Gedurende de laatste week had ik enorme gemengde gevoelens. Vietnam is een mooi land, met een enorme culturele historie, maar de stad en het land kunnen je ook volledig tot wanhoop drijven. Het slechte Engels van mensen, mensen die je continu af proberen te zetten of je een fiets- / scootertaxi aan willen bieden. Het is om helemaal gek van te worden afentoe.
Echter het land is in opkomst en er gaat zeker veel gebeuren de komende jaren, maar ik merk toch wel dat ik aan bepaalde dingen gewend ben geraakt. In een hotel leven heeft namelijk zijn voor- en nadelen. Voordeel is dat je geen boodschappen hoeft te doen. Je kunt aanschuiven bij het ontbijt en voor alles is gezorgd. Vers fruit en muesli, iets wat ik toch wel erg lekker vind qua ontbijt, maar daarnaast ook een hele varieteit aan andere dingen. Voordeel is ook dat je iedere dag van je kamer een rotzooi kunt maken en vervolgens de deur achter je dicht trekken. Niemand die er wat van zegt en ’s avonds is alles weer netjes, schoon en opgeruimd. :-)
Nadeel is wel, het blijft een hotelkamer van zeg 3 bij 4 en daar houdt het ook bij op. Er was geen gym en geen zwembad. Dat is iets waar ik toch in Singapore wel Heel erg aan gewend ben geraakt. Niet dat ik elke dag in gym hang of het zwembad lig, maar de mogelijkheid hebben om het te doen, vind ik heel erg belangrijk. Het feit dat je niet met je sport- of zwemkledingn door de stad hoeft te lopen naar een gym dan wel zwembad. Daarnaast is Ho Chi Minh vanwege de verkeerschaos nu ook niet de meest geweldige stad om op straat hard te gaan lopen.
Ik heb me verschillende keren betrapt op de gedachte: “was ik maar weer in Singapore.”
Het is waar in Singapore is alles schoon, georganiseerd, netjes en spreken de mensen beter Engels, maar toch heb ik het gevoel dat Vietnam meer "leeft".
Het is denk ik gewoon het leven in een hotel zonder faciliteiten wat me zwaar viel en je routine die je mist. Je gaat er niet even uit om boodschappen te doen. Je kunt niet even sporten en daarna je kleren wassen, etc.
Maar goed, wat misschien wel de grootste teleurstelling was, was dat ik waarschijnlijk tegen beter weten in gehoopt dat bepaalde dingen ten goede zouden veranderen in de 4 weken dat ik in Vietnam was en dat (ik ben inmiddels net terug in Singapore nu ik dit schrijf) bleek helaas niet gebeurd te zijn in de afgelopen 4 weken en het ziet er ook niet naar uit dat het (op korte termijn) gaat gebeuren.
Afgezien van het feit dat Vietnam een hele mooie ervaring was die ik voor geen goud had willen missen, ben ik wel heel goed met mijn neus op een paar hele pijnlijke feiten gedrukt. Maar goed het kan nu eenmaal niet altijd feest zijn.
Saturday, August 29, 2009
Friday, August 28, 2009
Schoenen
Een van de dingen die ik heel graag in Vietnam wilde laten doen is het laten maken van een paar mooie leren schoenen voor onder mijn pak. Had van een kleermaker in Amsterdam waar ik pakken heb laten maken een adres gekregen waar hij het zelf ook had laten doen (zijn partner is Vietnamees).
Dat had ik al aangegeven voor ik naar Vietnam kwam aan de collega’s. Nu moet je alleen oppassen hoe je bepaalde dingen vraagt hier, want helpt je graag en nemen verzoekjes zeer letterlijk. Dus waar mijn plan was om dat ergens in de 4 weken te doen, werd er meteen een mail gestuurd naar iedereen onder managerniveau dat ik graag een paar schoenen wilde hebben. Meteen werd er iemand opgelijnd die daarin de buurt woonde om mij daarheen te brengen. Het was zelfs zo erg dat ze de arme jongen naar het vliegveld wilden sturen om mij op te halen op zondagavond om me meteen naar de schoenmaker te brengen.
Dat vond ik toch enigszins overdreven aangezien ik redelijk laat aan zou komen op zondag, dus het werd afgeblazen (zo had ik het namelijk ook niet bedoeld) en het zou aangepast worden zodat er iemand in de loop van de 4 weken mee zou gaan.
Uiteindelijk bij een collega achter op de scooter gestapt en op naar de schoenenwinkel. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik van de schoenen hier niet onder de indruk ben. Vrouwen hebben vaak nog redelijk mooie schoenen aan, zeker in Singapore, maar wat mannen betreft is het afentoe huilen met de pet op. Onverzorgd, vormloos, rubberen zolen, van alles kom je tegen hier. Zelfs mensen met witte sport sokken onder een pak.
Toen ik bij de schoenenzaak aankwam was het toch even slikken. Er stonden een paar vitrines met vormloze schoenen. De winkel zelf was meer een grote garage zonder deuren, volledig open en gelegen aan drukke straat met in het midden 2 geparkeerde scooters. Ik vroeg me of ik wel op het juiste adres was. Maar goed voor ik weg ging had de man van het kledingatelier me verteld dat een oude eigenzinnige man was, maar hij wel heel goed schoenen kon maken.
Dat bleek ook zo te zijn. En hij sprak goed Frans. De oudere generatie spreekt hier zeer goed Frans aangezien Vietnam een kolonie van Frankrijk is geweest.
Ik had wat vooronderzoek gedaan en wat printjes meegenomen. Gelukkig was mijn Vietnamese collega erbij, want zelfs in mijn beste Frans had ik het waarschijnlijk niet gered. Dan merk je toch dat een taal hard achteruit gaat als je het een tijd niet meer spreekt. Je kan daar dus letterlijk je eigen leer uitzoeken en volledig je eigen schoenen laten maken zoals jij ze wil hebben.
Helaas waren de prints niet van dusdanige kwaliteit dat hij er veel mee kon, dus mijn collega gevraagd of ze misschien internet hadden. Dan kon ik het namelijk laten zien. En ja hoor de PC werd opgestart. Ik door een deur een smerige stenen trap op tussen de spinraggen door naar boven. De kamer waar de PC stond was 1 grote chaos van opgeslagen etensproducten en meubels. En er stond een hangmat. Vietnamezen slapen nogal eens in een hangmat. Ik durf er niet aan te denken, maar ik hoop dat er nog iets nettere meer opgeruimde kamers waren waar men leeft, maar ik durf er mijn hand niet voor in het vuur te steken.
De computer zelf was uit het jaar 0 en te smerig om aan te raken, maar goed het ding deed wat het moest doen en sneller dan mijn laptop op het werk.
Nadat hij de foto’s gezien had, zei dat het geen probleem moest zijn om het na te maken. Helaas omdat ik ze binnen een week klaar moesten zijn, viel er niet echt veel te onderhandelen over de prijs. Om eerlijk te zijn denk ik dat mijn collega ook niet heel erg zijn best gedaan heeft, maar goed.
Op het eerste gezicht is het best apart om uit een aantal lapjes leer van 15 bij 15 cm een kleur uit te kiezen en vervolgens een model schoen van een plaatje en dan maar te hopen dat het goed uitpakt. De laatste avond voor ik vertrok, heb ik ze opgehaald en ik moet eerlijk zeggen dat hij er iets heel moois van gemaakt had. Zijn vrouw had er zelfs mooie schoenzakken voor gemaakt om ze in mee te nemen. Die kreeg ik er gratis bij. Erg lief, maar dan weet je dus meteen dat je veel en veel te veel betaald hebt.
Ach naar lokale maatstaven waarschijnlijk wel, maar vergeleken met wat ik voor de “originele” versie (wat is origineel als dit paar met de hand (na)gemaakt is :-)) in Nederland in de winkel zou betalen voor deze schoenen is het een lachertje.
Dus 2 paar schoenen rijker en missie geslaagd. Dit was een van de weinige positieve puntjes in een week van frustraties.
Het leuke is overigens wel dat ik er al van een paar mensen complimenten over gekregen heb.
