om mijn spullen uit mijn koffer te gaan halen op het vliegveld. Dus ik zei op een vrij directe manier dat dat niet ging gebeuren (die toeslag). Of ik dan maar even met de supervisor wilde gaan praten. Die bleef helaas ook bij het standpunt dat ik moest betalen. Toen kwam een aloud “familierecept” goed van pas. Gooi nooit iets weg, want wie weet wanneer je het nog nodig hebt.

Dus ik haalde het bagagerapport uit mijn zak dat Air New Zealand mijn bagage was verloren op de heenvlucht naar Auckland. Op de vraag of ik daar al voor gecompenseerd was, was het antwoord vrij simpel. Nee! Dat was ook nog niet gebeurd. Dus ik zei als jullie over een toeslag willen gaan praten, laten we het dan eerst hier eens over hebben. Gezien het feit dat jullie mijn bagage al een keer kwijt geraakt zijn en daarnaast het nog erg klungelig afgehandeld hebben, had ik toch zeker een een wat coulantere behandeling verwacht. De supervisor moest even in het systeem kijken, maar daarna was het toch vrij snel geregeld en zonder toeslag. Ik kreeg wel de waarschuwing mee dat als ik terug zou komen met dezelfde koffer ik tegen hetzelfde probleem aan zou lopen. Die opmerking heb ik maar voor lief genomen.

Van de vlucht zelf herinner ik me niet zo veel. Een slaaptekort en een pilletje doen wonderen. Van de kleine 4 uur die de vlucht zou duren, heb ik er toch zeker 3 geslapen. Heerlijk! Zeker als je zo vroeg op moet staan. Eenmaal in Melbourne aangekomen had ik 1 probleem. Ik had nog geen hotel en ook geen vrienden waar ik kan verblijven. Nu zou de baas van het hotel in Queenstown een paar belletjes plegen om te kijken wat hij kon doen voor mij in Melbourne. Had hem op de valreep nog 3 suggesties gegeven. Uit het vliegtuig maar meteen even mijn mail geprobeerd te checken. Gelukkig kon ik gebruik maken van het Silverkris network. Ik zag dat het hem inderdaad was gelukt om in een van mijn suggesties een kamer te regelen voor 4 nachten tegen een bijzonder gunstig tarief. Soms zit het blijkbaar mee en soms zit het tegen.

De kamer zat dus mee, maar fysiek ging het behoorlijk minder. Door alle temperatuursverschillen en vooral alle niet warme kleding die ik bij me had, was het lastig om me goed te kleden voor deze temperaturen. Kleding kopen helpt ook niet echt, want ik heb geen ruimte meer in mijn koffer om iets extra’s mee te nemen.

Op het vliegveld even een praatje gemaakt bij de tourist information over hoe ik het beste van het vliegveld naar het hotel kon komen. Daar bleek dat zij een shuttle service runnen. 25 dollar voor een enkele reis. Nu wist ik dat het vliegveld een eindje buiten de stad ligt en dat de taxi’s nergens zo goedkoop zijn als in Singapore of Hong Kong, dus toen ik vroeg wat een taxi zou kosten en het antwoord daarop ongeveer 70 dollar was, was ik om. Nu zal daar misschien wat aan gelogen zijn, maar gezien de afstand en tijd die het duurde om van het vliegveld naar het hotel te komen en wat ik in Nieuw Zeeland betaalde denk ik niet dat ik daar teveel aan betaald heb met die 25 dollar. Is ook een goede suggestie voor de terugreis.

De kamer is ruim, niet superluxe, maar goed genoeg. Ik heb zelfs een mini-aanrecht en een magnetron. Waarom ik in vredesnaam een magnetron in een hotelkamer moet hebben met aanrecht, ik zou het niet weten, maar apart is het wel.

Daarna de stad ingegaan. De beste manier om de stad te verkennen is de tram. Melbourne heeft een heel goed openbaar vervoer netwerk van tram, trein, bus en metro. Ik zie eigenlijk wat overeenkomsten met Londen. Melbourne is erg groen en heeft denk ik nog wel meer parken dan London. Beide steden hebben een grand slam toernooi (Australian Open vs Wimbeldon), een rivier die stad in tweeen verdeelt. Een zuidoever van de rivier die ontzettend in ontwikkeling en opkomst is en een circle line. Londen heeft hem in de vorm van een metro. Melbourne heeft hem in de vorm van een tram. De tram is gratis en rijdt rondjes door het stadscentrum en je krijgt bij iedere stop uitleg wat er te doen en te zien is.