Dat had ik al aangegeven voor ik naar Vietnam kwam aan de collega’s. Nu moet je alleen oppassen hoe je bepaalde dingen vraagt hier, want helpt je graag en nemen verzoekjes zeer letterlijk. Dus waar mijn plan was om dat ergens in de 4 weken te doen, werd er meteen een mail gestuurd naar iedereen onder managerniveau dat ik graag een paar schoenen wilde hebben. Meteen werd er iemand opgelijnd die daarin de buurt woonde om mij daarheen te brengen. Het was zelfs zo erg dat ze de arme jongen naar het vliegveld wilden sturen om mij op te halen op zondagavond om me meteen naar de schoenmaker te brengen.
Dat vond ik toch enigszins overdreven aangezien ik redelijk laat aan zou komen op zondag, dus het werd afgeblazen (zo had ik het namelijk ook niet bedoeld) en het zou aangepast worden zodat er iemand in de loop van de 4 weken mee zou gaan.
Uiteindelijk bij een collega achter op de scooter gestapt en op naar de schoenenwinkel. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik van de schoenen hier niet onder de indruk ben. Vrouwen hebben vaak nog redelijk mooie schoenen aan, zeker in Singapore, maar wat mannen betreft is het afentoe huilen met de pet op. Onverzorgd, vormloos, rubberen zolen, van alles kom je tegen hier. Zelfs mensen met witte sport sokken onder een pak.
Toen ik bij de schoenenzaak aankwam was het toch even slikken. Er stonden een paar vitrines met vormloze schoenen. De winkel zelf was meer een grote garage zonder deuren, volledig open en gelegen aan drukke straat met in het midden 2 geparkeerde scooters. Ik vroeg me of ik wel op het juiste adres was. Maar goed voor ik weg ging had de man van het kledingatelier me verteld dat een oude eigenzinnige man was, maar hij wel heel goed schoenen kon maken.
Dat bleek ook zo te zijn. En hij sprak goed Frans. De oudere generatie spreekt hier zeer goed Frans aangezien Vietnam een kolonie van Frankrijk is geweest.
Ik had wat vooronderzoek gedaan en wat printjes meegenomen. Gelukkig was mijn Vietnamese collega erbij, want zelfs in mijn beste Frans had ik het waarschijnlijk niet gered. Dan merk je toch dat een taal hard achteruit gaat als je het een tijd niet meer spreekt. Je kan daar dus letterlijk je eigen leer uitzoeken en volledig je eigen schoenen laten maken zoals jij ze wil hebben.
Helaas waren de prints niet van dusdanige kwaliteit dat hij er veel mee kon, dus mijn collega gevraagd of ze misschien internet hadden. Dan kon ik het namelijk laten zien. En ja hoor de PC werd opgestart. Ik door een deur een smerige stenen trap op tussen de spinraggen door naar boven. De kamer waar de PC stond was 1 grote chaos van opgeslagen etensproducten en meubels. En er stond een hangmat. Vietnamezen slapen nogal eens in een hangmat. Ik durf er niet aan te denken, maar ik hoop dat er nog iets nettere meer opgeruimde kamers waren waar men leeft, maar ik durf er mijn hand niet voor in het vuur te steken.
De computer zelf was uit het jaar 0 en te smerig om aan te raken, maar goed het ding deed wat het moest doen en sneller dan mijn laptop op het werk.
Nadat hij de foto’s gezien had, zei dat het geen probleem moest zijn om het na te maken. Helaas omdat ik ze binnen een week klaar moesten zijn, viel er niet echt veel te onderhandelen over de prijs. Om eerlijk te zijn denk ik dat mijn collega ook niet heel erg zijn best gedaan heeft, maar goed.
Op het eerste gezicht is het best apart om uit een aantal lapjes leer van 15 bij 15 cm een kleur uit te kiezen en vervolgens een model schoen van een plaatje en dan maar te hopen dat het goed uitpakt. De laatste avond voor ik vertrok, heb ik ze opgehaald en ik moet eerlijk zeggen dat hij er iets heel moois van gemaakt had. Zijn vrouw had er zelfs mooie schoenzakken voor gemaakt om ze in mee te nemen. Die kreeg ik er gratis bij. Erg lief, maar dan weet je dus meteen dat je veel en veel te veel betaald hebt.
Ach naar lokale maatstaven waarschijnlijk wel, maar vergeleken met wat ik voor de “originele” versie (wat is origineel als dit paar met de hand (na)gemaakt is :-)) in Nederland in de winkel zou betalen voor deze schoenen is het een lachertje.
Dus 2 paar schoenen rijker en missie geslaagd. Dit was een van de weinige positieve puntjes in een week van frustraties.
Het leuke is overigens wel dat ik er al van een paar mensen complimenten over gekregen heb.
Thursday, August 27, 2009
Een week van frustraties
De laatste week was er een met heel veel frustraties. Vietnam is een ontwikkelingsland en gedurende de week zou dat meerdere malen bevestigd worden.
Allereerst probeerde ik mijn credit card rekening te betalen via de website. Normaal gesproken met een computer en internettoegang is dat zo geregeld. Helaas. Mijn computer en het netwerk waren niet de beste vrienden. Meerdere malen duurde het 5 minuten voor een mailtje geopend was en 10-15 minuten voor een website. Vaak openden de websites zelfs helemaal niet of had ik helemaal geen internetverbindingn en ook geen telefoon. Dat is redelijk frustrerend als al je files op het Singaporese netwerk staan en je niet met je collega’s kunt communiceren. Ik geef toe in sommige gevallen kan het ideaal zijn. Als het een dag of in mijn geval nog langer duurt is het frustrerend.
Het is me dus ook niet gelukt mijn credit card te betalen. Resultaat, telefoontjes en zelfs smsjes van de bank en nog extra kostenpost vanwege te laat betalen. Uiteindelijk heb ik de rekening maar betaald via de PCs in hotel. Ik ben in alle eerlijkheid verschillende malen in staat geweest om mijn laptop uit het raam van 8 hoog naar beneden te gooien, maar goed me uiteindelijk toch kunnen beheersen. Het blijft echter wel intens frustrerend als je op maitjes of files wacht en ze kommen niet door. Ik word namelijk wel geacht al mijn uren te verantwoorden en helaas is er geen code voor IT problemen.
Het verbaasde me echter wel ik inmiddels zo afhankelijk ben van internet voor mijn dagelijkse werk, dat ik er zelf van schrok. Ik kon me ook gewoon niet voorstellen dat een groot internationaal opererend bedrijf zulke dingen laat/kan laten gebeuren, want naast zeer beperkte tot geen internettoegang voor een week, viel ook de stroom regelmatig uit.
De week eindigd overigens goed. Een heel goed gesprek gehad met de partner. Hij was erg positief en wil me graag nog een paar keer terughalen naar Vietnam. Daarna zouden we nog gaan eten, maar ik moest eerst mijn schoenen gaan halen, maar daarover komt een apart verhaal.
Allereerst probeerde ik mijn credit card rekening te betalen via de website. Normaal gesproken met een computer en internettoegang is dat zo geregeld. Helaas. Mijn computer en het netwerk waren niet de beste vrienden. Meerdere malen duurde het 5 minuten voor een mailtje geopend was en 10-15 minuten voor een website. Vaak openden de websites zelfs helemaal niet of had ik helemaal geen internetverbindingn en ook geen telefoon. Dat is redelijk frustrerend als al je files op het Singaporese netwerk staan en je niet met je collega’s kunt communiceren. Ik geef toe in sommige gevallen kan het ideaal zijn. Als het een dag of in mijn geval nog langer duurt is het frustrerend.
Het is me dus ook niet gelukt mijn credit card te betalen. Resultaat, telefoontjes en zelfs smsjes van de bank en nog extra kostenpost vanwege te laat betalen. Uiteindelijk heb ik de rekening maar betaald via de PCs in hotel. Ik ben in alle eerlijkheid verschillende malen in staat geweest om mijn laptop uit het raam van 8 hoog naar beneden te gooien, maar goed me uiteindelijk toch kunnen beheersen. Het blijft echter wel intens frustrerend als je op maitjes of files wacht en ze kommen niet door. Ik word namelijk wel geacht al mijn uren te verantwoorden en helaas is er geen code voor IT problemen.
Het verbaasde me echter wel ik inmiddels zo afhankelijk ben van internet voor mijn dagelijkse werk, dat ik er zelf van schrok. Ik kon me ook gewoon niet voorstellen dat een groot internationaal opererend bedrijf zulke dingen laat/kan laten gebeuren, want naast zeer beperkte tot geen internettoegang voor een week, viel ook de stroom regelmatig uit.
De week eindigd overigens goed. Een heel goed gesprek gehad met de partner. Hij was erg positief en wil me graag nog een paar keer terughalen naar Vietnam. Daarna zouden we nog gaan eten, maar ik moest eerst mijn schoenen gaan halen, maar daarover komt een apart verhaal.
Friday, August 7, 2009
Een weekend relaxen
Na een week vol uitersten was het een weekend om te relaxen. Aangezien ik de zaterdag erop al naar huis zou gaan, had ik deze keer besloten geen excursie te boeken, maar gewoon te gaan sightsee-en in Ho Chi Minh.
Geen idee waar het aan lag, maar na de gezellige vrijdagavond, waar ik toch niet heel veel gedronken had, slecht geslapen en zaterdag was dan ook een dag van hangen en wurgen. Op de valreep nog ontbeten. Daarna douchen en maar wat rond gaan lopen.
Besloten eerst de bezienswaardigheden te doen die het verst weg lagen en waar ik niet met de taxi iedere dag langskwam. Dus op naar het independence palace, de kathedraal en daarna door naar de pagode. De pagode viel een beetje tegen. Heb tempels en pagodes in de stad gezien die vele malen mooier waren. Vervolgens terug naar Ben Thanh market en daar nog wat foto’s getrokken bij daglicht. Nog even de markt afgestruind naar souvenirs, maar helaas er viel niet heel veel te onderhandelen. Geen probleem, ik had immers nog een week voor de boeg.
Independence Palace
Kathedraal - Notre Dame
Wederom een foto van Uncle Ho
Fontein van de Water Puppet Show
Pagode
Het straatbeeld in Ho Chi Minh - Overal kabels
Drukke straten worden gewoon opgebroken voor wegwerkzaamheden
Idem
Ben Thanh Market
Een van de poorten naar het binnenterrein van Ben Thanh Market
De rotonde en het plein naast Ben Thanh Market
Het plein van dichtbij
De fietstaxi's
Daarna maar even terug naar het hotel en even geslapen. Vervolgens wat gaan eten en toen was het eigenlijk al weer te donker om nog goed foto’s te maken. Dus de rest van de dag maar gebruikt om wat administratieve dingen te doen.
Aangezien het doordeweeks overdag lastig foto’s maken is zullen een aantal andere locaties tot een volgende keer moeten wachten
Zondag weer hardlopen. Ik was nog geen 300 meter weg en toen gebeurde het al. Lichtjes berg af op los zand. Vervolgens wat zig-zag’en om vaart te minderen. Ik zet mijn voet 1 keer verkeerd weg en meteen schuiver. Heel mijn linker onderbeen open en toen moesten we nog een kilometer of 8. Na het hardlopen de wond goed schoongemaakt en voorlopig nog nergens last van gehad. ’s Avonds nog wat administratieve dingen gedaan.
Al met al niet echt een bijzonder weekend waarover dus ook niet veel te vertellen valt.
Geen idee waar het aan lag, maar na de gezellige vrijdagavond, waar ik toch niet heel veel gedronken had, slecht geslapen en zaterdag was dan ook een dag van hangen en wurgen. Op de valreep nog ontbeten. Daarna douchen en maar wat rond gaan lopen.
Besloten eerst de bezienswaardigheden te doen die het verst weg lagen en waar ik niet met de taxi iedere dag langskwam. Dus op naar het independence palace, de kathedraal en daarna door naar de pagode. De pagode viel een beetje tegen. Heb tempels en pagodes in de stad gezien die vele malen mooier waren. Vervolgens terug naar Ben Thanh market en daar nog wat foto’s getrokken bij daglicht. Nog even de markt afgestruind naar souvenirs, maar helaas er viel niet heel veel te onderhandelen. Geen probleem, ik had immers nog een week voor de boeg.
Independence Palace
Kathedraal - Notre Dame
Wederom een foto van Uncle Ho
Fontein van de Water Puppet Show
Pagode
Het straatbeeld in Ho Chi Minh - Overal kabels
Drukke straten worden gewoon opgebroken voor wegwerkzaamheden
Idem
Ben Thanh Market
Een van de poorten naar het binnenterrein van Ben Thanh Market
De rotonde en het plein naast Ben Thanh Market
Het plein van dichtbij
De fietstaxi's
Daarna maar even terug naar het hotel en even geslapen. Vervolgens wat gaan eten en toen was het eigenlijk al weer te donker om nog goed foto’s te maken. Dus de rest van de dag maar gebruikt om wat administratieve dingen te doen.
Aangezien het doordeweeks overdag lastig foto’s maken is zullen een aantal andere locaties tot een volgende keer moeten wachten
Zondag weer hardlopen. Ik was nog geen 300 meter weg en toen gebeurde het al. Lichtjes berg af op los zand. Vervolgens wat zig-zag’en om vaart te minderen. Ik zet mijn voet 1 keer verkeerd weg en meteen schuiver. Heel mijn linker onderbeen open en toen moesten we nog een kilometer of 8. Na het hardlopen de wond goed schoongemaakt en voorlopig nog nergens last van gehad. ’s Avonds nog wat administratieve dingen gedaan.
Al met al niet echt een bijzonder weekend waarover dus ook niet veel te vertellen valt.
Tuesday, August 4, 2009
Een week van uitersten
De derde week was een week van uitersten en in Vietnam is het verbazingwekkend hoe dicht dat bij elkaar kan liggen. Normaal ga ik vlakbij hotel iets eten in de buurt van Ben Thanh market. Gezellig in de buitenlucht en goed eten voor vaste prijzen. Daaromheen zijn er ook verschillende kleine food stalls, maar dan zit je dus echt op een mini krukje op het trottoir en krijg je dus echt iets lokaals. Het is dan wel handig als je iets van Vietnamees spreekt, want men zet je af waar je bij staat.
Eerder tijdens mijn verblijf in Vietnam had ik kennis gemaakt met de begeleider van een groep studenten die hier in Vietnam onderzoek aan het doen zijn voor Nederlandse bedrijven en met name hoe zijn hun activiteiten in Vietnam kunnen opzetten. Ik heb ze in Hanoi in ontmoet, maar er was me toen al verteld dat de groep daarna nog naar Ho Chi Minh zou komen. In Ho Chi Minh zijn de begeleider en 2 studenten nog op het kantoor langs geweest voor informatie over fiscale faciliteiten aangezien men door de verschillende overheidsinstanties waar men aanklopte voor deze informatie redelijk van het kastje naar de muur en terug gestuurd werd.
De avond voor hun vertrek werd ik nog door de begeleider uitgenodigd om een biertje te komen drinken in een van de bekendere bars in Ho Chi Minh. De bar was ok. Grappig om te zien dat in Vietnam alles om entertainment draait.Het was niet heel druk in de bar, maar er liep zeker even voornamelijk vrouwelijk barpersoneel rond als klanten. Blijkbaar kost personeel hier niet zo veel.
Ik had inmiddels het verzoek gekregen van een collega om kennis te maken met een oud collega van haar. Ze hadden beide bij een bank gewerkt en hij zou naar Ho Chi Minh gaan en wat is er nu leuker voor 2 leken dan elkaar wegwijs te maken in de stad. Zo niet dan kun je in ieder geval gezellig samen bier drinken. J
Nadat zijn vrijdag blijkbaar niet zo heel lekker was gegaan kreeg ik mailtje binnen of ik me bij hem wilde voegen in een bar. Hij had duidelijk behoefte aan alcohol. Dus even snel omgekleed en op naar de bar.Dit was al een redelijk chique bar. Ik was iets later. Hij was er al in het gezelschap van een goede vriendin die al wat langer in Vietnam woonde en de fles champagne stond al op tafel. Voor de mensen die wat beter bekend zijn met dit fenomeen zegt dit waarschijnlijk genoeg. Nadat de fles leeg was heeft de dame ons nog naar een chiquere bar met een hoger niveau aan entertainment meegenomen. In Vietnam schijnt het heel normaal te zijn om een hostess aan tafel te hebben. Dus waar wij gezellig aan het karaoke’en (met name de dame, hij en ik hebben ons er veiligheidshalve maar niet aan gewaagd) zaten achter ons in de zithoek inmiddels een groepje van 3 Japanners en 4 Koreanen.