St Paul's Cathedral



Public Library



Circle Line Tram



De rivier in de richting Flinders Street / Flinders Station



Kunst aan de oever van de rivier

Zo heb ik onder meer een rondje gelopen door de Flagstaff Gardens, heb ik een bezoekje gebracht aan St. Patrick’s Cathedral en ben daarna doorgelopen richting Melbourne Olympic Park. Hier bevindt zich ondere andere het tenniscomplex voor de Australian Open met de Rod Laver Arena (Main Court van de Australian Open, waar alle grote wedstrijden gespeeld worden).


Flagstaff Gardens



Lawn bowls speelveld in de Flagstaff Gardens



St Patrick's Cathedral



Government of Victoria Buildings






Kunst op straat

Daarnaast zijn er de Melbourne Cricket Grounds. Hier worden door het jaar zowel cricketwedstrijden als Australian Football wedstrijden gespeeld. Verder is er de HiSense arena, wat nu het op een na belangrijkste speelveld is van de Australian Open. Daarnaast is er ook nog een rugbystadion, een voetbalstadion (wat voorheen een basketbalveld en daarvoor het olympisch zwembad van de Olympische Spelen van Melbourne in 1956 was, totdat het bad ging lekken en als gevolg daarvan gesloten werd).



Rod Laver Arena



Melbourne Cricket Grounds

Ik heb helaas alleen de Rod Laver Arena gezien en de Melbourne Cricket Grounds. Daarna was het namelijk inmiddels te donker om nog fatsoenlijke foto’s te kunnen maken. Dus teruggewandeld naar het hotel en onderweg maar wat Nurofen meegenomen in de hoop dat dat iets zou verlichten.

Tot zover dag 1. Ik had in ieder geval een redelijke indruk van het stadscentrum en was klaar voor de volgende dag. Hopelijk zou mijn gezondheid me niet in de steek laten.



Melbourne skyline overdag



Melbourne skyline 's avonds

Nieuw Zeeland – overige bezienswaardigheden

Ik kan het niet nalaten om ook wat overige bezienswaardigheden te noemen. Dit is op basis van wat ik gezien en gehoord heb van mensen die ik hier gesproken heb. Nieuw Zeeland is een land wat heel erg gericht is op outdoor sport en adventurous activiteiten.

Zo kun je hier een excursie boeken op een jetboat, iets wat lijkt op een grote speedboat en dan word je met een rotgang rondgevaren op de rivieren hier, door de meest smalle kreekjes en stroomversnellingen die er zijn. Verder is er de mogelijkheid tot heliskien. Je wordt dan met een heli ergens gedropt en mag vervolgens zelf naar beneden skien. Daarnaast wordt er hier veel aan paragliden gedaan.

De Zuidelijke Alpen zijn misschien niet zo indrukwekkend als de Franse Alpen, maar als natuurgebied is het waanzinnig mooi en zeker een bezoekje waard. In de Alpen ligt de Milford Sound trail. Een 9-daagse hiking trail waarbij je van hut naar hut trekt. De omgeving en natuur schijnen wonderschoon te zijn met heel veel bezienswaardigheden.

Verder naar het Noorden is er de Fransz Josef gletsjer. Daar heb je de mogelijkheid om door gletsjer tunnels te lopen. Verder schijnt de weg van Christchurch (na Auckland de grootste stad in Nieuw Zeeland) naar Queenstown erg mooi te zijn. Een rit van ongeveer 6 uur en erg mooi.

Verder zijn er nog wintersportmogelijkheden in andere gebieden iets verder buiten Queenstown. Gebieden als Cardrona en Wanaka zijn misschien iets verder van Queenstown af, maar zeker de moeite waard om eens te proberen als je de mogelijkheid hebt.

Verder kun je aan de Oostkant van het Zuideiland op verschillende plaatsen boottochten maken om walvissen te gaan bekijken. Ik heb begrepen dat ik dit ook in Australie kan doen op 1 van de plaasten die op mijn lijstje staan om te bezichtigen. Dus ik laat de walvissen even links liggen aangezien het toch redelijk ver buiten Queenstown was en ik hier geen vervoer heb.