Zodra de bazin van de kroeg dan bij hen komt zitten is het showtime. Dan komen er dus vanuit een hal 15 dames aanlopen. Die gaan vervolgens in een rijtje staan, waarna er dus iemand uitgekozen wordt die de heren dan de rest van de avond mag vergezellen. En als er niemand tussen zit die bevalt wordt de hele groep gewoon weggestuurd.
Vermaak hier is niet echt gedefinieerd, maar het komt er op neer dat de dames vaak de hele avond het handje van de man vasthouden. Zelfs als de heren even hun plaats verlaten gaan de dames mee. Geen idee wat ze dan doen, maar volgens mij is alles te koop hier. Het hele proces van kiezen en de avond doorbrengen heeft ergens wel iets genants, maar met name in landen als Japan en Korea is het volkomen acceptabel.
Nadat de dame uitgezongen was en de fles wijn leeg was, besloten door te gaan naar een andere bar. Ik ben de naam vergeten, maar het was een erg chique lounge bar in een hotel. Dit was een van de top-end bars in Ho Chi Minh. Dat zie je dan ook meteen want de enige 3 die in de bar zaten waren wij. Na de champagne en wijn was het tijd voor cocktails. Hier betaal je in lokaal geld relatief veel, maar als je omgerekend in Euro’s vier Euro per cocktail betaalt in de beste bars van Ho Chi Minh, tja dan is het moeilijk een glimlach te onderdrukken. Jammer is wel dat alles hier vroeg (meestal tussen 12 en 1) dichtgaat. Dus het was een avond en een week vol uitersten, maar wel uitermate gezellig.
Eerder tijdens mijn verblijf in Vietnam had ik kennis gemaakt met de begeleider van een groep studenten die hier in Vietnam onderzoek aan het doen zijn voor Nederlandse bedrijven en met name hoe zijn hun activiteiten in Vietnam kunnen opzetten. Ik heb ze in Hanoi in ontmoet, maar er was me toen al verteld dat de groep daarna nog naar Ho Chi Minh zou komen. In Ho Chi Minh zijn de begeleider en 2 studenten nog op het kantoor langs geweest voor informatie over fiscale faciliteiten aangezien men door de verschillende overheidsinstanties waar men aanklopte voor deze informatie redelijk van het kastje naar de muur en terug gestuurd werd.
De avond voor hun vertrek werd ik nog door de begeleider uitgenodigd om een biertje te komen drinken in een van de bekendere bars in Ho Chi Minh. De bar was ok. Grappig om te zien dat in Vietnam alles om entertainment draait.Het was niet heel druk in de bar, maar er liep zeker even voornamelijk vrouwelijk barpersoneel rond als klanten. Blijkbaar kost personeel hier niet zo veel.
Ik had inmiddels het verzoek gekregen van een collega om kennis te maken met een oud collega van haar. Ze hadden beide bij een bank gewerkt en hij zou naar Ho Chi Minh gaan en wat is er nu leuker voor 2 leken dan elkaar wegwijs te maken in de stad. Zo niet dan kun je in ieder geval gezellig samen bier drinken. J
Nadat zijn vrijdag blijkbaar niet zo heel lekker was gegaan kreeg ik mailtje binnen of ik me bij hem wilde voegen in een bar. Hij had duidelijk behoefte aan alcohol. Dus even snel omgekleed en op naar de bar.Dit was al een redelijk chique bar. Ik was iets later. Hij was er al in het gezelschap van een goede vriendin die al wat langer in Vietnam woonde en de fles champagne stond al op tafel. Voor de mensen die wat beter bekend zijn met dit fenomeen zegt dit waarschijnlijk genoeg. Nadat de fles leeg was heeft de dame ons nog naar een chiquere bar met een hoger niveau aan entertainment meegenomen. In Vietnam schijnt het heel normaal te zijn om een hostess aan tafel te hebben. Dus waar wij gezellig aan het karaoke’en (met name de dame, hij en ik hebben ons er veiligheidshalve maar niet aan gewaagd) zaten achter ons in de zithoek inmiddels een groepje van 3 Japanners en 4 Koreanen.
Zodra de bazin van de kroeg dan bij hen komt zitten is het showtime. Dan komen er dus vanuit een hal 15 dames aanlopen. Die gaan vervolgens in een rijtje staan, waarna er dus iemand uitgekozen wordt die de heren dan de rest van de avond mag vergezellen. En als er niemand tussen zit die bevalt wordt de hele groep gewoon weggestuurd.
Vermaak hier is niet echt gedefinieerd, maar het komt er op neer dat de dames vaak de hele avond het handje van de man vasthouden. Zelfs als de heren even hun plaats verlaten gaan de dames mee. Geen idee wat ze dan doen, maar volgens mij is alles te koop hier. Het hele proces van kiezen en de avond doorbrengen heeft ergens wel iets genants, maar met name in landen als Japan en Korea is het volkomen acceptabel.
Nadat de dame uitgezongen was en de fles wijn leeg was, besloten door te gaan naar een andere bar. Ik ben de naam vergeten, maar het was een erg chique lounge bar in een hotel. Dit was een van de top-end bars in Ho Chi Minh. Dat zie je dan ook meteen want de enige 3 die in de bar zaten waren wij. Na de champagne en wijn was het tijd voor cocktails. Hier betaal je in lokaal geld relatief veel, maar als je omgerekend in Euro’s vier Euro per cocktail betaalt in de beste bars van Ho Chi Minh, tja dan is het moeilijk een glimlach te onderdrukken. Jammer is wel dat alles hier vroeg (meestal tussen 12 en 1) dichtgaat. Dus het was een avond en een week vol uitersten, maar wel uitermate gezellig.
Saturday, August 1, 2009
Mekong Delta – Cai Be en Vinh Long
Vrijdag na het werk weer een excursie geboekt voor zaterdag. Deze keer een excursie naar de Mekong delta. De Mekong rivier is een rivier die volgens berekeningen ongeveer 4900 km lang moet zijn en door 6 landen stroomt (China, Thailand, Birma, Laos, Cambodja en Vietnam waar hij in verbinding staat met de zee.
De delta is vrij bekend en biedt een grote diversiteit aan dingen die er te zien zijn en dingen die er gebeuren. Het gebied staat er ook om bekend dat grote groepen mensen er nog vrij primitiief en zelfvoorzienend leven. Daarnaast hebben ook grote bedrijven er hun activiteiten. Een van Vietnam’s grote seafood bedrijven heeft er veel activiteiten. Daarnaast is er onder andere ook een groot cement en betonbedrijf actief.
We zouden eerst naar de drijvende markt van Cai Be gaan. Ik moet eerlijk toegeven dat het eerste deel van de reis compleet aan mij voorbij is gegaan aangezien ik blijkbaar nog wat slaap in moest halen. Wat op zich niet heel erg was aangezien we dezelfde reisleider hadden als voor de excursie naar de Cao Dai tempel en de Cu Chi tunnels. Dus al dezelfde grappen kwam weer voorbij. Daarna waren er weer heel wat rijstvelden te zien. Wat opvalt is dat mensen hier op de meest vreemde plaatsen begraven worden. Je rijdt langs een rijstveld en dan staan daar middenin ineens 1 of 2 graven. Die zijn dan nog vaak redelijk onderhouden maar het blijft een vreemd gezicht dat graven zo in het zicht in de rijstvelden staan.
Een grafzerk midden in een rijstveld
Het straatbeeld in Vietnam
Een doorsnee straat in Vietnam in een dorp (niet doorgaande weg)
Een boot van de markt
Een ding wat ik onthouden heb van mijn stage bij Masterfoods is dat rijstkoek en bij voorbeeld de muesli in mueslirepen maar op 2 manier aan elkaar geplakt kan worden, met suiker of met vetten. Dus ik moet jullie helaas teleurstellen Dit soort repen en koeken zijn helaas niet zo gezond als je op het eerste gezicht zou denken of hopen.
Foto's van het restaurant waar we geluncht hebben
Als toetje stond er een schaaltje fruit op tafel met voor iedereen lychee en en daarnaast nog iets waar daar op lijkt, maar dan een stuk kleiner. Hier blijkt ook weer de doordachtzaamheid van de Chinezen die niet eerst even gekeken hadden hoeveel lychees er op het bordje lagen en hoeveel mensen er aan tafel zatten, maar ze wel heel erg lekker vonden. Dit leidde weer tot blikken van verbazing aan de andere kant van de tafel.
Na het eten hadden we wat tijd om het eilandje rond te wandelen. Er was zelfs nog een mini krokodillenfarm, waar je krokodillen kon vissen. Nou is dat misschien een groot woord, maar als je betaalde kreeg je een stok met daaraan een stuk draad en een homp vlees. Daarmee kon je dan naar een pagode die in het midden van de vijver stond, hoog genoeg boven het water, om de krokodillen een beetje te irriteren en kijken of ze wilden happen naar het vlees. Nou dat wilden ze wel. Ik weet niet hoe diep het water was, maar die beesten kunnen, als ze dat willen, nog best een stuk uit het water omhoog komen voor zoiets.
Daarna was het weer terug op de boot en door naar Vinh Long, waar we nog een markt konden bezoeken. Buiten ging het op zich nog wel en lagen er met name groentes en fuit uitgestald. Binnen ging het er anders aan toe. Het begon nog vrij netjes met wat huishoudelijke artikelen, maar daarachter kwam het vleesgedeelte. Na daar even rondgelopen te hebben, denk ik niet dat ik daar snel vlees zal kopen. Het zijn stalletjes van tussen ongeveer 1,5 bij 1,5 meter met 2 grote houtblokken waarop het vlees in stukken gehakt wordt.
Bij de eerste 2 stalletjes die ik tegenkwam lag er een hele schaal met levers buiten (niet eens in het ijs) en bij de stal ertegenover lagen halve kippen met de organen er nog in en overige losse organen voor de liefhebber. Verderop waren er nog paar stalletjes die volgens mij al bijna alles verkoch hadden wat ze wilden verkopen, want deze dames hadden een hangmat in hun stalletje hangen (zo’n halv meter boven die blokken) waar ze heerlijk in lagen. Ze waren er alleen niet heel erg van gecharmeerd dat ik daar een foto van wilde maken. Uiteindelijk vanuit een andere hoek toch een poging gewaagd. Mocht hij gelukt zijn, ga ik hem zeker erbij plaatsen.
De delta is vrij bekend en biedt een grote diversiteit aan dingen die er te zien zijn en dingen die er gebeuren. Het gebied staat er ook om bekend dat grote groepen mensen er nog vrij primitiief en zelfvoorzienend leven. Daarnaast hebben ook grote bedrijven er hun activiteiten. Een van Vietnam’s grote seafood bedrijven heeft er veel activiteiten. Daarnaast is er onder andere ook een groot cement en betonbedrijf actief.
We zouden eerst naar de drijvende markt van Cai Be gaan. Ik moet eerlijk toegeven dat het eerste deel van de reis compleet aan mij voorbij is gegaan aangezien ik blijkbaar nog wat slaap in moest halen. Wat op zich niet heel erg was aangezien we dezelfde reisleider hadden als voor de excursie naar de Cao Dai tempel en de Cu Chi tunnels. Dus al dezelfde grappen kwam weer voorbij. Daarna waren er weer heel wat rijstvelden te zien. Wat opvalt is dat mensen hier op de meest vreemde plaatsen begraven worden. Je rijdt langs een rijstveld en dan staan daar middenin ineens 1 of 2 graven. Die zijn dan nog vaak redelijk onderhouden maar het blijft een vreemd gezicht dat graven zo in het zicht in de rijstvelden staan.
Een grafzerk midden in een rijstveld
Het straatbeeld in Vietnam
Een doorsnee straat in Vietnam in een dorp (niet doorgaande weg)
Een drijvende markt kun je natuurlijk alleen maar goed zien per boot. Dus we zijn naar een locatie vlakbij gereden waar we allemaal aan boord van een boot gingen zodat we de markt van dichtbij konden bekijken. Op dat stukje rivier waar de markt zich afspeelt liggen dus heel wat boten waar je allemaal verschillende producten kunt kopen (voornamelijk fruit en groenten). De schepen die iets verkopen hebben een bamboestengel op het dek staan waarin ze het product bevestigen dat ze verkopen, wat het op zich natuurlijk wel makkelijk en overzichtelijk maakt.
De rondvaartboot
Een boot van de markt
Nadat we er een rondje gevaren hadden, gingen we naar een nabijgelegen dorpje. Hier konden we onder andere zien hoe coconut-candy gemaakt wordt (een soort babbelaar gemaakt uit kokosnoot). Verder liet men zien hoe rijstkoek, rijstwafels en rijstpapier gemaakt worden. Met name hoe de rijstkoek gemaakt werd was best interessant om te zien. Er wordt een grote wok op het vuur gezet waarin zand uit de rivierbedding verwarmd wordt. Daarna wordt er een specifieke rijst toegevoegd, waarna je een soort popcorn effect krijgt. De inmiddels van vorm veranderde rijst wordt vervolgens in twee stappen van het zand gescheiden door het tweemaal te zeven. Daarna gaat het weer in een andere wok met olie en suiker en wordt het weer op nieuw verwarmd. Daarna wordt er met dit product een soort mal opgevuld, waarbij het product er echt ingedruk wordt met rollers. Dit laat men dan afkoelen en vervolgens kan men de rijstkoek in de juiste vorm snijden.
Een van de souvenirs: Snake wine, een lokale delicatesse
Het maken van rijstpapier
Het maken en snijden van Coconut candy
Het maken van rijstwafels
Het maken van rijstkoek
Een ding wat ik onthouden heb van mijn stage bij Masterfoods is dat rijstkoek en bij voorbeeld de muesli in mueslirepen maar op 2 manier aan elkaar geplakt kan worden, met suiker of met vetten. Dus ik moet jullie helaas teleurstellen Dit soort repen en koeken zijn helaas niet zo gezond als je op het eerste gezicht zou denken of hopen.
Het maken van de rijstkoek
Daarna zijn we weer de boot op gegaan en was het iets meer dan een uurtje varen naar het eilandje waar we lunch zouden hebben. Onderweg kregen we een mooi beeld van de diversiteit binnen de Mekong delta. Alles kwam voorbij, van hele primitieve hutjes tot redelijk luxe en nieuwe huizen, waarvan je je dan weer afvraagt wie alle spullen daar naar toe gesleept heeft om het te bouwen en hoe. Daarnaast vraag je je dan ook weleens af wat zulke mensen dan doen aangezien ze toch in een redelijk afgelegen gebied wonen. Ik had namelijk niet de indruk dat er een mooie 4-baan snelweg vlakbij lag die die huizen verbindt met de andere delen van het land.
Een houtbedrijfje aan de oever van de Mekong rivier
Een woning aan de oever van de Mekong rivier
Het restaurant was leuk opgezet met verschillende hutjes naast het water waar je kon eten. Ik zat aan tafel met een aantal Aziaten (Japanners en Chinezen) en dan verbaas je je toch weer over het onderlinge verschil. Wat me als eerste opviel was dat een groot deel van de Aziaten meteen naar normaal bestek pakte in plaats van stokjes. Dat voelt toch raar als ik daar dan met stokjes zit te eten. Alsof er iemand die net uit een inburgeringscursus komt mij uit gaat leggen hoe ik met mes en vork moet eten. J Waar de Japanners aan de ene kant van de tafel heel netjes en heel beschaafd met hun mond dicht aten, smakten de Chinezen aan de andere kant naast mij er lustig op los. Ik woon nu al een tijdje in Azie en ik weet dat het bij Chinezen heel gebruikelijk is, maar ik blijf het toch echt smerig vinden. Ik hoef niet te horen hoe een Chinees zijn eten aan het (her)kauwen is en ik hoef het zeker niet te zien. Aangezien ze met hun mond open eten zie je het eten zelf namelijk ook nog weleens voorbij komen. Een beetje het “ongeluk-in-een-tunnel” idee zullen we maar zeggen.
Foto's van het restaurant waar we geluncht hebben
Als toetje stond er een schaaltje fruit op tafel met voor iedereen lychee en en daarnaast nog iets waar daar op lijkt, maar dan een stuk kleiner. Hier blijkt ook weer de doordachtzaamheid van de Chinezen die niet eerst even gekeken hadden hoeveel lychees er op het bordje lagen en hoeveel mensen er aan tafel zatten, maar ze wel heel erg lekker vonden. Dit leidde weer tot blikken van verbazing aan de andere kant van de tafel.