Daarnaast heeft Nieuw Zeeland een uitgebreide Maori cultuur. De Maori cultuur heeft vele tradities. De Maori’s hebben hun eigen taal en een wat donkerdere huidskleur dan de gemiddelde Nieuw Zeelander. Het brengt de invloeden van Polynesie in het land. Bekendere eilanden in Polynesie zijn waarschijnlijk Fiji, Samoa en Tonga. Niet de allergrootste landen, maar toch erg succesvol in rugby (en dat met name Seven’s Rugby, wat ik in HK gezien had). Rugby is namelijk nog steeds volkssport nummer 1 in deze regio.

Dit is slechts een kleine greep en er is veel meer te zien en te doen hier in dit land en ik kan iedereen aanraden er heen te gaan. Het is het vliegen zeker waard. Levensonderhoud is namelijk niet heel duur hier.











Enkele foto's van Albert Park in Auckland

Snowboarden in Queenstown

Ik had mezelf voorgenomen dat ik heel erg graag wilde snowboarden in Nieuw Zeeland. Er zijn niet heel veel landen in Azie waar je wintersportmogelijkheden hebt. Landen die deze mogelijkheden bieden zijn Zuid-Korea, Japan, Nieuw Zeeland en in mindere mate blijkbaar ook Australie.

Aangezien ik in Nieuw Zeeland zou zijn en het daar nu winter is, moest het er maar van komen. Het eerste probleem wat ik moest overwinnen was dat er in mijn kledingkoffer niks zat wat geschikt is voor deze temperaturen, laat staan snowboarden. Dus met hulp van de hotel staff het centrum in op zoek naar de benodigde spullen. Dat betekent het huren van: een snowboard, boots, skibroek, skijas, skibril en handschoenen. Een ijsmuts heb ik zelf maar even gekocht. Die neemt namelijk niet zoveel plaats in in de koffer. Het huren van de spullen ging eigenlijk vrij eenvoudig en ik was klaar voor ik er erg in had.

De volgende dag zou ik dan gaan snowboarden. Rondom Queenstown heb je 2 skigebieden: Coronet Peak en The Remarkables. The Remarkables heeft veel freestyle faciliteiten en Coronet Peak niet. Ik besloot dus, aangezien ik toch zeker twee jaar niet geboard had, voor de veilige optie te gaan en naar Coronet Peak te gaan. Alles is eigenlijk redelijk goed georganiseerd hier.

Je kunt dagpassen en bustickets kopen. Shuttlebussen brengen je dan iedere 15 minuten naar de skigebieden. Omgerekend kost een retourtje iets minder dan 6 Euro. Coronet Peak is vergeleken met skigebieden in Frankrijk, Oostenrijk en Zwitserland erg klein. Het gebied heeft 5 liften en een kleine 20 pistes.



Coronet Peak



Coronet Base Station



Een kaart van het skigebied

Er was niet heel veel verse sneeuw, dus de condities waren enigzins ijzig. Niet echt geweldig om opnieuw te beginnen, maar het weer was geweldig. Dus dat mocht de pret niet drukken. Na een paar runs kwam het gevoel langzaam terug en aan het eind van de middag ging ik al weer redelijk soepel naar beneden. Niet dat het technisch allemaal briljant was, maar zeker goed genoeg naar mijn zin.





Enkele foto's van het skigebied

Na de eerste dag merkte ik eigenlijk pas hoe ik dit gemist had. Lekker buiten zijn, op de piste, genieten van de natuur en het uitzicht en 1 zijn met je board en de sneeuw, je eigen pad kiezen en afentoe je grenzen opzoeken.







Meer foto's van het skigebied

De tweede dag was een stuk minder. Veel mist en daardoor weinig zicht. De avond ervoor wat te lang in de bar gehangen. Als je dan je eerste paar bochtjes maakt en dat niet echt wil lukken, weet je eigenlijk al genoeg. Helaas klaarde het weer niet echt op. Nog een paar runs geprobeerd, maar ik kon de piste niet “lezen”. Je kon dus door het slechte zicht niet zien waar je hobbels liggen waar je rekening mee moet houden. Dus het op tijd voor gezien houden, terug naar Queenstown en daar een filmpje gepakt.

De derde dag was weer uitstekend. Helder weer, goede pistes. Het was heerlijk om weer buiten te zijn. Enkele lekkere runs gedaan, tot het rond half 4 weer mistig werd. De laatste lifts gaan om 4 uur omhoog en als je niet te veel oponthoud hebt, kun je binnen een kleine 10 minuten makkelijke een afdaling doen. Dus maar naar beneden geboard. Ging niet echt soepel en het daarna maar voor gezien gehouden. Bus terug naar Queenstown en de spullen ingeleverd. Het was immers tijd om weer te gaan pakken. Er staat namelijk een vlucht naar Auckland op het programma om mijn spullen, die ik daar achter gelaten had, op te halen. De dag erop zou ik immers doorvliegen naar Melbourne om aan het Australie deel van mijn trip te gaan beginnen.

I did it!!

Bungiejumpen is blijkbaar onstaan in Nieuw Zeeland. AJ Hackett is de grote man hierachter. Onder deze naam kun je 3 jumps doen in Queenstown. Je kunt springen vanaf de Kawarau Bridge. Dit was de eerste bungie in Nieuw Zeeland. Een sprong van 43 meter en je kunt het zo laten uitrekenen dat je kopje onder gaat in het water alvorens je weer naar boven gaat. Met temperaturen van tussen de 2 en 10 graden boven 0, heb ik daar toch maar voor bedankt. Dat terwijl ik altijd geroepen heb dat als ik het zou doen, ik een sprong van 100 meter wilde maken en met mijn hoofd in het water terecht zou willen komen.

Daarnaast is er de hoogste sprong van Queenstown. Je springt op een hoogte van 400 meter boven Queenstown en hebt een sprong van 47 meter (The Ledge). Tot slot heb je de Nevis. Dit is de hoogste bungie in Nieuw Zeeland met een sprong van 134 meter en een vrije val van 8.5 seconde.

Nu heb ik altijd geroepen dat bungiejumpers in principe suicidaal zijn. Je springt namelijk van een hoogte waarvan je, als het fout gaat, zeker weet dat je dood bent. Je vertrouwt er dus op dat het elastiek en de medewerkers hun werk goed doen.

Maar goed nu ik toch in Nieuw Zeeland ben, moest het er maar van komen en dan meteen maar goed ook. Dus meteen de sprong van 134 meter genomen. Onderweg werd ik toch een klein beetje zenuwachtig, maar goed hoort erbij en het wisselde af met momenten van extreme kalmte.



De shop in Queenstown waar ik geboekt heb



Bewijs van inschrijving

Echter de bak waar je uit springt hangt tussen kabels boven een ravijn. Dat viel op zich nog best mee. Ik kreeg wel een beetje klamme handjes toen ik in de gondel over het ravijn naar het bakje moest, maar goed part of the deal.



De kabelbaan naar het station





Het station



De diepte waar je in springt

Je wordt vooraf ook een beetje bespeeld door die medewerkers. Er is geen refund policy. Dus als je niet springt, is het een duur busritje. Als je eenmaal zit, krijg je nog wat uitleg over hoe en wat je moet doen na je sprong. Je wordt namelijk zowel aan een harnas als aan je benen vastgebonden. Zodra je dan min of meer uitgeveerd bent, moet je een koordje los trekken. Dit trekt een pinnetje uit gesp waar je mee aan je benen vastgebonden bent. Hierdoor kantel je dus waardoor je niet meer aan je benen, maar aan je harnas hangt.

In het bakje had ik er op zich niet zoveel moeite mee met de hoogte. Ik zag er wel een om me heen echt bang worden. Dan komt het moment waarop je ingegespt en aangehaakt wordt. Hoe ik uiteindelijk naar het springpunt toeloop ziet er wat schlemielig uit, maar het is ook niet makkelijk als beide enkels vastgebonden zijn en dat elastiek weegt ook niet niks.

Het moeilijkste moment vond ik zelf, om toen ik op het randje stond er ook daadwerkelijk af te springen. Dan is het toch best diep, maar goed geen refund policy. Dus god zegene de greep, vrouwen en kinderen eerst en toch gesprongen. Ze duwen je namelijk niet.

Als je eenmaal gaat, stelt het niet zoveel meer voor. Zeker als je de eerste versnelling gehad hebt, ga je daarna gewoon naar beneden en is het over voor je er erg in hebt.

Helaas kreeg ik het pinnetje niet los dus bleef ik ondersteboven hangen toen ze me omhoog hijsten terug het bakje in. Dat was niet erg fijn, maar ook dat hoort erbij

Alles is in ieder geval op foto en DVD vastgelegd voor het nageslacht.

http://www.ididit.co.nz/

http://www.ididit.co.nz/ididit/profile/4134?action=viewvideo&id=57197
Mijn sprong