Na het eten hadden we wat tijd om het eilandje rond te wandelen. Er was zelfs nog een mini krokodillenfarm, waar je krokodillen kon vissen. Nou is dat misschien een groot woord, maar als je betaalde kreeg je een stok met daaraan een stuk draad en een homp vlees. Daarmee kon je dan naar een pagode die in het midden van de vijver stond, hoog genoeg boven het water, om de krokodillen een beetje te irriteren en kijken of ze wilden happen naar het vlees. Nou dat wilden ze wel. Ik weet niet hoe diep het water was, maar die beesten kunnen, als ze dat willen, nog best een stuk uit het water omhoog komen voor zoiets.
Sfeerimpressie van het eiland
Een woning op het eiland
De krokodillen van de krokodillenfarm
Tot slot kregen we nog een muzikale voorstelling van locals in lokale klederdracht
Daarna was het weer terug op de boot en door naar Vinh Long, waar we nog een markt konden bezoeken. Buiten ging het op zich nog wel en lagen er met name groentes en fuit uitgestald. Binnen ging het er anders aan toe. Het begon nog vrij netjes met wat huishoudelijke artikelen, maar daarachter kwam het vleesgedeelte. Na daar even rondgelopen te hebben, denk ik niet dat ik daar snel vlees zal kopen. Het zijn stalletjes van tussen ongeveer 1,5 bij 1,5 meter met 2 grote houtblokken waarop het vlees in stukken gehakt wordt.
Het onverdekte deel waar met name groente en fruit verkocht wordt
Sfeerimpressie van de markt
Waarom een heel eind lopen met je spullen?
Bij de eerste 2 stalletjes die ik tegenkwam lag er een hele schaal met levers buiten (niet eens in het ijs) en bij de stal ertegenover lagen halve kippen met de organen er nog in en overige losse organen voor de liefhebber. Verderop waren er nog paar stalletjes die volgens mij al bijna alles verkoch hadden wat ze wilden verkopen, want deze dames hadden een hangmat in hun stalletje hangen (zo’n halv meter boven die blokken) waar ze heerlijk in lagen. Ze waren er alleen niet heel erg van gecharmeerd dat ik daar een foto van wilde maken. Uiteindelijk vanuit een andere hoek toch een poging gewaagd. Mocht hij gelukt zijn, ga ik hem zeker erbij plaatsen.
Iemand een stukje vlees?
Kijk goed naar de blauwe hangmat
Daarna gingen we weer met de bus terug en zijn we nog gestopt bij de Mekong Rest Place. Dit is een groot restaurant bestaande uit allemaal aparte hutjes met rieten daken die op een mooi terrein opgesteld staan met allerlei waterpartijen er tussen. Hier werd nog een laatste sanitairstop gehouden. Daarna was het terug naar Ho Chi Minh waar we rond 19.00 aan kwamen.
Daarna gingen we weer met de bus terug en zijn we nog gestopt bij de Mekong Rest Place. Dit is een groot restaurant bestaande uit allemaal aparte hutjes met rieten daken die op een mooi terrein opgesteld staan met allerlei waterpartijen er tussen. Hier werd nog een laatste sanitairstop gehouden. Daarna was het terug naar Ho Chi Minh waar we rond 19.00 aan kwamen.
Sfeerimpressie van de Mekong Rest Place
De wegen aan deze kant van Ho Chi Minh waren een stuk beter dan degene richtin Cu Chi en Cao Dai. Alleen snapt men nog niet hoe men hier de weg met een brugdek moet verbinden. In Nederland voel je dat verschil meestal ook wel omdat daar vaak een richeltje ligt, maar hier moet eerder voertuig bijna stapvoets (en dat op een snelweg) over die verbinding omdat je anders echt bijna gelanceerd wordt.
Al met al weer een mooie dag en veel leuke en mooie dingen gezien van Vietnam.
De wegen aan deze kant van Ho Chi Minh waren een stuk beter dan degene richtin Cu Chi en Cao Dai. Alleen snapt men nog niet hoe men hier de weg met een brugdek moet verbinden. In Nederland voel je dat verschil meestal ook wel omdat daar vaak een richeltje ligt, maar hier moet eerder voertuig bijna stapvoets (en dat op een snelweg) over die verbinding omdat je anders echt bijna gelanceerd wordt.
Al met al weer een mooie dag en veel leuke en mooie dingen gezien van Vietnam.
Thursday, July 23, 2009
Trip naar Hanoi
Voor dinsdagavond was er een vlucht geboekt om 20.10 van Ho Chi Minh naar Hanoi. Dus vanuit het kantoor in de taxi naar het vliegveld. Gezellig door het spitsuur van Ho Chi Minh. Verrassend genoeg viel het uiteindelijk nog mee met de reistijd, alhoewel het door het centrum van Ho Chi Minh niet heel hard gaat met het verkeerd. Vervolgens vroeg de taxichauffeur in het Vietnamees of ik naar de domestic of naar de international terminal moest voor mijn vlucht. Blijkbaar had hij een iets positievere inschatting gemaakt van mijn kennis van het Vietnamees dan ik zelf. Gelukkig stond het op de borden ook in het Engels aangegeven dus met een beetje wijzen kom je er dan wel aan uit. De domestic terminal van Ho Chi Minh doet nogal oud en grijs aan.
Hier ook mijn eerste mindere ervaring met Vietnamezen gehad. Waar Singaporeans dol zijn op queue’en oftewel in de rij staan, lijkt het wel of Vietnamezen daar een ongelofelijke hekel aan hebben. Er stond een rij van een half uur voor de incheckbalie, waar ik netjes achteraan aansloot, maar de dame achter mij dacht daar toch anders over. Zodra er 1 balie vrijkwam schoot ze onder 3 linten door in 1 rechte lijn naar de incheckbalie. Ik vond het eigenlijk behoorlijk onbeschoft. Zo ook als je een iets te ruime bocht maakt in de rij proberen ze gewoon binnendoor hun trolley er tussen te duwen. Hetzelfde met boarden. Mensen komen heel aandachtig kijken wat er nu precies op het scherm staat en schuiven dan zo ineens de rij in. Maar goed dat is mijn blijkbaar van elkaar gewend dat het in het verkeer ook z o gaat. Dus dat wordt hier ook gewoon geaccepteerd.
De vlucht was goed met Vietnam airlines. We kregen zelfs nog een snack aangezien het toch nog bijna 2 uur vliegen is. Daar aangekomen een taxi gepakt naar het hotel. Deze keek toch wel erg raar toen ik na 5 keer nog steeds zei dat hij de meter aan moest zetten. Daarna begon hij onverstaanbare dingen te roepen in zijn “bakkie”.
Het blijft verbazingwekkend, maar met Aziaten weet je nu eenmaal nooit of ze snappen wat je zegt en weten wat ze moeten doen of niet. Zo ook deze taxichauffeur weer. Ik had hem de reservering van het hotel laten zien met daarop het adres en hij gaf aan te weten waar het is. Het eerste stuk ging vrij goed. De wegen rondom Hanoi lijken een stuk beter dan rondom HCM en het vliegveld ligt een stuk buiten de stad. Dus het eerste stuk was zeer aangenaam tot dat hij halverwege ineens stopte en begon te wijzen richting een grote fabriekshal. Ik had nog geen enkel teken van herkenning gezien. Dus toen, maar de reservering erbij gehaald en duidelijk aangegeven dat ik naar het Sunny hotel moest. Na 3 keer de naam Sunny hotel gehoord te hebben, was het ineens “Ah Sunny hotel” en we gingen verder.
Hoe dichter we bij de stad kwamen hoe chaotischer het verkeer ook hier weer werd. Uiteindelijk stopte hij bij een hotel, maar dit was niet het juiste. Dus maar weer blijven herhalen dat ik naar het Sunny hotel moest. Ineens schoten we weer in gang en als een wonder stonden we nog geen 5 minuten later bij het Sunny hotel voor de deur. Geen idee hoe dat kwartje nu ineens gevallen was, maar ik was al lang blij dat ik er was. Nog even naar kantoor gelopen aangezien het vlakbij scheen te zijn (was inderdaad 5 minuten lopen). Ik hou namelijk niet altijd van verrassingen. Ik moest de volgende dag vroeg op kantoor zijn voor een bespreking met een klant, dus ik wilde er zeker van zijn dat ik geen onnodige tijd zou verspillen met het zoeken naar het adres of kantoor dan wel discussieren met een taxichauffeur. Nachtrust is tenslotte ook wat waard.
De kamer
Het uitzicht
Meer uitzicht
Nog meer uitzicht
Het kantoor (de meest rechter flat)
De volgende dag op naar kantoor. In mijn enthousiasme dacht ik dat wel even te lopen. Dat was niet zo’n verstandige beslissing aangezien het de avond dat ik aankwam in Hanoi om 23.00 nog steeds 37 graden was. Maar goed een paar minuutjes airco doet dan weer wonderen. Vervolgens in de auto met chauffeur naar een klant (wederom een Japans bedrijf). Daar aangekomen hebben een hele dag bespreking gehad die deels in het Japans, deels in het Vietnamees en deels in het Engels ging. Het is best vermoeiend om te navigeren tussen 3 talen en dan ook nog vragen te kunnen stellen die je wil stellen en dan deze ook nog beantwoord te krijgen. Daarna terug naar kantoor om even kennis te maken met mensen waar ik al wel mee samengewerkt had, maar die ik nog niet ontmoet had.
Wat met name opviel in Hanoi is hoe de weg- en middenbermen van snelwegen onderhouden worden. Daar groeit namelijk gras en dat moet natuurlijk gemaaid worden. In Nederland wordt er dan overdag of ’s nachts (afhankelijk van de weg in kwestie) en stuk afgezet en wordt het gemaaid. Hier gaat dat net even anders. Met enige regelmaat tref je rondom Hanoi koeien aan in de middenberm, waarbij de middenberm vaak niet breder is dan een meter. Ik ga ervanuit dat deze beesten op de een of andere manier vast staan, maar ik heb dat niet altijd gezien. Soms staat er een verdwaald boertje tussen die een oogje in het zeil houdt. Maar je moet er toch niet aan denken dat die beesten niet vast staan en zo de snelweg op kunnen lopen. Alhoewel ook dat zou zo maar kunnen in Vietnam.
’s Avonds had ik nog een bespreking met een Nederlandse universitair docent die hier met een aantal studenten bezig is aan een onderzoeksproject. Het onderzoeksproject bestaat met name uit het analyzeren van bepaalde markten en trends en kijken naar welke (fiscale) faciliteiten er zijn voor bedrijven die activiteiten willen opstarten of uitbreiden in Vietnam. Met name bij het in kaart brengen van de fiscale faciliteiten kon hij wel wat hulp gebruiken. Lekker gegeten en daarna nog een paar biertjes gedronken en toen weer terug naar het hotel.
De volgende dag op kantoor Hanoi nog een aantal lopende zaken afgehandeld. Daarna zijn we gaan lunchen. Na de lunch nog wat gewerkt tot ik om 16.00 een taxi wilde pakken naar het vliegveld. En toen gebeurde juist datgene waarvan ik gehoopt had dat het me nooit zou gebeuren. Ik haalde mijn ticket te voorschijn en daar stond op vertrektijd 16.00 in plaats van 18.00 wat op de een of andere manier in mijn gedachten stond. Dus maar weer terug naar boven en toen begon het hele circus.
De secretaresse probeerde de vlucht om te boeken naar een latere vlucht, maar ze kreeg Vietnam Airlines niet te pakken. Daarna is ze nog zeker 3-4 keer teruggeweest met iedere keer een andere boodschap. Ik had namelijk in eerste instantie liever een latere vlucht gehad om dit te voorkomen, maar die was er niet. Nu was die vlucht er ineens wel, maar vol. Alternatief was 6.30 in de ochtend op de volgende dag. Zeker niet mijn favoriete tijd. Daarna was die ineens vol en was de eerste vlucht pas 12.45, wat nog veel erger is want dan doe je de hele dag niks meer. Toen was ineens de vlucht om 6.30 weer wel beschikbaar, maar het hotel waar ik in verbleef niet meer. Dus moest er ergens anders weer een hotel geboekt worden.
Waar men niet bij stilstaat dan is er veel meer luchtvaartmaatschappijen interne vluchten doen in Vietnam. Dus ik had zelf al wel wat gevonden bij Jetstar en gevraagd of ze dat dan wilden boeken. Dat kon wel, maar dan moest ik zelf even met de taxi een half uur de stad in om het ticket te gaan halen en cash af te rekenen. Ik namelijk niet op het vliegveld betalen. E-tickets scheen de secretaresse niet te kennen (of niet naar gevraagd te hebben, want ze zei dat het niet mogelijk was) Ook niet echt de meest charmante optie.
Dus heb ik zelf uiteindelijk maar geboekt online. Bevestiging van het scherm geprint en door een collega weggebracht. Onderweg nog wat te eten gehaald. Dus al met al was het nog krap en kwamen we 50 minunten voor vertrek op het vliegveld aan. Gelukkig is Jetstar wat dat betreft niet moeilijk want het inchecken was zo gebeurd. Ik dacht meteen door te lopen naar de gate omdat het al boardingtime was, maar men was nog bezig met de boarding van een andere Jetstar vlucht.
Toen we eindelijk gingen boarden was het al dicht tegen de de oorspronkelijke vertrektijd, maar blijkbaar was het vliegtuig te laat binnengekomen. Dit gaat dan ook weer op zijn Vietnamees. De helft van de mensen die in de rij stonden of zichzelf erin voegden werden er ook weer net zo hard weer uitgeknikkerd. Zij zouden namelijk met de Vietnam Airlines vlucht naar Ho Chi Minh teruggaan (degene die ik wilde hebben, maar die al volgeboekt was). Het leek toch heel duidelijk. Immers boven de gate stond heel duidelijk het Jestar logo en vluchtnummer, maar blijkaar is de mens toch ergens een kuddedier of is alles in Vienam heel slecht aangegeven.
Boarden was verder weer typisch low-cost ariline boarding. De slurf in. Halverwege er weer uit, met de trap naar beneden en daarna de bus in die je naar een afgelegen stuk van het vliegveld brengt waar je dan met een trapje het vliegtuig in kunt. Toen ik de stoelruimte zag kreeg ik het al Spaanss benauwd, maar op de een of andere manier had ik een stoel toegewezen gekregen in de rij met de nooduitgang en had ik meer dan voldoende beenruimte.
De vlucht was verder uitsteken en daarna zonder problemen terug naar het hotel.
Wat ik van Hanoi gezien heb, is niet heel veel, maar wat ik ervan gezien heb ik wel mooi met een paar meren en rivieren die ik vanuit mijn hotel kon zien. Het hotel lag ook net iets te ver buiten het echte stadscentrum om veel te kunnen zien. Ik hoop er dan ook snel nog een keer terug naar toe te kunnen om wat meer van de stad te zien.
Hier ook mijn eerste mindere ervaring met Vietnamezen gehad. Waar Singaporeans dol zijn op queue’en oftewel in de rij staan, lijkt het wel of Vietnamezen daar een ongelofelijke hekel aan hebben. Er stond een rij van een half uur voor de incheckbalie, waar ik netjes achteraan aansloot, maar de dame achter mij dacht daar toch anders over. Zodra er 1 balie vrijkwam schoot ze onder 3 linten door in 1 rechte lijn naar de incheckbalie. Ik vond het eigenlijk behoorlijk onbeschoft. Zo ook als je een iets te ruime bocht maakt in de rij proberen ze gewoon binnendoor hun trolley er tussen te duwen. Hetzelfde met boarden. Mensen komen heel aandachtig kijken wat er nu precies op het scherm staat en schuiven dan zo ineens de rij in. Maar goed dat is mijn blijkbaar van elkaar gewend dat het in het verkeer ook z o gaat. Dus dat wordt hier ook gewoon geaccepteerd.
De vlucht was goed met Vietnam airlines. We kregen zelfs nog een snack aangezien het toch nog bijna 2 uur vliegen is. Daar aangekomen een taxi gepakt naar het hotel. Deze keek toch wel erg raar toen ik na 5 keer nog steeds zei dat hij de meter aan moest zetten. Daarna begon hij onverstaanbare dingen te roepen in zijn “bakkie”.
Het blijft verbazingwekkend, maar met Aziaten weet je nu eenmaal nooit of ze snappen wat je zegt en weten wat ze moeten doen of niet. Zo ook deze taxichauffeur weer. Ik had hem de reservering van het hotel laten zien met daarop het adres en hij gaf aan te weten waar het is. Het eerste stuk ging vrij goed. De wegen rondom Hanoi lijken een stuk beter dan rondom HCM en het vliegveld ligt een stuk buiten de stad. Dus het eerste stuk was zeer aangenaam tot dat hij halverwege ineens stopte en begon te wijzen richting een grote fabriekshal. Ik had nog geen enkel teken van herkenning gezien. Dus toen, maar de reservering erbij gehaald en duidelijk aangegeven dat ik naar het Sunny hotel moest. Na 3 keer de naam Sunny hotel gehoord te hebben, was het ineens “Ah Sunny hotel” en we gingen verder.
Hoe dichter we bij de stad kwamen hoe chaotischer het verkeer ook hier weer werd. Uiteindelijk stopte hij bij een hotel, maar dit was niet het juiste. Dus maar weer blijven herhalen dat ik naar het Sunny hotel moest. Ineens schoten we weer in gang en als een wonder stonden we nog geen 5 minuten later bij het Sunny hotel voor de deur. Geen idee hoe dat kwartje nu ineens gevallen was, maar ik was al lang blij dat ik er was. Nog even naar kantoor gelopen aangezien het vlakbij scheen te zijn (was inderdaad 5 minuten lopen). Ik hou namelijk niet altijd van verrassingen. Ik moest de volgende dag vroeg op kantoor zijn voor een bespreking met een klant, dus ik wilde er zeker van zijn dat ik geen onnodige tijd zou verspillen met het zoeken naar het adres of kantoor dan wel discussieren met een taxichauffeur. Nachtrust is tenslotte ook wat waard.
De kamer
Het uitzicht
Meer uitzicht
Nog meer uitzicht
Het kantoor (de meest rechter flat)
De volgende dag op naar kantoor. In mijn enthousiasme dacht ik dat wel even te lopen. Dat was niet zo’n verstandige beslissing aangezien het de avond dat ik aankwam in Hanoi om 23.00 nog steeds 37 graden was. Maar goed een paar minuutjes airco doet dan weer wonderen. Vervolgens in de auto met chauffeur naar een klant (wederom een Japans bedrijf). Daar aangekomen hebben een hele dag bespreking gehad die deels in het Japans, deels in het Vietnamees en deels in het Engels ging. Het is best vermoeiend om te navigeren tussen 3 talen en dan ook nog vragen te kunnen stellen die je wil stellen en dan deze ook nog beantwoord te krijgen. Daarna terug naar kantoor om even kennis te maken met mensen waar ik al wel mee samengewerkt had, maar die ik nog niet ontmoet had.
Wat met name opviel in Hanoi is hoe de weg- en middenbermen van snelwegen onderhouden worden. Daar groeit namelijk gras en dat moet natuurlijk gemaaid worden. In Nederland wordt er dan overdag of ’s nachts (afhankelijk van de weg in kwestie) en stuk afgezet en wordt het gemaaid. Hier gaat dat net even anders. Met enige regelmaat tref je rondom Hanoi koeien aan in de middenberm, waarbij de middenberm vaak niet breder is dan een meter. Ik ga ervanuit dat deze beesten op de een of andere manier vast staan, maar ik heb dat niet altijd gezien. Soms staat er een verdwaald boertje tussen die een oogje in het zeil houdt. Maar je moet er toch niet aan denken dat die beesten niet vast staan en zo de snelweg op kunnen lopen. Alhoewel ook dat zou zo maar kunnen in Vietnam.
’s Avonds had ik nog een bespreking met een Nederlandse universitair docent die hier met een aantal studenten bezig is aan een onderzoeksproject. Het onderzoeksproject bestaat met name uit het analyzeren van bepaalde markten en trends en kijken naar welke (fiscale) faciliteiten er zijn voor bedrijven die activiteiten willen opstarten of uitbreiden in Vietnam. Met name bij het in kaart brengen van de fiscale faciliteiten kon hij wel wat hulp gebruiken. Lekker gegeten en daarna nog een paar biertjes gedronken en toen weer terug naar het hotel.
De volgende dag op kantoor Hanoi nog een aantal lopende zaken afgehandeld. Daarna zijn we gaan lunchen. Na de lunch nog wat gewerkt tot ik om 16.00 een taxi wilde pakken naar het vliegveld. En toen gebeurde juist datgene waarvan ik gehoopt had dat het me nooit zou gebeuren. Ik haalde mijn ticket te voorschijn en daar stond op vertrektijd 16.00 in plaats van 18.00 wat op de een of andere manier in mijn gedachten stond. Dus maar weer terug naar boven en toen begon het hele circus.
De secretaresse probeerde de vlucht om te boeken naar een latere vlucht, maar ze kreeg Vietnam Airlines niet te pakken. Daarna is ze nog zeker 3-4 keer teruggeweest met iedere keer een andere boodschap. Ik had namelijk in eerste instantie liever een latere vlucht gehad om dit te voorkomen, maar die was er niet. Nu was die vlucht er ineens wel, maar vol. Alternatief was 6.30 in de ochtend op de volgende dag. Zeker niet mijn favoriete tijd. Daarna was die ineens vol en was de eerste vlucht pas 12.45, wat nog veel erger is want dan doe je de hele dag niks meer. Toen was ineens de vlucht om 6.30 weer wel beschikbaar, maar het hotel waar ik in verbleef niet meer. Dus moest er ergens anders weer een hotel geboekt worden.
Waar men niet bij stilstaat dan is er veel meer luchtvaartmaatschappijen interne vluchten doen in Vietnam. Dus ik had zelf al wel wat gevonden bij Jetstar en gevraagd of ze dat dan wilden boeken. Dat kon wel, maar dan moest ik zelf even met de taxi een half uur de stad in om het ticket te gaan halen en cash af te rekenen. Ik namelijk niet op het vliegveld betalen. E-tickets scheen de secretaresse niet te kennen (of niet naar gevraagd te hebben, want ze zei dat het niet mogelijk was) Ook niet echt de meest charmante optie.
Dus heb ik zelf uiteindelijk maar geboekt online. Bevestiging van het scherm geprint en door een collega weggebracht. Onderweg nog wat te eten gehaald. Dus al met al was het nog krap en kwamen we 50 minunten voor vertrek op het vliegveld aan. Gelukkig is Jetstar wat dat betreft niet moeilijk want het inchecken was zo gebeurd. Ik dacht meteen door te lopen naar de gate omdat het al boardingtime was, maar men was nog bezig met de boarding van een andere Jetstar vlucht.
Toen we eindelijk gingen boarden was het al dicht tegen de de oorspronkelijke vertrektijd, maar blijkbaar was het vliegtuig te laat binnengekomen. Dit gaat dan ook weer op zijn Vietnamees. De helft van de mensen die in de rij stonden of zichzelf erin voegden werden er ook weer net zo hard weer uitgeknikkerd. Zij zouden namelijk met de Vietnam Airlines vlucht naar Ho Chi Minh teruggaan (degene die ik wilde hebben, maar die al volgeboekt was). Het leek toch heel duidelijk. Immers boven de gate stond heel duidelijk het Jestar logo en vluchtnummer, maar blijkaar is de mens toch ergens een kuddedier of is alles in Vienam heel slecht aangegeven.
Boarden was verder weer typisch low-cost ariline boarding. De slurf in. Halverwege er weer uit, met de trap naar beneden en daarna de bus in die je naar een afgelegen stuk van het vliegveld brengt waar je dan met een trapje het vliegtuig in kunt. Toen ik de stoelruimte zag kreeg ik het al Spaanss benauwd, maar op de een of andere manier had ik een stoel toegewezen gekregen in de rij met de nooduitgang en had ik meer dan voldoende beenruimte.
De vlucht was verder uitsteken en daarna zonder problemen terug naar het hotel.
Wat ik van Hanoi gezien heb, is niet heel veel, maar wat ik ervan gezien heb ik wel mooi met een paar meren en rivieren die ik vanuit mijn hotel kon zien. Het hotel lag ook net iets te ver buiten het echte stadscentrum om veel te kunnen zien. Ik hoop er dan ook snel nog een keer terug naar toe te kunnen om wat meer van de stad te zien.
Subscribe to:
Posts (Atom)